το κορόιδο είναι ο ήλιος

καθώς συνεχίζεται το παιχνίδι
ας επιδιώκεις να λες όλο και πιο ξεκάθαρα
αυτό που πιστεύεις πραγματικά
ακόμα κι αν αυτό που πραγματικά πιστεύεις
αποδεικνύεται λανθασμένο

ίσως αποδειχτεί επικίνδυνο
και δύσκολο εγχείρημα

αλλά αν δεν μπορείς να γελάσεις
με τα απίστευτα θλιβερά ενδεχόμενα
που μας απειλούν
ενω προσπαθούμε
να καταλάβουμε
και να μάθουμε

τότε σίγουρα θα κάνεις ύπνο
ταραγμένο
μέσα
στο
φέρετρο

charles bukowski, να περιφέρεσαι στην τρέλα.

Kitchen

γραμμένο το 1988, το Kitchen, είναι το πρώτο βιβλίο της Banana Yoshimoto, μιας αρκετά διάσημης συγγραφέα της Ιαπωνίας που απέσπασε αρκετά βραβεία μετά την έκδοση του. έχοντας διαβάσει Ιαπωνική λογοτεχνία, είπα να δοκιμάσω και κάτι πιο σύγχρονο.

το βιβλίο με περίμενε στο ράφι απο το 2005 σχεδόν, και το διάβασα σχετικά γρήγορα προσπαθώντας να βρω τι με κρατάει. το συγκεκριμένο είναι μεταφρασμένο απο τα Ιαπωνικά, στα αγγλικά και δεν ξέρω αν με κούρασε το βιβλίο αυτό καθ αυτό, ή η κακή του μετάφραση.
η ιστορία ξεκινάει μ'ενα θάνατο και συνεχίζει με θάνατο. Περιγράφει την μοναξιά, και συγκεκριμένα την μοναξιά δυο ανθρώπων με κοινές εμπειρίες (θανάτου). κάπου κάπου παρατηρείς εικόνες από το Τόκιο και μυρωδιές απο κουζίνες και μαγειρικές. το τέλος μου άρεσε, αλλά περίμενα αρκετά γι αυτό μέσα απο επαναλήψεις και παραλήψεις.

το βιβλίο επίσης αποτελείται και απο ένα δεύτερο μέρος, μια νουβέλα, το Moonlight Shadow, στο ίδιο μοτίβο με το Kitchen.
δεν θέλω να πώ περισσότερα γιατί θα το του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία, διαβάζοντας το μεταφρασμένο στα ελληνικά αυτή τη φορά

έχει γίνει και ταινία. και θα το πάω στα άκρα να δω και την ταινία.

paul eluard

Κριτική της ποίησης

Μισώ τούτη την εποχή της βασιλείας των αστών
τη βασιλεία μπάτσων και παπάδων
μ’ ακόμα περισσότερο μισώ τον άνθρωπο αυτόν που δεν την μισεί
καθώς εγώ
μ’ όλες του τις δυνάμεις.

Και φτύνω στη μούρη σου άνθρωπε μηδαμινέ, από τη φύση πιο μικρέ,
που απ’ τα ποιήματα μου όλα, εσύ προτιμάς τούτη την Κριτική
της ποίησης.

(Από τη συλλογή Η άμεση ζωή, 1932)

point black

Do you still say your prayers little darlin'
Do you go to bed at night
Prayin' that tommorow, everything will be alright
But tommorow's fall in number in number one by one
You wake up and you're dying you don't even know what from
Well they shot you point blank you been shot in the back
Baby point blank you been fooled this time little girl that's a fact
Right between the eyes baby, point blank
Right between the pretty lies that they tell
Little girl you fell
You grew up where young girls they grow up fast
You took what you were handed and left behind what was asked
but what they asked baby wasn't right
You didn't have to live that life,
I was gonna be your Romeo you were gonna be my Juliet
These days you don't wait on Romeo's
You wait on that welfare check
And on all the pretty things that you can't ever have
And on all the promises that always end up point blank
Sot between the eyes
Point blank like little white lies you tell to ease the pain
You're walkin' in the sights, girl of point blank
And it's one false move and baby the lights go out

Once I dreamed we were together again, baby you and me
Back home in those old clubs the way we used to be
We were standin' at the bar it was hard to hear
The band was playin' loud and you were shoutin' somethin' in my ear
You pulled my jacket off and as the drummer counted four
You grabbed my hand and pulled me out on the floor
You just stood there and held me, then you started dancin' slow
And as I pulled you tighter I swore I'd never let you go
Well I saw you last night down on the avenue
Your face was in the shadows but I knew that it was you
You were standin' in the doorway out of the rain
You didn't answer when I called out your name
You just turned, and then you looked away
Like just another stranger waitin' to get blown away

Point blank, right between the eyes
Point blank, right between the pretty lies you fell
Point blank, shot right through the heart
Yea point blank, you've been twisted up
till you've become just another part of it
Point blank, you're walkin' in the sights
Point blank, livin' one false move
Just one false move away
Point blank, they caught you in their sights
Point blank, did you forget how to love,
Girl, did you forget how to fight.
Point blank they must have shot you in the head
Cause point blank, bang bang baby you're dead.

Bruce Springsteen
point black

akanthos Ak

η συμφωνεία του ακρωτηριου

Χάθηκαν οι χρυσές πέρλες
πάνω στο ματωμένο ρούχο
κι οι βροχές δεν ξεπλένουν πια....
Οι αδηφάγες κόκκινες μέρες
ανοίγουν πάλι τα μάτια
προς τον ήλιο,
ασήμαντες λέξεις στήνουν χορούς
στις πλατείες,
βουβές συναυλίες
με μόνο ήχο το χειροκρότημα .
Συμφωνίες του άδειου,
σύρε με εκεί στην άκρη της στέρεας γης
και σπρώξε με στα βάθη του νερού
που ειναι το σπίτι σου....
Κι άσε με να ταράξω τη θάλασσα
για ν' ακουστεί ο ήχος της.
Τα τρομακτικά γκλισάντα των κυμάτων
στον έρωτα με τους βράχους
κι οι δενδρισμοί των κυκλάμινων,
ήχοι της αγωνίας,
στην άκρη των χεριών,
στα άγρυπνα μάτια
στον απενοχοποιημένο θάνατο

ο 'ανεμος κουβάρι

μια αληθινή ιστορία

δεν ανήκε στον κόσμο των μεγάλων.
'οταν έλεγε "βρέθηκα στον κόσμο απροετήμαστη", ομολογούσε την αλήθεια της.

'οταν ο έρωτας είναι στ' αλήθεια έρωτας, είναι ιστορία για φόβο και για τρόμο, κι αυτό εδώ είναι το τελευταίο πράγμα που θυμάσαι πριν χαθείς μέσα στον άλλον και το ξεχάσεις για τα καλά.

δεν μπορεί, κάποιος θα βρεθεί που δεν είναι ηλίθιος, δεν θα τρομάξει.

δεν σου εμπνέουν συγκίνηση και αγάπη άνθρωποι που δεν ράγισαν ποτέ και που στη φάτσα τους δεν έγραψε κανένα ζόρι.
είναι τρομερή η διαφορά ανάμεσα στα δυο αυτα αισθήματα.

εντάξει, όσο πιο πολύ θές να πλησιάσεις, τόσο λιγότερο βλέπεις.

ειναι καλύτερα να το πιστέψεις παρά να στο μάθει ο χρόνος.

με ηρωίδα την Μαλβίνα Κάραλη.

η Μάγκυ των δρόμων

Διαβάζοντας την “Μάγκυ των δρόμων” είναι σαν να βλέπεις ταινία γνήσιου Αμερικάνικου κινηματογράφου. Στους σκοτεινούς και βρώμικους δρόμους της πόλης, στην ξεπεσμένη συνοικία, οικογενειακή βία.Βία. Διαπιστώνεις αργότερα οτι η Μάγκυ έζησε κάπου το 1871…ναί και αναρωτίεσαι πως γίνεται μετά από τόσα πολλά χρόνια να μην έχει αλλαξει τίποτα. Και ανακαλύπτεις τον άνθρωπο που έγραψε το βιβλίο ορόσημο για τους Νατουραλιστές (Ζολά, Χέμινγουει, Κέρουακ…) Και όπως γράφεται στο οπισθόφυλλο ο Στήβεν Γκρέην (1871-1900) πέθανε από φυματίωση στα εικοσί οχτώ του χρόνια πριν προλλάβει να γίνει “μεγάλος” συγγραφέας.

Aπόσπασμα:
μια γυναίκα σε άθλια κατάσταση βάδιζε σ’ ένα φωτισμένο δρόμο, γεμάτο από ανθρώπους που πηγαίνουν βιαστικά στις δουλειές τους. ΄Ενα ατελέιωτο πλήθος ξεχυνόταν στα σκαλιά του εναέριου σιδηρόδρομου κι οι άμαξες γέμιζαν ανθρώπους με τις αποσκευές τους. Ηταν φανερο ότι κάποιον έψαχνε.