το παιχνίδι με τις χάντρες (ο μάγιστρος των αγώνων)

φυσικά όλοι έχουν ακούσει τους θρύλους εκείνους απ' όλους τους πολιτισμούς την εποχή της διαμόρφωσης τους, που αποδίδουν στη μουσική δυνάμεις οποιασδήποτε σκέτης τέχνης: την ικανότητα να ελέγχει ανθρώπους και έθνη. Οι περιγραφές αυτές καθιστούν τη μουσική ένα μυστικό ηγεμόνα.

Ανοιξη και Φθινόπωρο, Lu Bu:

Οι ρίζες της μουσικής ανάγονται βαθιά στο περελθόν. Η μουσική εκπηδά από το Μέτρο και ριζώνει στο μέγα Ον. το μέγα Ον γεννά τους δύο πόλους. Οι δύο πόλοι γεννούν τη δύναμη του Σκότους και του Φωτός.
Η τέλεια μουσική έχει την αιτία της. Αναδύεται απ΄την ισορροπία. Η ισορροπία αναδύεται απ' τη δικαιοσύνη και η δικαιοσύνη αναδύεται από το νόημα του σύμπαντος.
Η μουσική θεμελιώνεται πάνω στην αρμονία ανάμεσα στον ουρανό και στη γή, πάνω στην εναρμόνιση σκότους και φωτός.

μόνο οι αδύναμοι ξαποστέλνονται σε δρόμους χωρίς κινδύνους. Μα μην ξεχνάς ποτέ τι σου έχω πει πολλές φορές: η αποστολή μας είναι ν' αναγνωρίζουμε τα αντίθετα γι' αυτό που είναι: πρώτα απ΄όλα ώς αντίθετα, αλλά μετά ως αντίθετους πόλους μιας ενότητας.

ο Θεός βρίσκεται εντός σου, κι όχι σε ιδέες και βιβλία. Η αλήθεια είναι κάτι που βιώνεται, δεν διδάσκεται.

όταν σκοντάφτουμε σε δυσκολίες και ξεστρατίζουμε απ΄το δρόμο μας κι έχουμε μεγάλη ανάγκη επανόρθωσης, ακριβώς τότε νιώθουμε τη μεγαλύτερη απροθυμία να επιστρέψουμε στο φυσιολογικό δρόμο και ν' αναζητήσουμε μια φυσιολογική μορφή επανόρθωσης.

..υπήρχε εκεί γύρω κάποιος εκκεντρικός που τον γνώριζα μόνο εξ΄ όψεως κι από διαδόσεις, ένας δάσκαλος της σανσκριτικής που ήταν γνωστός "ο Γιόγκι".

όσα περισσότερα απαιτούμε απο τον εαυτό μας ή όσα περισσότερα απαιτεί απο εμάς το καθήκον μας σε μια δεδομένη στιγμή, τόσο περισσότερο εξαρτόμαστε απ" το διαλογισμό, που είναι η ζωοδότρα πηγή της ζωντάνιας, η πάντοτε αναζωογονητική ομόνοια πνευματος και ψυχής.

κάθε επιστήμη είναι, μεταξύ άλλων, μια μέθοδος ταξινόμησης, απλούστευσης, ένας τρόπος για το μυαλό να χωνέψει το αχώνευτο.

πρώτα, όμως, και κατα κύριο λόγο, πρέπει να σέβεται τη μη-κατανοήσημη αλήθεια κα μοναδικότητα των γεγονότων. Η μελέτη της ιστορίας, φίλε μου, δεν είναι αστείο μήτε ανευθυνο παιχνίδι.

Για να μελετήσεις την ιστορία, σημαίνει να υποταχθείς στο χάος, διατηρώντας ωστόσο την πίστη σου στην τάξη και στο νόημα.

Αγαπώ μάλλον και είμαι αθεράπευτα περίεργος με φαινόμενα τέτοια όπως είναι η συναγωγή μας, επειδή αποτελεί έναν απο εκείνους τους αιωνόβιους οργανισμούς, που σκοπος τους είναι να εκπαιδεύουν και να αναμορφώνουν τις ψυχές και τα πνεύματα των ανθρώπων, να τους κάνουν ευγενείς, όχι δια της ευγονίας, μήτε του αίματος, αλλά δια του πνευματος  - μια τάξη ευγενών, ικανών τόσο στο να υπηρετούν όσο και στο να άρχουν.

Για την ευσεβή ψυχή, ακόμη κι αν γίνει κατακλυσμός, η πομπή διατηρεί το μυσταγωγικό της χαρακτήρα, και μια αποτυχημένη τελετουργία δεν την αποθαρρύνει.

Στη πορεία αυτού του αγώνα έκανε δύο ανακαλύψεις. Η πρώτη ήταν η απόλαυση που προσφέρει το γεγονός οτι μεταφυτευεις τα επιτεύγματα του μυαλού μέσα σε άλλα μυαλά και τα βλέπεις να μετασχηματίζονται σε εντελώς νέες μορφές και εκπορευσεις- μ΄ άλλα λόγια, η χαρά της διδασκαλίας. Η δεύτερη ήταν η σύγκρουση με την προσωπικότητα των σπουδαστών, η πρακτική της επιβολής του κύρους και της καθηγεσίας πάνω τους - μ΄άλλα λόγια, η χαρά της εκπαίδευσης.

είχε φτάσει στο σημείο οπου οι μεγάλοι άνδρες οφείλουν να εγκαταλείψουν το δρόμο της παράδοσης και της υπάκουης υποταγής και μ' εμπιστοσύνη σε κάποιες ανώτερες, απροσδιόριστες δυνάμεις, επινοούν νέες, παρθένες πορείες χωρίς ίχνη, όπου η πείρα ως οδηγός είναι άχρηστη.

Το ανθρώπινο πνεύμα είναι αγαθοποιό και ευγενές μόνο όταν υπακούει στην αλήθεια. Μόλις προδώσει την αλήθεια, μόλις παύσει να σέβεται την αλήθεια, μόλις την ξεπουλήσει, τότε γίνεται εντόνως δαιμονικό, γίνεται τρισχειρότερο απ΄την κτηνωδία των ενστίκτων, η οποία διατηρεί πάντοτε κατιτί απ' την αθωότητα της φύσης.

Σε κάθε αρχή υπάρχει μια μαγική πηγή...

Σε κάθε αρχή ενυπάρχει μια δύναμη μαγική
για να μας φυλά και να μας βοηθά να ζούμε

Οι ευθείες γραμμές ανήκουν προφανώς μονάχα στη γεωμετρία, όχι στη φύση και στη ζωή.

οι αρετές υπήρχαν και διατηρούσαν την αξία τους και την ισχύ τους, που την αποτελούσε η κατάφαση και όχι η άρνηση, η αποδοχή και όχι η υπεκφυγή.


 Έρμαν Έσσε, 1943

η τριλογια των επαναστάσεων

ή ''η μουσική του Σύμπαντος''


τα πάντα είχαν ένα όνομα, αλλά ενώ το όνομα δεν ήταν τίποτα χωρίς το αντικείμενο που περιέγραφε, το ίδιο το αντικείμενο αδιαφορούσε παντελώς για το όνομα του, γιατί πολύ απλά δεν το χρειαζόταν, αφού μπορούσε θαυμάσια να υπάρχει και χωρίς αυτό

η γνώση δάσκαλε, πρέπει να γίνει αντίληψη.

τα μεγάλα πάθη και την μεγάλη σοφία δεν είναι πράγματα που μπορεί εύκολα να αντέξει ένας κοινός θνητός.

*Αλμαγέστη: το σπουδαιότερο έργο του Κλαύδιου, αλλιώς, ''Μαθηματική Σύνταξη της Αστρονομίας''.

πιστεύω ότι, αν υπάρχουν αιώνιες αλήθειες, μπορούμε μόνο να τις γνωρίζουμε όχι να τις εκφράζουμε.

η πτολαιμαική αστρονομία είναι ένα τίποτα, όσον αφορά τπ υπαρκτό, και απολύτως βολική για να υπολογίζει το ανύπαρκτο.

πως μπορούμε να δούμε αν δεν έχουμε αντίληψη.

σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω τον έναστρο ουρανό, και λέω: τι είναι αυτές οι λάμψεις? κάποιοι λένε πως είναι πυρσοί που κρατάνε οι άγγελοι, άλλοι οτι είναι τσιμπήματα απο καρφίτσες πάνω στον επουράνιο μανδύα. Άλλοι, πάλι, επιστήμονες, σαν εμάς, λένε πως είναι αστέρια και πλανήτες που συνθέτουν ένα είδος μηχανή, την λειτουργία της οποίας πασχίζουμε να κατανοήσουμε Δεν καταλαβαίνετε, όμως, οτι χωρίς την αντίληψη, όλες αυτές οι θεωρίες είναι απόλυτα ισότιμες Αστέρια ή πυρσοί τι διαφορά έχει, αφου και τα δυο δεν ειναι τίποτα παραπάνω απο μια τιμητική προσφώνηση: οι λάμψεις αυτές συνεχίζουν να φέγγουν, αδιάφορες για τον όνομα που τους δίνουμε. Το βιβλίο μου δεν ειναι επιστήμη, είναι απλώς ένα όνειρο.

έαν θέλετε να μάθετε την αληθεις της φύσης, πρέπει να καταστρέψετε την εικόνα, και όσο πιο πολύ απομακρύνεστε από την εικόνα, τόσο περισσότερο θα πλησιάζετε την ουσία.

Δεν υπήρχε καμιά μουσική στο σύμπαν σου γηραιού αυτού άντρα, παρά μόνο σκόρπιοι ήχοι και σκοποί. Το έργο του Κέπλερ θα ήταν να δώσει σ' αυτό το σύμπαν μορφή, να το κάνει να τραγουδήσει. Γιατί η μουσική που του έλειπε ήταν η αλήθεια.


John Banville,
DOCTON COPERNICUS, 1976
KEPLER, 1981
THE NEWTO LETTER, 1982

εκδόσεις Κεδρος, 2008, μετφρ. Χριστινα - Πηγη Κουτρουμπα

persepolis

Marjane Satrapi, 2OOO

henry miller

this then? this is not a book. this is a libel, slander defamation of character. this is not a book, in the ordinary sense of the word. No, this is a prolonged insult, a gob of spit in the face of Art, a kick in the pants to God, Man, Destiny, Time, Love, Beauty...what you will.

twilight hour. Indian blue, water of glass, trees glistering and liquiscent.

there are people who cannot resist the desire to get into a cage with wild beasts and be mangled. They go in even whithout revolver or whip. Fear makes them fearless....

standing there alone and helpless, the door locked, he finds that the lions do not understand his language.

...it is the triumph of the individual over art.

heretofore we had been digging in the dark, with nothing but instinct to guide us.

we had no need for genius - genius is dead. We have need for strong hands, for spirits who are willing to give up the ghost and put on flesh...

in Paris. Everything is raised to apotheosis. The cradle gives up its babes and new ones take their places. You can read on the walls where Zola lived and Balzac and Dante and Strindberg and everybody who ever was anything. Everyone had lived here some time or other. Nobody dies here....

there is a short if atomic frenzy to the activity going on; the more furius the pace, the more diminished the spirit.

we just sit there for hours whithout saying a word. That's a bliss!

my eye, but I' ve been all over that ground - years and years ago. I' ve lived out of my melancholy youth. I don't give a fuck any more what's behind me, or what's ahead of me. I' m healthy. No sorrows, no regrets. No past, no future. The present is enough for me. Day by Day. Today! Le bel aujourd' hui!



Tropic of Cancer Paris, 1934

ο 'ανεμος κουβάρι

μια αληθινή ιστορία

δεν ανήκε στον κόσμο των μεγάλων.
'οταν έλεγε "βρέθηκα στον κόσμο απροετήμαστη", ομολογούσε την αλήθεια της.

'οταν ο έρωτας είναι στ' αλήθεια έρωτας, είναι ιστορία για φόβο και για τρόμο, κι αυτό εδώ είναι το τελευταίο πράγμα που θυμάσαι πριν χαθείς μέσα στον άλλον και το ξεχάσεις για τα καλά.

δεν μπορεί, κάποιος θα βρεθεί που δεν είναι ηλίθιος, δεν θα τρομάξει.

δεν σου εμπνέουν συγκίνηση και αγάπη άνθρωποι που δεν ράγισαν ποτέ και που στη φάτσα τους δεν έγραψε κανένα ζόρι.
είναι τρομερή η διαφορά ανάμεσα στα δυο αυτα αισθήματα.

εντάξει, όσο πιο πολύ θές να πλησιάσεις, τόσο λιγότερο βλέπεις.

ειναι καλύτερα να το πιστέψεις παρά να στο μάθει ο χρόνος.

με ηρωίδα την Μαλβίνα Κάραλη.

η ζωή είναι αγρίως απίθανη

Μαργαρίτα Καραπάνου
Η ζωή είναι αγρίως απίθανη
Ωκεανίδα, 2008

Το προσωπικό ημερολόγιο της αγαπημένης Μαργαριτας Καραπάνου ξεκινάει το 1959, όταν ήταν 13 ετών και μας «αφήνει» κάπου στο 1979. Διαβάζοντας κάτι τόσο προσωπικό, σχεδόν ένοιωσα άσχημα Σε πολλά σημεία ταυτίστηκα κι’ όλας Όπως και να’ χει μας βάζει μέσα στη ψυχή της και οφείλουμε να το σεβαστούμε, μια σπουδαία συγγραφέας και ένας σπουδαίος άνθρωπος

Αυτή είναι η αιώνια καταδίκη μου; Να συγκρούομαι με την πραγματικότητα, μια πραγματικότητα πάντα διαφορετική από τα όνειρά μου; Τ’ όνειρο έχει και αυτό τις απαιτήσεις του, την ηθική του. Κι αν όλοι οι ποιητές είναι αδύναμοι, τότε ζήτω η Αδυναμία

Για τους μυημένους..καποιες στιγμές νόμιζα οτι διάβαζα το "Ναί".

να περιφέρεσαι στην τρέλα

Charles Bukowski
να περιφέρεσαι στην τρέλα
μεταφρ¨Σώτη Τριανταφύλλου
Ηλέκτρα, 2006

χάθηκα στις σελίδες του.. παραθέτω το πρώτο ποίημα:

Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας

αν δεν βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων,
μην το κάνεις.
αν δεν έρθει απρόσκλητο απ' την καρδιά κι απ' το μυαλό κι από το στόμα κι από τα σωθικά σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη του υπολογιστή σουκαι την κοιτάζεις με τις ώρες
και γέρνεις σαν καμπούρης πάνω από τη γραφομηχανή σου,γυρεύοντας
με κόποτις λέξεις που δεν έρχονται,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά ή για τη δόξα,
άσ' το καλύτερα.

αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις γυναίκες
ή άντρες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι εκεί πέρα και γράφεις τα ίδια και τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν ζορίζεσαι όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,
τότε να μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις όπως κάποιος άλλος,
ξέχνα το. άσ' το καλύτερα.

αν μπορείς να περιμένεις να βγει από μέσα σου μου
γκρίζοντας, τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει μ' έναν βαθύ βρυχηθμό,κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα, στην γκόμενα
στον γκόμενο, στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλο,
δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες,
μη γίνεις σαν τόσους και τόσους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μη γίνεις γελοίος, πληκτικός, φαντασμένος, μην αφήσεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.
οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν τρελαθεί στο χασμουρητόμε το σινάφι σου.
μην προστεθείς κι εσύ σ' αυτούς.
μην το κάνεις.

αν δεν πετάγεται απ' την ψυχή σου σαν πύραυλος,
άσ' το καλύτερα.

κάν' το μονάχα όταν νιώσεις πως αν δεν το κάνεις θα τρελαθείς,
θ' αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις.
αλλιώς, μην το κάνεις.
αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος σου καίει μέσα σουτα σπλάχνα,μην το κάνεις.

όταν στ' αλήθεια έρθει η ώρα,κι αν έχεις το χάρισμα,
θα γίνειαπό μόνο του και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει ή να σβήσει.
άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
δεν υπάρχει.
δεν υπήρξε ποτέ.

πόνος και πάθος

Ροντα Ζαμι
Φρίντα Κάλο
(Frida Kahlo)
Λιβάνης, 1996

«Γεννήθηκα μαζί με μια επανάσταση.
Αυτό ας το μάθουν όλοι.
Γεννήθηκα μέσα στη φωτιά·
πρωτοείδα τον κόσμο μέσα στη θέρμη του ξεσηκωμού.
Εκείνη η καυτή μέρα θα με κρατάει πάντα μες στην αγκαλιά της.
Ως παιδί, εκπυρσοκρότητα.
Ως ενήλικος, πυρπολήθηκα.
Είμαι χωρίς αμφιβολία παιδί αυτής της επανάστασης και ενός γέρου θεού που λάτρευαν οι πρόγονοί μας
Γεννήθηκα το 1910. Ήταν καλοκαίρι. Μετά από λίγο, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, el Gran Insurrecto, θα ξεσήκωνε το Νότο.»

Ήμουν, λοιπόν, τυχερή: το 1910 ήταν η χρονολογία γέννησής μου.

Στο Παρίσι, το 1939, τη Φρίντα Κάλο περιστοίχισε πλήθος θαυμαστών, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Πικάσο, ο Μπρετόν, ο Ντισάμπ, ο Καντίνσκι.Στη ζωή της, η γυναίκα και η ζωγράφος είναι αδιαχώριστες, οδηγούμενες από μια μοίρα που κυριαρχείται από τον πόνο και την αρρώστια.

Ο Ντιέγκο Ριβέρα έγραψε σχετικά: «Η Φρίντα είναι το μοναδικό παράδειγμα στην ιστορία της τέχνης κάποιου που κατακερμάτισε το στήθος και την καρδιά του για να δείξει τη βιολογική αλήθεια όσων αισθάνεται».

[...] Με σκοπό να εκφράσει τις ιδέες και τα συναισθήματά της, η Φρίντα Κάλο ανέπτυξε μια προσωπική εικονογραφική γλώσσα, χρησιμοποιώντας δικό της λεξιλόγιο και δικό της εικαστικό συντακτικό. Χρησιμοποιούσε σύμβολα που, καθώς σήμερα έχουν αποκρυπτογραφηθεί, προσφέρουν τη δυνατότητα ουσιαστικής και ακριβούς ερμηνείας και κατανόησης του έργου της, όπως και των συνθηκών που επικρατούσαν κατά τη δημιουργία του. Το μήνυμα είναι σαφές: τα έργα της πρέπει να γίνονται αντιληπτά ως μεταφορικές συμπυκνώσεις συγκεκριμένων εμπειριών. Η πλούσια φαντασία που χαρακτηρίζει τα έργα της Κάλο προέρχεται πρώτα και κύρια από τη μεξικανική λαϊκή τέχνη και τον Προκολομβιανό πολιτισμό. Επίσης, άντλησε έμπνευση από το καλλιτεχνικό ύφος των retablos, αφιερωματικών πινάκων με θέμα χριστιανούς αγίους και μάρτυρες. Αναφερόταν σε παραδόσεις που, όσο σουρεαλιστικές και αν ακούγονται στους Ευρωπαίους, συνεχίζουν να ανθούν στην καθημερινή ζωή του Μεξικού ακόμη και σήμερα. [...]

«πόδια? τι να τα κάνω αφου έχω φτερά και μπορώ να πετάω?»

Η ιστορία μιας γυναίκας που με συγκλονίζει με τη ζωή, το έργο της, μα προπάντων για την ψυχή της. Πρεπει να την ανακαλύψεις.

{Μαγκνταλένα Κάρμεν Φρίντα Κάλο Καλντερόν (Frida Kahlo) - (1907-1954), ζωγράφος, γεννήθηκε στο Μεξικό}