Κυριακή, Μαρτίου 21

μ. Καραγάτσης

Είναι τα καλά παιδιά, οι συμπαθητικοί τύποι, οι χρυσές καρδιές, οι ευχάριστοι σύντροφοι, οι άχρωμοι άνθρωποι, που όχι μονάχα δεν ενοχλούν κανένα με την ανύπαρχτη προσωπικότητά τους, μα και κολακεύουν όλες τις μικροπρέπειες με τη μικροψυχία τους.

"Ο Κοτζανπάσης του Καστρίπυργου"



Ο έρωτας είναι ένα χρέος προς τη φύση που σ’ έπλασε. Προς τον εαυτό σου, που βρήκε τη δικαίωσή του. Προς τον άνθρωπο που αγαπάς, που σου ’δωσε και του ’δωσες γεύση ζωής.

"Ο κίτρινος φάκελος"


Ποιο πάθος γιατρεύτηκε ποτέ; Ποιος ανικανοποίητος πόθος δεν απωθήθηκε στα λημέρια του υποσυνείδητου;

"Γιούγκερμαν"


“Πρέπει”. Ποιος ανόητος γέννησε αυτό το λόγο, και ποιος τρελός πίστεψε σ’ αυτόν; Το πρόβλημα των πράξεών μας -της ζωής μας δηλαδή το πρόβλημα- δε βρίσκεται στη δεοντολογία, μα στο δυναμισμό.

"Γιούγκερμαν"

1 σχόλιο:

ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ είπε...

Μ. Καραγάτσης.
Ένας παραμυθάς που σκέφτεται ... με οικονομικούς όρους και αφηγείται ...με ψυχαναλυτικούς.
Πατριάρχης Φώτιος