Κουσούρια

tomas szasz:αιρετικά

2012-02-05T02:30:00.001-08:00

αναλογικά, όσο περισσότερο αισθάνεται κανείς ότι η ζωή του έχει κάποιο νόημα, τόσο περισσότερο τείνει προς την υπομονή.

οι νέοι άνθρωποι φοβούνται να πεθάνουν. Οι γηραιότεροι συνειδητοποιούν, συχνά πια είναι πολύ αργά, ότι τόσο καιρό φοβούνταν να ζήσουν. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί απ' αυτούς δεν θέλουν ούτε να ζήσουν ούτε να πεθάνουν.

το κακό με το ότι πατάμε γερά και με τα δύο πόδια στο έδαφος, είναι οτι βρισκόμαστε σε ανυπόφορα στενλη σχέση με τον κόσμο.

η Χρυσή Τομή, ανάμεσα στο γελοίο και στο μεγαλειώδες, είναι συχνά το παράλογο.

δεν υπάρχουν αδιαφολονίκητα μεγαλοφυεις άνθρωποι, υπάρχουν μόνο αδιαφιλονίκητα ανόητοι.

το να συγχωρείς τα πάντα είναι το να απαιτείς τα πάντα.

αλεξανδρινό Κουαρτέτο

2011-10-09T09:54:00.000-07:00

ΙΟΥΣΤΙΝΗ

Στην μεγάλη ηρεμία των βραδιών αυτών του χειμώνα υπάρχει ένα ρολόι: η θάλασσα.

Μίλησα για τη ματαιότητα της τέχνης αλλά δεν είπα καμία αλήθεια για τις παρηγοριες που δίνει.

Με την άσκηση της τέχνης του ο καλλιτέχνης βρίσκει τον ευτυχή συμβιβασμό μ' όλα εκείνα που τον πλήγωσαν ή τον νίκησαν στην καθημερινή του ζωή, όχι για να ξεφύγει απο τη μοίρα του, όπως προσπαθεί να κάμει ο κοινός άνθρωπος, αλλά για να την ολοκληρώσει στη πραγματική της διάσταση - με την φαντασία.

Τρία πράγματα μπορεί κανέις να κάνει με μια γυναίκα, είπε κάποτε η Κλέα. Μπορείς να την αγαπάς, να υποφέρεις γι' αυτήν, ή να την κάνεις λογοτεχνία.

ούτε μπορώ να πώ ότι έβλαψε κανένα. Όμως εκείνους που πλήγωσε περισσότερο τους έκανε ψυχικά πλούσιους. έβγαζε τους ανθρώπους από τους παλιούς εαυτούς των. Ήταν φυσικό αυτό να πληγώνει, και πολλοί παρεξήγησαν τη φύση του πόνου που προκαλούσε. Όχι εγώ.

ότι είναι για την μέρα τα corpora (σώματα), είναι για τη νύχτα για το spiritus (πνεύμα).

άρπαζε την κάθε στιγμή κάθως πετούσε και την αναποδογύριζε για να δείξει την καλή της όψη.

"σκέφτομαι", άρα υπάρχω", που θα μπορούσε να διατυπωθεί περίπου έτσι: "Φαντάζομαι, συνεπώς ανήκω και είμαι ελεύθερος".

Κατάλαβα τότε την αλήθεια για τον έρωτα: ότι είναι κατι απόλυτο που τα παίρνει όλα ή τα χάνει όλα.

('ο,τι κυρίως πρέπει να κάνω είναι να καταγράψω τις εμπειρίες μου όχι στην χρονολογική τους σειρά - γιατί - αυτό είναι ιστορία - αλλά κατα την τάξη που για πρώτη φορά πήραν για μένα σημασία.)

Laurence Durrel, 1961

η τριλογια των επαναστάσεων

2011-08-14T10:43:00.000-07:00

ή ''η μουσική του Σύμπαντος''

τα πάντα είχαν ένα όνομα, αλλά ενώ το όνομα δεν ήταν τίποτα χωρίς το αντικείμενο που περιέγραφε, το ίδιο το αντικείμενο αδιαφορούσε παντελώς για το όνομα του, γιατί πολύ απλά δεν το χρειαζόταν, αφού μπορούσε θαυμάσια να υπάρχει και χωρίς αυτό

η γνώση δάσκαλε, πρέπει να γίνει αντίληψη.

τα μεγάλα πάθη και την μεγάλη σοφία δεν είναι πράγματα που μπορεί εύκολα να αντέξει ένας κοινός θνητός.

*Αλμαγέστη: το σπουδαιότερο έργο του Κλαύδιου, αλλιώς, ''Μαθηματική Σύνταξη της Αστρονομίας''.

πιστεύω ότι, αν υπάρχουν αιώνιες αλήθειες, μπορούμε μόνο να τις γνωρίζουμε όχι να τις εκφράζουμε.

η πτολαιμαική αστρονομία είναι ένα τίποτα, όσον αφορά τπ υπαρκτό, και απολύτως βολική για να υπολογίζει το ανύπαρκτο.

πως μπορούμε να δούμε αν δεν έχουμε αντίληψη.

σηκώνω το κεφάλι και κοιτάζω τον έναστρο ουρανό, και λέω: τι είναι αυτές οι λάμψεις? κάποιοι λένε πως είναι πυρσοί που κρατάνε οι άγγελοι, άλλοι οτι είναι τσιμπήματα απο καρφίτσες πάνω στον επουράνιο μανδύα. Άλλοι, πάλι, επιστήμονες, σαν εμάς, λένε πως είναι αστέρια και πλανήτες που συνθέτουν ένα είδος μηχανή, την λειτουργία της οποίας πασχίζουμε να κατανοήσουμε Δεν καταλαβαίνετε, όμως, οτι χωρίς την αντίληψη, όλες αυτές οι θεωρίες είναι απόλυτα ισότιμες Αστέρια ή πυρσοί τι διαφορά έχει, αφου και τα δυο δεν ειναι τίποτα παραπάνω απο μια τιμητική προσφώνηση: οι λάμψεις αυτές συνεχίζουν να φέγγουν, αδιάφορες για τον όνομα που τους δίνουμε. Το βιβλίο μου δεν ειναι επιστήμη, είναι απλώς ένα όνειρο.

έαν θέλετε να μάθετε την αληθεις της φύσης, πρέπει να καταστρέψετε την εικόνα, και όσο πιο πολύ απομακρύνεστε από την εικόνα, τόσο περισσότερο θα πλησιάζετε την ουσία.

Δεν υπήρχε καμιά μουσική στο σύμπαν σου γηραιού αυτού άντρα, παρά μόνο σκόρπιοι ήχοι και σκοποί. Το έργο του Κέπλερ θα ήταν να δώσει σ' αυτό το σύμπαν μορφή, να το κάνει να τραγουδήσει. Γιατί η μουσική που του έλειπε ήταν η αλήθεια.

John Banville,
DOCTON COPERNICUS, 1976
KEPLER, 1981
THE NEWTO LETTER, 1982

εκδόσεις Κεδρος, 2008, μετφρ. Χριστινα - Πηγη Κουτρουμπα

πέρα απο το καλό και το κακό

2011-06-13T03:23:00.000-07:00

Η θέληση για αλήθεια, που εξακολουθεί να μας παρασύρει σε πολλά τολμηρά εγχειρήματα, αυτή η περίφημη φιλαλήθεια, για την οποία όλοι οι φιλόσοφοι μέχρι τώρα μίλησαν με σεβασμό: πόσα ερωτήματα δεν έχει ήδη βάλει μπροστά μας αυτή η θέληση για αλήθεια! πόσα παράξενα, ενοχλητικά, αμφίβολα ερωτήματα!

Τι είναι, αλήθεια, αυτό που μέσα μας θέλει την αλήθεια?

"η γνώση για την γνώση" - αυτός είναι ο τελευταίος βρόχος που στήνει η ηθική.

αν έχει κανείς χαρακτήρα, τότε έχει και το τυπικό του βίωμα, που επανέρχεται πάντα.

ο σοφός ως αστρονόμος. - όσο καιρό εξακολουθείς να αισθάνεσαι τ' αστέρια σαν να είναι κάτι "πάνω από σένα", εξακολουθεί να σου λείπει το μάτι του ανθρώπου της γνώσης.

πολλά παγώνια κρύβουν την παγωνίσια ουρά τους απ' όλα τα μάτια - και το λένε αυτό περηφάνια τους.

ο μεγαλοφυής άνθρωπος είναι ανυπόφορος αν δεν διαθέτει τουλάχιστον δύο άλλα πράγματα: ευγνωμοσύνη και καθαρότητα.

ο βαθμός και το είδος της σεξουαλικότητας ενός ανθρώπου ανεβαίνει ως την υψηλότερη κορυφή του πνεύματός του.

τι εννοούσε εκείνος ο θεός που συμβούλευε: "γνώθι σαυτόν!" μήπως εννοούσε: "μην ασχολείσαι πια με τον εαυτό σου! γίνε αντικειμενικός!".

'όταν γυμνάσει κανείς τη συνείδησή του, αυτή μας φιλάει την ίδια στιγμή που μας δαγκώνει.

ο απογοητευμένος μιλά. - "περίμενα αντίλαλους και άκουσα μόνον επαίνους".

μέσω της μουσικής τα πάθη απολαμβάνουντον εαυτό τους.

όποιος νιώθει προκαθορισμένος να κοιτά και όχι να πιστεύει, βρίσκει όλους τους πιστούς υπερβολικά θορυβώδεις και φορτικούς: φυλάγεται απ' αυτούς.

υπάρχει μια αθωότητα στο θαυμασμό: την χει εκείνος που δεν του έχει περάσει από το μυαλό η ιδέα οτι θα μπορούσε να γίνει και ο ίδιος μια μέρα αντικείμενο θαυμασμού.

εκείνος που χαίρεται ακόμη και πάνω στην πυρά, δεν θριαμβεύει πάνω στον πόνο, αλλά στο γεγονός ότι δεν νιώθει πόνο εκεί που περιμένουν πως θα νιώσει.

κάθε αξιοπιστία, κάθε καλή συνείδηση, κάθε μαρτυρία αλήθειας έρχεται μόνο από της αισθήσεις.

στη συναναστροφή με λόγιους και καλλιτέχνες μπορεί κανείς να πέσει έξω από την αντίθετη πλευρά: βρίσκει πίσω από έναν αξιόλογο λόγιο όχι σπάνια έναν μέτριο άνθρωπο, και πίσω από έναν μέτριο καλλιτέχνη συχνά - έναν πολύ αξιόλογο άνθρωπο.

Συμβουλή σαν αίνιγμα. - "αν ο δεσμός δεν πρέπει να σπάσει - πρέπει πρώτα να δοκιμάσεις να τον κόψεις.

όποιος παλεύει με τέρατα, πρέπει να προσέξει να μη γίνει τέρας. κι όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα

αυτό που γίνεται από έρωτα, συμβαίνει πάντα πέρα απ'το καλό και το κακό

στους σκληρούς ανθρώπους η οικειότητα είναι ντροπή - και κάτι πολύτιμο.

Δεν πιστεύουμε ότι ο έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν τρέλες: Τι στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Friedrich Nietzsche, 1886

persepolis

2011-06-04T04:17:00.001-07:00

Marjane Satrapi, 2OOO

henry miller

2011-05-14T05:49:00.000-07:00

this then? this is not a book. this is a libel, slander defamation of character. this is not a book, in the ordinary sense of the word. No, this is a prolonged insult, a gob of spit in the face of Art, a kick in the pants to God, Man, Destiny, Time, Love, Beauty...what you will.

twilight hour. Indian blue, water of glass, trees glistering and liquiscent.

there are people who cannot resist the desire to get into a cage with wild beasts and be mangled. They go in even whithout revolver or whip. Fear makes them fearless....

standing there alone and helpless, the door locked, he finds that the lions do not understand his language.

...it is the triumph of the individual over art.

heretofore we had been digging in the dark, with nothing but instinct to guide us.

we had no need for genius - genius is dead. We have need for strong hands, for spirits who are willing to give up the ghost and put on flesh...

in Paris. Everything is raised to apotheosis. The cradle gives up its babes and new ones take their places. You can read on the walls where Zola lived and Balzac and Dante and Strindberg and everybody who ever was anything. Everyone had lived here some time or other. Nobody dies here....

there is a short if atomic frenzy to the activity going on; the more furius the pace, the more diminished the spirit.

we just sit there for hours whithout saying a word. That's a bliss!

my eye, but I' ve been all over that ground - years and years ago. I' ve lived out of my melancholy youth. I don't give a fuck any more what's behind me, or what's ahead of me. I' m healthy. No sorrows, no regrets. No past, no future. The present is enough for me. Day by Day. Today! Le bel aujourd' hui!

Tropic of Cancer Paris, 1934

paul valery

2011-05-09T12:10:00.000-07:00

ο κυκλώνας μπορεί να ισοπεδώσει μια πόλη, αλλά δεν μπορεί ν' ανοίξει ένα γράμμα ή να λύσει τον κόμπο αυτόν.

η δημιουργία εμπεριέχει τη ρήξη. στην απαρχή του κόσμου, δύο πράξεις, αυτή του δημιουργού, κι εκείνη του δημιουργήματος ο ένας εγκαθιδρύει το Νόμο, ο άλλος...την ελευθερία.

η συνείδηση απεχθάνεται το κενό.

το Εγώ αποφεύγει κάθε δημιούργημα.
οπισθοδρομεί από άρνηση σε άρνηση. θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "Σύμπαν" το σύνολο των πραγμάτων στα οποία το Εγώ αρνείται ν' αναγνωρίσει τον εαυτό του.

τα ωραία τέκνα είναι τέκνα της μορφής τους,
η οποία γεννιέται πριν από αυτά.

ορισμένα έργα δημιουργούνται για το κοινό τους. ορισμένα άλλα δημιουργούν το δικό τους κοινό.

το παρακάναμε περιορίζοντας τη γνώση της γλώσσας στην απλή μνήμη. το να καθίσταται η ορθογραφία σημάδι κουλτούρας είναι σημείο των καιρών και δείγμα ανοησίας.
-
οι εντυπώσεις ενός πιθήκου θα είχαν μεγάλη λογοτεχνική αξία - σήμερα . κι αν ο πίθηκος τις υπέγραφε με ανθρώπινο όνομα, θα τον περνούσαν για ιδιοφυΐα

οι μεγάλοι άνδρες πεθαίνουν δύο φορές, μια φορα ώς άνδρες και μια φορά ως μεγάλοι.

δεν υπάρχει αλήθεια χωρίς πάθος, χωρίς λάθος. θέλω να πώ, κατακτά κανείς την αλήθεια μόνο παθιασμένα.

ο αριθμός των εχθρών μας αυξάνεται στο βαθμό που αυξάνεται η σπουδαιότητα μας.
- το ίδιο συμβαίνει και με τον αριθμό των φίλων μας.

ό,τι είναι ωραίο, ηρωικό, μεγαλόπρεπο, είναι κατ' ουσίαν σκοτεινό, ακατανόητο. ό,τι είναι μεγάλο πρέπει να είναι απρόσμενο.

το ελεύθερο πνευμα απεχθάνεται τον ανταγωνισμό.
παίρνει το μέρος του αντιπάλου του.

ο ειλικρινής φίλος
ποιός θα τολμήσει να πει στο φίλο του: σε είχα εντελώς ξεχάσει.

το εναργές πνεύμα δίνει στους άλλους να καταλάβουν ο,τι αυτό δεν καταλαβαίνει

οι ανόητοι θεωρούν ότι το ν' αστειεύεσαι σημαίνει πως δεν είσαι σοβαρός κι ότι ένα παιχνίδι με τις λέξεις δεν αποτελεί απάντηση.
που οφείλεται αυτή τους η πεποίθηση?
στο γεγονός ότι τους συμφέρει να είναι έτσι τα πράγματα. είναι ζήτημα υψηλής σημασίας, απ' αυτό εξαρτάται η οντότητα τους.

αγάπη σημαίνει να αισθάνεσαι πως παρά τη θέληση σου παραχώρησες στον άλλο ό,τι ήταν μόνο για σένα.

κάνε ό,τι θέλεις αν μπορείς να το υποστείς επ' άπειρο.

είναι αδύνατο να κατανοείς και να τιμωρείς ταυτόχρονα.

πρέπει να είναι κανείς ελαφρός σαν πουλί και όχι σαν φτερό..

σκέψεις και αφορισμοί, μετφρ¨Αλέξανδρος Βέλιος, Ροές 2007 (αποσπάσματα)

ποιος διαβάζει τον James Joyce?

2011-04-21T22:56:00.000-07:00

''Τι σημαίνει τελικά να διαβάζει κανείς τον Τζόυς με βοήθημα? τι επιδιώκει? Απάντηση: Να φέρει τη γλώσσα του Ιρλανδού στα μέτρα των δικών του αγγλικών, της δικής του κατανοητής γλώσσας. Στα μέτρα των δικών του Ελληνικών. Στα μέτρα του προσφιλούς του μυθιστορηματικού είδους. Να εξομαλύνει εκλογικευμένα τις τυχόν ανωμαλίες του λόγου, τις ''ασυναρτησίες' του ύφους. Να βρει ένα raison d' etre για τις παραδοξότητες των κομματιασμένων λέξεων, για τις παραβάσεις την σύνταξης. Να ταξινομήσει τα ρέοντα σημαινόμενα σε ένα ντοσιέ ή σε μια εύκαμπτη λεξοθήκη κατά περίπτωση, να πληροφορηθεί για τα ασχολίαστα φιλολογικά δάνεια ώστε να μην τον ξενίζουν πλέον, να ενημερωθεί για τις αποτυπώσεις στο χαρτί, των προθέσεων, των σκέψεων, της ψυχής του συγγραφέα. Να ενημερωθεί, να ξέρει τι τρέχει όταν διαβάζει. Να μην του ξεφύγει κάτι. Να ξέρει που θα ανοίξει διάπλατα τα ρουθούνια για να μυρίσει, πότε θα απλώσει το χέρι για να αγγίξει.
Αυτός ο αναγνώστης δεν τρομάζει με κανένα νεοτερισμό. Ήσυχος. Φτάνει να ξέρει. Με δυο λόγια: δεν θέλει να διαβάσει τον Τζόυς. ''

απο το επίμετρο του Άρη Μαραγκόπολου, Αθήνα, Μάιος 1994, για το ''Giacomo Joyce'', του James Joyce.

όμως αυτό συμβαίνει με όλους τους συγγραφείς. δεν γίνεται να μπεις μέσα στο κείμενο, αν είσαι από πριν ''διαβασμένος''. Χρειάζεται θάρρος για να ξεκινάς ένα ταξίδι στους άγνωστους κόσμους των βιβλίων, ανυποψίαστος. αλλά εκεί έγκειται και όλη η μαγεία. η μαγεία του κειμένου. το άγνωστο που στο τέλος γίνεται οικείο. η προσωπική επαφή με το συγγραφέα και το κείμενο. η δική σου, μοναδική εμπειρία.
ε.

τα βιβλία

2011-04-14T13:06:00.000-07:00

Ένα βιβλίο είναι σαν καθρέφτης. Αν το κοιτάξει ένας πίθηκος, μην περιμένετε να φανεί ένας απόστολος.

Georg Christoph Lichtenberg

look at the mirror

2011-03-21T07:49:00.000-07:00

Sometimes I feel like throwing my hands up in the air
I know I can count on you

Sometimes I feel like saying, "Lord, I just don't care"
But you've got the love I need to see me through

Sometimes I see that the boy is just too rough
And things go wrong no matter what I do
Now it feels like life is just too much
You've got the love I need to see me through

Sometimes I feel like throwing my hands up in the air
I know I can count on you

Sometimes I feel like saying, "Lord, I just don't care"
But you've got the love I need to see me through

Time after time I say, "Oh Lord what's the use?"
Time after time I say, "This just won't do"
But sooner or later in life the things you love you lose
Just like before, I know I call you

I can't believe my palms, degrading friends of you
I can't believe my fire, oh Lord, what must I do
I can't believe what I caught up, master made me new
But you've got the love I need to see me through

Sometimes I feel like throwing my hands up in the air
I know I can count on you

Sometimes I feel like saying, "Lord, I just don't care"
But you've got the love I need to see me through

You've got the love, yov've got the love, you've got the love
You've got the love, you've got the love, you've got the love

The Source Featuring Candi Staton - You Got The Love

ο λύκος της Στέπας

2011-02-14T10:46:00.000-08:00

αποσπάσματα:

όποιος έχει γευτεί εκείνες της μέρες..με τον φριχτό πονοκέφαλο που ριζώνει πίσω απ' τις κόρες των ματιών και σε κάνει σε κανει να καταριέσαι φρικτά κάθε κίνηση του ματιού και του αυτιού από απλή ευχαρίστηση στον πόνο.
όποιος λοιπόν γευτηκε αυτές τις μέρες της κόλασης, είναι ευχαριστιμένος με μέρες κοινές σαν τη σημερινή, και γεμάτος ευγνωμοσύνη κάθεται δίπλα στη ζεστή σόμπα.

κι αν πράγματι ο κόσμος είχε δίκιο, αν αυτή η μουσική στα καφενεία, αν αυτές οι μαζικές διασκεδάσεις, αν αυτοί οι άνθρωποι που είναι ικανποιημένοι με τόσα λίγα, έχουν δίκιο, τότε εγώ έχω άδικο, τότε είμαι τρελλός, τότε είμαι πράγματι ο λύκος της στέπας, όπως συχνά αποκαλούσα τον εαυτό μου, το ζώο που χάθηκε σ' ένα κι ακατανόητο κόσμο, και δεν μπορεί να βρεί μια πατρίδα, αέρα και τροφή.

κάπου μακρυά, σε πράσινες κοιλάδες κάποιοι υγιείς άνθρωποι καλλιεργούσαν σταφύλια και πάταγαν το κρασί για να μπορούν σε διάφορα μέρη του κόσμου, πολύ μακριά απ' αυτούς, μερικόι απογοητευμένοι και σιωπηλοί αστοί, οι αμήχανοι λύκοι της στέπας, να βρίσκουν λίγο κουράγιο και λίγο κέφι μέσα στα ποτήρια τους.

ποιο θυμόταν εκέινο το μικρό λυγερόκορμο κυπαρίσσι ψηλά στο βουνό πάνω απ' το Γκούμπιο, που μια κατολίσθηση το 'χε τσακίσει στη μέση, κι' όμως αυτό κρατήθηκε στη ζωή κι έβγαλε έναν καινούργιο βλαστό? ποιος δικαίωνε την εργατική νοικοκυρα του πρώτου ορόφου και την πεντακάθαρη αρωκαρία της? ποιος διάβαζε τις νύχτες πάνω απ' το Ρήνο τα συννεφογραψίματα της ομίχλης? ο λύκος της στέπας. και ποιος έψαχνε στα χαλάσματα της ζωής του κάποιο νόημα, ποιος υπέφερε το φαινομενικά ανόητο, ποιος ζούσε το φαινομενικά τρελλό, ποιος ήλπιζε μυστικά μέσα στο τελικό χάος να βρεί την αποκάλυψη και την ύπαρξη του θεού?

στα σημάδια του λύκου της στέπας διέκρινες τον άνθρωπο της νύχτας. το πρωί ήταν γι' αυτόν μια άσχημη ώρα, που την φοβόταν και ποτέ δεν του είχε φέρει τίποτα καλό.

όχι, δεν ήταν, για τίποτα που πέρασε δεν ήταν κρίμα. κρίμα είναι μόνο για το σήμερα και το τώρα, για όλες αυτές τις αμέτρητες ώρες και μέρες που έχανα, που υπέφερα μόνο, και οι οποίες ούτε δώρα έφερναν ούτε συγκινήσεις.

είμαι περίεργος να δώ πόσα μπορεί ν' αντέξει ένας άνθρωπος. όταν φτάσω τα όρια της αντοχής, το μόνο που θα κάνω είναι ν' ανοίξω την πόρτα και θά 'χω σωθεί.

ο αστός είναι έτσι απ' τη φύση του, ένα πλάσμα με αδύναμο ζωτικό ένστικτο, φοβισμένο, που φοβάται ακόμα και στον εαυτό του να παραδοθει.

βλέπουμε ότι έχει ισχυρές παρορμήσεις, τόσο για να γίνει άγιος όσο και άθλιος, αλλά λόγω κάποιας αδυναμίας ή αδράνειας δεν κατάφερε να πάρει φόρα και να βγει στο ελεύθερο σύμπαν και παρέμεινε δεμένος στην τροχιά του μητρικού πλανήτη της αστικής κοινωνίας.

να ζείς στον κόσμο σαν να μην ήταν ο κόσμος, να τηρείς τους νόμους κι όμως να είσαι υπεράνω τους, να κατέχεις ''σαν να μην κατέχεις'', ν' απαρνιέσαι σαν να μην ήταν άρνηση.

όμως τα πράγματα στη ζωή δεν είναι τόσο απλά όπως μέσα στη σκέψεις μας κι ούτε τόσο χοντροκομμένα όπως στη φτωχή μας γλώσσα των ηλιθίων.

επειδή είμαι κάτι σαν καθρεύτης σου, γιατί υπάρχει μέσα μου κάτι που σε νιώθει και σου δίνει μια απάντηση. και θα' πρεπε κανονικά, όλοι οι άνθρωποι να είναι τέτοιοι καθρέφτες και να επικοινωνούν έτσι ο ένας με τον άλλο..

'Ερμαν Έσσε, μετάφραση, ελένη φαφουτη, νεφέλη 1988

Julio Cortázar

2011-02-09T07:07:00.000-08:00

ιστορία χωρίς ηθικό δίδαγμα

Ένας άνδρας πουλούσε φωνές και λέξεις και πήγαινε καλά, παρόλο που συναντούσε πολύ κόσμο που διαφωνούσε για τις τιμές και ζητούσε να τις κατεβάσει. Ο άνδρας υποχωρούσε σχεδόν πάντοτε, κι έτσι μπόρεσε να πουλήσει πολλές φωνές πλανόδιων πωλητών, μερικούς στεναγμούς που αγόραζαν κυρίες εισοδηματίες, και λέξεις για διαφημίσεις, σλόγκανς, κάρτες επιχειρηματιών κι άλλους τέτοιους εξυπνακισμούς.

Στο τέλος ο άνδρας κατάλαβε ότι είχε φτάσει η ώρα να ζητήσει ακρόαση απ' τον τύραννο της χώρας, που ήταν σαν όλους τους συναδέλφους του, και που τον δέχτηκε περιτριγυρισμένος από στρατηγούς, υπουργούς και φλιτζάνια καφέ.

- Ήρθα να σας πουλήσω τα τελευταία σας λόγια, είπε ο άνδρας. Είναι πολύ σημαντικά γιατί εκείνη τη στιγμή θα τα χάσετε, ενώ αντίθετα σας συμφέρει να τα πείτε όταν θα βρίσκεστε στη δύσκολη αυτή θέση, για να σχηματίσετε αναδρομικά την εντύπωση του ιστορικού πεπρωμένου.

- Μετάφρασε τι λέει, διέταξε ο τύραννος το μεταφραστή του.

- Μιλάει στα αργεντίνικα, Εξοχότατε.

- Στα αργεντίνικα; Και γιατί δεν καταλαβαίνω τίποτα;

- Καταλάβατε πολύ καλά, είπε ο άνδρας. Επαναλαμβάνω ότι ήρθα να σας πουλήσω τα τελευταία σας λόγια.

Ο τύραννος σηκώθηκε όρθιος, όπως συνηθίζεται σ' αυτές τις περιπτώσεις, και, κρύβοντας την ταραχή του, διέταξε να συλλάβουν τον άνδρα και να τον βάλουν στα ειδικά μπουντρούμια που πάντα υπάρχουν σ' αυτά τα κυβερνητικά καθεστώτα.

- Κρίμα, είπε ο άνδρας, ενώ τον παίρνανε. Στην πραγματικότητα θα θελήσετε να πείτε τα τελευταία σας λόγια όταν έρθει εκείνη η στιγμή, και θα σας ήταν απαραίτητο να τα πείτε για να δημιουργήσετε εύκολα την εντύπωση αναδρομικά του ιστορικού πεπρωμένου. Αυτό που εγώ θα σας πουλούσα είναι αυτό που εσείς θα θελήσετε να πείτε. Δεν υπάρχει καμία απάτη. Αλλά αφού δεν δέχεστε το παζάρεμα και δεν θα ξέρετε απ' τα πριν αυτά τα λόγια, όταν έρθει η στιγμή που θα πρέπει να ξεστομιστούν για πρώτη φορά, εσείς φυσικά δεν θα μπορείτε να τα πείτε.

- Γιατί δεν θα μπορώ να τα πω αν είναι αυτά που θα πρέπει να θέλω να πω; ρώτησε ο τύραννος, μπροστά από ένα ακόμη φλιτζάνι καφέ.

- Γιατί ο φόβος δεν θα σας αφήσει, είπε λυπημένα ο άνδρας. Καθώς θα είστε με μια θηλιά στο λαιμό, φορώντας ένα πουκάμισο και τρέμοντας από φόβο κι απ' το κρύο, θα χτυπάνε τα δόντια σας και δεν θα μπορέσετε ν' αρθρώσετε λέξη. Ο δήμιος κι οι παρευρισκόμενοι, μεταξύ των οποίων θα είναι και μερικοί απ' αυτούς τους κυρίους, θα περιμένουν από υποχρέωση, ένα δυο λεπτά, αλλά, όταν απ' το στόμα σας βγει μόνο ένα κλαψούρισμα ανάμεσα στο λόξιγκα και τις ικεσίες συγχώρεσης (γιατί αυτά θα τα αρθρώσετε χωρίς προσπάθεια), θα χάσουν την υπομονή τους και θα σας κρεμάσουν.

Θιγμένοι οι παρευρισκόμενοι, και κυρίως οι στρατηγοί, μαζεύτηκαν γύρω από τον τύραννο για να του ζητήσουν να διατάξει αμέσως τον τουφεκισμό του άνδρα. Αλλά ο τύραννος, που ήταν - χλωμός - σαν - το - θάνατο, τους πέταξε έξω και κλείστηκε σ' ένα δωμάτιο με τον άνδρα για ν' αγοράσει τα τελευταία του λόγια.

Στο μεταξύ οι στρατηγοί κι οι υπουργοί, προσβλημένοι απ' τον τρόπο που τους φέρθηκε ο τύραννος, σχεδίασαν μια εξέγερση και το επόμενο πρωί τον συνέλαβαν ενώ έτρωγε σταφύλια στο αγαπημένο του κιόσκι. Για να μην μπορέσει να πει τα τελευταία του λόγια τον σκότωσαν επί τόπου με μια σφαίρα. Μετά βάλθηκαν να ψάχνουν τον άνδρα, που είχε εξαφανιστεί απ' το κυβερνητικό μέγαρο, και δεν άργησαν να τον βρουν καθώς περιδιάβαινε στην αγορά πουλώντας φωνές στους μικροπωλητές. Αφού τον έβαλαν σ' ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο, τον μετέφεραν στη φυλακή και τον βασάνισαν για να αποκαλύψει ποια θα ήταν τα τελευταία λόγια του τυράννου. Καθώς δεν μπόρεσαν να του αποσπάσουν καμιά ομολογία, τον σκότωσαν με κλοτσιές.

Οι πλανόδιοι πωλητές που είχαν αγοράσει απ' τον άνδρα φωνές συνέχισαν να διαλαλούν στις γωνιές, και μία απ' αυτές χρησίμεψε αργότερα σαν σύνθημα της αντεπανάστασης που αποτέλειωσε τους στρατηγούς και τους υπουργούς. Μερικοί, πριν πεθάνουν, σκέφτηκαν λανθασμένα ότι στην πραγματικότητα όλ' αυτά αποτελούσαν μια σειρά από ανόητες παρεξηγήσεις κι ότι οι λέξεις κι οι φωνές ήταν πράγματα που σίγουρα μπορούν να πουληθούν αλλά όχι ν' αγοραστούν, όσο παράλογο κι αν φαίνεται.

Κι όλοι σάπισαν, ο τύραννος, ο άνδρας κι οι στρατηγοί κι οι υπουργοί, όμως οι φωνές αντηχούσαν πότε πότε στις γωνιές.

Ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα, μτφρ Ελένη Χαρατσή, Αθήνα, Ύψιλον, 1983, σσ. 94-96.

l'amour et le crâne

2011-01-24T11:31:00.001-08:00

L'amour est assis sur le crâne
De l'Humanité
et sur ce trône le profane,
Au rire effronté,

Souffle gaiement des bulles rondes
Qui montent dans l'air,
Comme pour rejoindre les mondes
Au fond de l'éther.

Le globe lumineux et frêle
Prend un grand essor,
Crève et crache son âme grêle
Comme un songe d'or.

J'entends le crâne à chaque bulle
Prier et gémir :
- "Ce jeu féroce et ridicule,
Quand doit-il finir ?

Car ce que ta bouche cruelle
Eparpille en l'air,

Monstre assassin, c'est ma cervelle,
Mon sang et ma chair !"

''les fleures du mal'' Charles Baudelaire

το κορόιδο είναι ο ήλιος

2010-11-20T05:09:00.000-08:00

καθώς συνεχίζεται το παιχνίδι
ας επιδιώκεις να λες όλο και πιο ξεκάθαρα
αυτό που πιστεύεις πραγματικά
ακόμα κι αν αυτό που πραγματικά πιστεύεις
αποδεικνύεται λανθασμένο

ίσως αποδειχτεί επικίνδυνο
και δύσκολο εγχείρημα

αλλά αν δεν μπορείς να γελάσεις
με τα απίστευτα θλιβερά ενδεχόμενα
που μας απειλούν
ενω προσπαθούμε
να καταλάβουμε
και να μάθουμε

τότε σίγουρα θα κάνεις ύπνο
ταραγμένο
μέσα
στο
φέρετρο

charles bukowski, να περιφέρεσαι στην τρέλα.

Kitchen

2010-11-14T02:49:00.000-08:00

γραμμένο το 1988, το Kitchen, είναι το πρώτο βιβλίο της Banana Yoshimoto, μιας αρκετά διάσημης συγγραφέα της Ιαπωνίας που απέσπασε αρκετά βραβεία μετά την έκδοση του. έχοντας διαβάσει Ιαπωνική λογοτεχνία, είπα να δοκιμάσω και κάτι πιο σύγχρονο.

το βιβλίο με περίμενε στο ράφι απο το 2005 σχεδόν, και το διάβασα σχετικά γρήγορα προσπαθώντας να βρω τι με κρατάει. το συγκεκριμένο είναι μεταφρασμένο απο τα Ιαπωνικά, στα αγγλικά και δεν ξέρω αν με κούρασε το βιβλίο αυτό καθ αυτό, ή η κακή του μετάφραση.
η ιστορία ξεκινάει μ'ενα θάνατο και συνεχίζει με θάνατο. Περιγράφει την μοναξιά, και συγκεκριμένα την μοναξιά δυο ανθρώπων με κοινές εμπειρίες (θανάτου). κάπου κάπου παρατηρείς εικόνες από το Τόκιο και μυρωδιές απο κουζίνες και μαγειρικές. το τέλος μου άρεσε, αλλά περίμενα αρκετά γι αυτό μέσα απο επαναλήψεις και παραλήψεις.

το βιβλίο επίσης αποτελείται και απο ένα δεύτερο μέρος, μια νουβέλα, το Moonlight Shadow, στο ίδιο μοτίβο με το Kitchen.
δεν θέλω να πώ περισσότερα γιατί θα το του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία, διαβάζοντας το μεταφρασμένο στα ελληνικά αυτή τη φορά

έχει γίνει και ταινία. και θα το πάω στα άκρα να δω και την ταινία.

paul eluard

2010-11-08T11:58:00.000-08:00

Κριτική της ποίησης

Μισώ τούτη την εποχή της βασιλείας των αστών
τη βασιλεία μπάτσων και παπάδων
μ’ ακόμα περισσότερο μισώ τον άνθρωπο αυτόν που δεν την μισεί
καθώς εγώ
μ’ όλες του τις δυνάμεις.

Και φτύνω στη μούρη σου άνθρωπε μηδαμινέ, από τη φύση πιο μικρέ,
που απ’ τα ποιήματα μου όλα, εσύ προτιμάς τούτη την Κριτική
της ποίησης.

(Από τη συλλογή Η άμεση ζωή, 1932)

point black

2010-11-06T05:48:00.000-07:00

Do you still say your prayers little darlin'
Do you go to bed at night
Prayin' that tommorow, everything will be alright
But tommorow's fall in number in number one by one
You wake up and you're dying you don't even know what from
Well they shot you point blank you been shot in the back
Baby point blank you been fooled this time little girl that's a fact
Right between the eyes baby, point blank
Right between the pretty lies that they tell
Little girl you fell
You grew up where young girls they grow up fast
You took what you were handed and left behind what was asked
but what they asked baby wasn't right
You didn't have to live that life,
I was gonna be your Romeo you were gonna be my Juliet
These days you don't wait on Romeo's
You wait on that welfare check
And on all the pretty things that you can't ever have
And on all the promises that always end up point blank
Sot between the eyes
Point blank like little white lies you tell to ease the pain
You're walkin' in the sights, girl of point blank
And it's one false move and baby the lights go out

Once I dreamed we were together again, baby you and me
Back home in those old clubs the way we used to be
We were standin' at the bar it was hard to hear
The band was playin' loud and you were shoutin' somethin' in my ear
You pulled my jacket off and as the drummer counted four
You grabbed my hand and pulled me out on the floor
You just stood there and held me, then you started dancin' slow
And as I pulled you tighter I swore I'd never let you go
Well I saw you last night down on the avenue
Your face was in the shadows but I knew that it was you
You were standin' in the doorway out of the rain
You didn't answer when I called out your name
You just turned, and then you looked away
Like just another stranger waitin' to get blown away

Point blank, right between the eyes
Point blank, right between the pretty lies you fell
Point blank, shot right through the heart
Yea point blank, you've been twisted up
till you've become just another part of it
Point blank, you're walkin' in the sights
Point blank, livin' one false move
Just one false move away
Point blank, they caught you in their sights
Point blank, did you forget how to love,
Girl, did you forget how to fight.
Point blank they must have shot you in the head
Cause point blank, bang bang baby you're dead.

Bruce Springsteen
point black

akanthos Ak

2010-10-31T04:48:00.000-07:00

η συμφωνεία του ακρωτηριου

Χάθηκαν οι χρυσές πέρλες
πάνω στο ματωμένο ρούχο
κι οι βροχές δεν ξεπλένουν πια....
Οι αδηφάγες κόκκινες μέρες
ανοίγουν πάλι τα μάτια
προς τον ήλιο,
ασήμαντες λέξεις στήνουν χορούς
στις πλατείες,
βουβές συναυλίες
με μόνο ήχο το χειροκρότημα .
Συμφωνίες του άδειου,
σύρε με εκεί στην άκρη της στέρεας γης
και σπρώξε με στα βάθη του νερού
που ειναι το σπίτι σου....
Κι άσε με να ταράξω τη θάλασσα
για ν' ακουστεί ο ήχος της.
Τα τρομακτικά γκλισάντα των κυμάτων
στον έρωτα με τους βράχους
κι οι δενδρισμοί των κυκλάμινων,
ήχοι της αγωνίας,
στην άκρη των χεριών,
στα άγρυπνα μάτια
στον απενοχοποιημένο θάνατο

ο 'ανεμος κουβάρι

2010-10-16T12:12:00.001-07:00

μια αληθινή ιστορία

δεν ανήκε στον κόσμο των μεγάλων.
'οταν έλεγε "βρέθηκα στον κόσμο απροετήμαστη", ομολογούσε την αλήθεια της.

'οταν ο έρωτας είναι στ' αλήθεια έρωτας, είναι ιστορία για φόβο και για τρόμο, κι αυτό εδώ είναι το τελευταίο πράγμα που θυμάσαι πριν χαθείς μέσα στον άλλον και το ξεχάσεις για τα καλά.

δεν μπορεί, κάποιος θα βρεθεί που δεν είναι ηλίθιος, δεν θα τρομάξει.

δεν σου εμπνέουν συγκίνηση και αγάπη άνθρωποι που δεν ράγισαν ποτέ και που στη φάτσα τους δεν έγραψε κανένα ζόρι.
είναι τρομερή η διαφορά ανάμεσα στα δυο αυτα αισθήματα.

εντάξει, όσο πιο πολύ θές να πλησιάσεις, τόσο λιγότερο βλέπεις.

ειναι καλύτερα να το πιστέψεις παρά να στο μάθει ο χρόνος.

με ηρωίδα την Μαλβίνα Κάραλη.

η Μάγκυ των δρόμων

2010-09-15T11:44:00.001-07:00

Διαβάζοντας την “Μάγκυ των δρόμων” είναι σαν να βλέπεις ταινία γνήσιου Αμερικάνικου κινηματογράφου. Στους σκοτεινούς και βρώμικους δρόμους της πόλης, στην ξεπεσμένη συνοικία, οικογενειακή βία.Βία. Διαπιστώνεις αργότερα οτι η Μάγκυ έζησε κάπου το 1871…ναί και αναρωτίεσαι πως γίνεται μετά από τόσα πολλά χρόνια να μην έχει αλλαξει τίποτα. Και ανακαλύπτεις τον άνθρωπο που έγραψε το βιβλίο ορόσημο για τους Νατουραλιστές (Ζολά, Χέμινγουει, Κέρουακ…) Και όπως γράφεται στο οπισθόφυλλο ο Στήβεν Γκρέην (1871-1900) πέθανε από φυματίωση στα εικοσί οχτώ του χρόνια πριν προλλάβει να γίνει “μεγάλος” συγγραφέας.

Aπόσπασμα:
μια γυναίκα σε άθλια κατάσταση βάδιζε σ’ ένα φωτισμένο δρόμο, γεμάτο από ανθρώπους που πηγαίνουν βιαστικά στις δουλειές τους. ΄Ενα ατελέιωτο πλήθος ξεχυνόταν στα σκαλιά του εναέριου σιδηρόδρομου κι οι άμαξες γέμιζαν ανθρώπους με τις αποσκευές τους. Ηταν φανερο ότι κάποιον έψαχνε.

sylvia Plath

2010-08-25T06:22:00.000-07:00

Mushrooms

Overnight, very
Whitely, discreetly,
Very quietly

Our toes, our noses
Take hold on the loam,
Acquire the air.

Nobody sees us,
Stops us, betrays us;
The small grains make room.

Soft fists insist on
Heaving the needles,
The leafy bedding,

Even the paving.
Our hammers, our rams,
Earless and eyeless,

Perfectly voiceless,
Widen the crannies,
Shoulder through holes. We

Diet on water,
On crumbs of shadow,
Bland-mannered, asking

Little or nothing.
So many of us!
So many of us!

We are shelves, we are
Tables, we are meek,
We are edible,

Nudgers and shovers
In spite of ourselves.
Our kind multiplies:

We shall by morning
Inherit the earth.
Our foot's in the door.

το όνειρο

«Χθες βράδυ», είπε, «κοιμήθηκα μια χαρά
αν εξαιρέσεις δυο αλλόκοτα όνειρα
που ήρθαν λίγο πριν αλλάξει ο καιρός
όταν σηκώθηκα κι άνοιξα όλα
τα πατζούρια, για να μπει στα δωμάτια
ο ζεστός πουπουλένιος άνεμος με το υγρό του φτέρωμα.

Στο πρώτο όνειρο οδηγούσα
κατεβαίνοντας τα σκότη, μέσα σε μια μαύρη νεκροφόρα
με πολλούς ανθρώπους, ώσπου τράκαρα
σ ένα φως κι αμέσως μια γυναίκα
μαινόμενη μας ακολούθησε κι όρμησε καταπάνω μας
να σταματήσει το αυτοκίνητό μας.

Κραυγάζοντας ήρθε στο νησί
Που είχαμε σταματήσει και με μια βλαστήμια
απαίτησε να πληρώσω πρόστιμο
επειδή φέρθηκα σαν αγροίκος επιδρομέας
και κατέστρεψα όλο το αόρατο
εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού του Σύμπαντος.

Άκουσα τότε πίσω μου μια φωνή
να με ειδοποιεί να της κρατήσω το χέρι
και να τη φιλήσω στο στόμα γιατί
μ αγαπούσε κι αν την αγκάλιαζα με θάρρος
θα γλίτωνα όλη την ποινή.
‘Ξέρω, ξέρω’ είπα στο φίλο μου.

Παρ ολ αυτά περίμενα να μου βάλει πρόστιμο
και πήρα της γυναίκας το λαμπερό ένταλμα
(καθώς εκείνη ξέπλενε τη διαδρομή με δάκρυα),
μετά οδήγησα να ρθω σε σένα πάνω στον άνεμο.
Δεν σου λέω για τον εφιάλτη
που μου συνέβη στην Κίνα.»

(απόδοση από τα αγγλικά: Κλεοπάτρα Λυμπέρη)

ernesto sabato part β'

2010-06-24T02:40:00.000-07:00

" Είναι μέρες που σηκώνομαι από το κρεβάτι με μια τρελή ελπίδα, στιγμές που νιώθω ότι οι δυνατότητες για μια πιο ανθρώπινη ζωή είναι κοντά μας, φτάνει ν' απλώσουμε το χέρι μας. Μια τέτοια μέρα είναι η σημερινή.
Κι έτσι, κάθισα το χάραμα να γράψω σχεδόν ψηλαφιστά, βιαστικά, σαν κάποιος που βγαίνει στο δρόμο να ζητήσει βοήθεια μπροστά στην απειλή μιας πυρκαγιάς ή σαν πλοίο που, λίγο πριν βυθιστεί, στέλνει έναν ύστατο, φλογερό μήνυμα σε κάποιο λιμάνι που ξέρει που βρίσκεται εκεί κοντά, αλλά έχει κουφαθεί από το θόρυβο της πόλης και από την ποσότητα των επιγραφών που θολώνουν τη ματιά.

Σας ζητώ να κοντοσταθούμε να σκεφτούμε το μεγαλείο που μπορούμε ακόμα να αναζητάμε, αν τολμήσουμε να αξιολογήσουμε τη ζωή με άλλο τρόπο. Μας ζητώ αυτό το κουράγιο που μας τοποθετεί στην πραγματική διάσταση του ανθρώπου. Όλοι μας, κάποιες φορές, υποτασσόμαστε. Όμως, υπάρχει κάτι που δε λαθεύει ποτέ: είναι η πεποίθηση ότι - μονάχα - οι αξίες τού πνεύματος μπορούν να μας σώσουν απ' αυτό το σεισμό που απειλεί την ανθρώπινη υπόσταση.
Αν αντί να τροφοδοτούμε τις εστίες της απελπισίας και της αγωνίας, παθιαζόμασταν αποκαλύπτοντας έναν ενθουσιασμό για το καινούργιο που να εκφράζει την εμπιστοσύνη που ο άνθρωπος μπορεί να δείξει στην ίδια τη ζωή, το αντίθετο ακριβώς από την αδιαφορία! Να σταματήσουμε να κλεινόμαστε μέσα σε τείχη, να λαχταράμε έναν κόσμο ανθρώπινο και να είμαστε κιόλας στο δρόμο. "

από την "αντίσταση"

γράμμα

2010-06-21T07:24:00.000-07:00

Ό ταχυδρόμος,
σέρνοντας στα βήματά του την ελπίδα μου
μου έφερε και σήμερα ένα φάκελο
με τη σιωπή σου.
Το όνομά μου γραμμένο από έξω με λήθη.
Η διεύθυνσή μου ένας ανύπαρκτος δρόμος.
Όμως ο ταχυδρόμος τον βρήκε αποσυρμένο στη μορφή μου,
κοιτώντας τα παράθυρα που έσκυβαν μαζί μου,
διαβάζοντας τα χέρια μου
που έπλαθαν κιόλας μια απάντηση.
Θα τον ανοίξω με την καρτερία μου
και θα ξεσηκώσω με τη μελαγχολία μου
τα άγραφά σου.
Κι αύριο θα σου απαντήσω
στέλνοντάς σου μια φωτογραφία μου.
Στο πέτο θα έχω σπασμένα τριφύλλια,
στο στήθος σκαμμένο
το μενταγιόν της συντριβής.
Και στα αυτιά μου θα κρεμάσω -συλλογίσου-
τη σιωπή σου.

Κική Δημουλά

αμοργός

2010-06-10T02:05:00.000-07:00

.....Τι να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπο σου;
Το ξέρω πάνω στα χείλια σου έγραψε ο κεραυνός τ' όνομά του
Το ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αητός τη φωλιά του
Μα εδώ στην όχτη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει
Μόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις
Πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει
Και να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου
Άνθη πουλιά ελάφια
Να βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη
Να πιάσεις από τα λουριά του Αχιλλέα τ' άλογα
Αντί να κάθεσαι βουβή τον ποταμό να μαλώνεις
Τον ποταμό να λιθοβολείς όπως η μάνα του Κίτσου.
Γιατί κι εσύ θα' χεις χαθεί κι η ομορφιά σου θα' χει γεράσει.
Μέσα στους κλώνους μιας λυγαριάς βλέπω το παιδικό σου πουκάμισο να στεγνώνει
Πάρ' το σημαία της ζωής να σαβανώσεις τον θάνατο
Κι ας μη λυγίσει η καρδιά σου
Κι ας μην κυλήσει το δάκρυ σου πάνω στην αδυσώπητη τούτη γη
Όπως εκύλησε μια φορά στην παγωμένη ερημιά το δάκρυ του πιγκουίνου
Δεν ωφελεί το παράπονο
Ίδια παντού θα' ναι η ζωή με το σουραύλι των φιδιών στη χώρα των φαντασμάτων
Με το τραγούδι των ληστών στα δάση των αρωμάτων
Με το μαχαίρι ενός καημού στα μάγουλα της ελπίδας
Με το μαράζι μιας άνοιξης στα φυλλοκάρδια του γκιώνη
Φτάνει ένα αλέτρι να βρεθεί κι ένα δρεπάνι κοφτερό σ' ένα χαρούμενο χέρι
Φτάνει ν' ανθίσει μόνο
Λίγο σιτάρι για τις γιορτές λίγο κρασί για τη θύμηση λίγο νερό για τη σκόνη.....

Νίκος Γκάτσος

μπλέ βαθύ σχεδόν μαύρο

2010-05-25T08:07:00.000-07:00

‘Σαν την θάλασσα που την έχουν κάνει και σύμβολο. Χτυπιέται που είναι κλεισμένη στις κοίτες της, και δεν μπορεί να τις ξεπεράσει, γιατί αν τις ξεπεράσει θα πλημμυρίσει τον κόσμο και θα χαθεί. Χτυπιέται και ύστερα αποκάνει και εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι γαλήνη, ενώ είναι η πιο βαθιά απελπισία. Γιατί μόνο μέσα στο σχήμα που της δίνουν οι κοίτες της μπορεί να υπάρχει, πράγμα που είναι επίσης σκλαβιά.Αλλά τώρα πρέπει να φύγω’…

το ταξίδι του ελέφαντα

2010-04-25T03:51:00.000-07:00

γιατί η ζωή περιγελά τις προβλέψεις και βάζει λέξεις εκεί που φανταζόμασταν σιωπές, και αιφνίδιες επιστροφές εκεί που λέγαμε πως δεν θα συναντιόμασταν ξανά.

δεν φτάνει μόνο να δημιουργηθεί το σύμπαν, χρειάζεται και κάποιος να το συντηρήσει.

ήταν επίσης η εποχή που ο έρωτας ήταν έρωτας μόνο αν ήταν ακραίος, ριζοσπαστικός, και που η απόλυτη πίστη ήταν ένα πνευματικό αγαθό τόσο φιλικό όσο ήταν το φαί και το πιοτό για το σώμα.

ως απόλυτο παράδειγμα τις πιο ξεδιάντροπης προσωπικής και κοινωνικής υπόκρισιας, εκείνη που συνιστά υπομονή στον φτωχό που μόλις του αρνήθηκε την ελευμοσύνη.

ένα καλό που έχει η άγνοια είναι οτί μας προστατεύει απο τις ψεύτικες γνώσεις.

αποδεικνύοντας έτσι για μια ακόμα φορά όχι μόνο πως το καλύτερο είναι εχθρός του καλού, αλλα και πως το καλό, όσο και αν πασχίσει, δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει ούτε στο δαχτυλάκι το καλύτερο.

pas de nouvelles, bonnes nouvelles.

τα ζωγραφιστά δέντρα δεν ρίχνουν τα φύλλα τους.

Ζοζέ Σαραμάγκου, 2008

wilhelm Reich

2010-04-24T02:43:00.000-07:00

άκου Ανθρωπάκο:

πανικός σε πιάνει όταν νοιώθεις την πρωτογενή αγάπη και το δόσιμο να σου τραντάζει το είναι σου. φοβάσαι να δώσεις. το "λαβείν" το δικό σου έχει βασικά μόνο μια σημασία. αναγκάζεσαι να τρώγεσαι για λεφτά, για ευτυχία, για γνώση επειδη αισθάνεσαι άδειος, λιμνασμένος, δυστυχισμένος. και δεν λαβαίνεις τη γνήσια γνώση, πραγματικά δεν ποθείς τη γνώση. για τον ίδιο λόγο εξακολουθείς ν' αποφεύγεις την αλήθεια Ανθρωπάκο. μπορεί η αλήθεια αναπόφευκτα να σούδειχνε ό,τι εγώ ελλειπτικά προσπαθώ εδώ να σου δείξω. και τούτο εσύ δεν το επιθυμείς, Ανθρωπάκο. εσύ θέλεις νάσαι μόνο πατριώτης...

βάζεις την ασφάλεια μπροστά από την αλήθεια.

η μοίρα ενός μεγάλου επιτεύματος, που γενιέται από ένα τρόπο ζωής και προτάσει την αλήθεια από την σιγουριά είναι η ακόλουθη: λαίμαργα να καταβροχθίζεις τον ευατό σου και να τον χέσεις ξανά.

εσύ ο ίδιος δημιουργείς τημ μιζέρια σου, ώρα με την ώρα, μέρα με την μέρα. ότι δεν κατανοείς τα παιδιά σου, οτι τσακίζεις την σπονδυλική τους στήλη προτού καλα-καλα σχηματιστεί, εκεί κλέβεις τον έρωτα. οτι είσαι τσιγγούνης και τρελλός για την απόκτηση δύναμης. οτι διατηρείς ένα σκύλο για να είσαι κι' εσύ "αφεντικό".

κάθε σημερινο σου βήμα είναι η αυριανή σου μέρα.

ο΄τι άρχισες να καταστρέφεις φουντώνει κι' ανθίζει πιο πολύ από άλλοτε. κι' ό,τι θάπρεπε να φρουρίσεις και να προστετέψεις σαν τη ζωή σου τόχεις καταστρέψει.

γιατί έχω σπουδαία πράγματα να κάνω. εγώ έχω ανακαλύψει τη ζωή, Ανθρωπάκο. τώρα πια δε σε ταυτίζω με τη ζωή που έψαχνα να βρώ σε σένα κι' αισθάνθηκα μέσα μου.

ηθικέ Ανθρωπάκο. μάλιστα, θελουμέ οι γιοί και οι θυγατέρες μας να απολαμβάνουν φανερά την ευτυχία της αγάπης και του έρωτα, αντί να κυνηγάνε τα δυό αυτά στοιχεία της ζωής σε σκοτεινές αλλέες και σε σκοτεινές σκάλες.

μυθιστόρημα Δ' Αργοναύτες

2010-03-22T12:03:00.000-07:00

Τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.

Γιώργος Σεφέρης

μ. Καραγάτσης

2010-03-21T04:06:00.000-07:00

Είναι τα καλά παιδιά, οι συμπαθητικοί τύποι, οι χρυσές καρδιές, οι ευχάριστοι σύντροφοι, οι άχρωμοι άνθρωποι, που όχι μονάχα δεν ενοχλούν κανένα με την ανύπαρχτη προσωπικότητά τους, μα και κολακεύουν όλες τις μικροπρέπειες με τη μικροψυχία τους.

"Ο Κοτζανπάσης του Καστρίπυργου"

Ο έρωτας είναι ένα χρέος προς τη φύση που σ’ έπλασε. Προς τον εαυτό σου, που βρήκε τη δικαίωσή του. Προς τον άνθρωπο που αγαπάς, που σου ’δωσε και του ’δωσες γεύση ζωής.

"Ο κίτρινος φάκελος"

Ποιο πάθος γιατρεύτηκε ποτέ; Ποιος ανικανοποίητος πόθος δεν απωθήθηκε στα λημέρια του υποσυνείδητου;

"Γιούγκερμαν"

“Πρέπει”. Ποιος ανόητος γέννησε αυτό το λόγο, και ποιος τρελός πίστεψε σ’ αυτόν; Το πρόβλημα των πράξεών μας -της ζωής μας δηλαδή το πρόβλημα- δε βρίσκεται στη δεοντολογία, μα στο δυναμισμό.

"Γιούγκερμαν"

queen

2010-03-16T14:01:00.000-07:00

Adventure seeker on an empty street,
Just an alley creeper, light on his feet
A young fighter screaming, with no time for doubt
With the pain and anger can't see a way out,
It ain't much I'm asking, I heard him say,
Gotta find me a future move out of my way,
I want it all, I want it all, I want it all, and I want it now,
I want it all, I want it all, I want it all, and I want it now,

Listen all you people, come gather round
I gotta get me a game plan, gotta shake you to the ground
Just give me what I know is mine,
People do you hear me, just give me the sign,
It ain't much I'm asking, if you want the truth

Here's to the future for the dreams of youth,
I want it all, I want it all, I want it all, and I want it now,
I want it all, I want it all, I want it all, and I want it now,

I'm a man with a one track mind,
So much to do in one life time (people do you hear me)
Not a man for compromise and where's and why's and living lies
So I'm living it all, yes I'm living it all,
And I'm giving it all, and I'm giving it all,
It ain't much I'm asking, if you want the truth,
Here's to the future, hear the cry of youth,
I want it all, I want it all, I want it all, and I want it now,
I want it all, I want it all, I want it all, and I want it now,

I want it all

ροσαλντε

2010-03-14T10:28:00.000-07:00

Έρμαν Έσσε
μτφρ: Λεωνίδας Καρατζάς
εκδόσεις: γράμματα

"όχι φίλε μου, λάθος. Μόνο σε πολύ νεαρή ηλικία, μέχρι τα δεκατρία δεκατέσσερα, βιώνει κανεις τις εμπειρίες του με σαφήνεια και φρεσκάδα. σε όλη την υπόλοιπη ζωή του αντλεί απ΄αυτές τις εμπειρίες.."

"Τι τα θές! Είναι καταπληκτικό να προσπαθείς, να ψάχνεις και τελικά να βρίσκεις"

"Η επίσκεψη του φίλου του είχε ανοίξει τρύπες στον τοίχο του κελλιού, απ' όπου έφταναν στον έγκλειστο οι ήχοι και οι αναλαμπές, τα αρώματα και οι παλμοί της ζωής. η παλιά κατάρα έσπασε και κάθε κάλεσμα απ΄ έξω ακουγόταν ιδιαίτερα δυνατά, σχεδόν επώδυνα."

"Αυτό θα πεί ατυχία, να είσαι γιος ζωγράφου και να μην αντέχεις τη μυρωδιά της μπογιάς. Δηλαδή, δε θα 'θελες να γίνεις ποτέ ζωγράφος?
Όχι ποτέ !
Τι θες να γίνεις?
Τίποτα. Καλύτερα να 'μουν πουλί ή κάτι τέτοιο"

'οσα δεν κατάφερε η συμβουλή του καλού φίλου, έγιναν εφικτά μέσα απο την οδυνηρή εμπειρία του θανάτου.

χάρτινα

2010-03-07T02:48:00.000-08:00

Αυτά που χάθηκαν

αυτά που δεν ήρθαν

μην τα κλαις.

Αυτά που τα ‘χες

και δεν τα ‘δωσες

κλάφ' τα.

γιάννης Ρίτσος

γιώργος Σεφέρης

2010-03-07T02:27:00.000-08:00

Πρωί

Ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ ξεδίπλωσε
τὸ μαῦρο πανὶ πλατιὰ καὶ τέντωσέ το
ἄνοιξε τὰ μάτια καλὰ στύλωσε τὰ μάτια
προσηλώσου προσηλώσου τώρα ξέρεις
πὼς τὸ μαῦρο πανὶ ξεδιπλώνεται
ὄχι μέσα στὸν ὕπνο μήτε μέσα στὸ νερὸ
μήτε σὰν πέφτουνε τὰ βλέφαρα ρυτιδωμένα
καὶ βουλιάζουνε λοξὰ σὰν κοχύλια,
τώρα ξέρεις πὼς τὸ μαῦρο δέρμα τοῦ τυμπάνου
σκεπάζει ὁλόκληρο τὸν ὁρίζοντά σου
ὅταν ἀνοίξεις τὰ μάτια ξεκούραστος, ἔτσι.
Ἀνάμεσα στὴν ἰσημερία τῆς ἄνοιξης καὶ τὴν ἰσημερία
τοῦ φθινοπώρου
ἐδῶ εἶναι τὰ τρεχάμενα νερὰ ἐδῶ εἶναι ὁ κῆπος
ἐδῶ βουίζουν οἱ μέλισσες μὲς στὰ κλωνάρια
καὶ κουδουνίζουνε στ᾿ αὐτιὰ ἑνὸς βρέφους
καὶ ὁ ἥλιος νά! καὶ τὰ πουλιὰ τοῦ παραδείσου
ἕνας μεγάλος ἥλιος πιὸ μεγάλος ἀπ᾿ τὸ φῶς.

Φυγή

Δὲν ἦταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας
ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε
ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολὺ μακρινὸ
ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στὸ πρωινὸ χορτάρι
ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε
νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.

H ἀγάπη μας δὲν ἦταν ἄλλη ψηλαφοῦσε
σιγὰ μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν
νὰ ἐξηγήσει γιατί δὲ θέλουμε νὰ πεθάνουμε
μὲ τόσο πάθος.

Κι ἂν κρατηθήκαμε ἀπὸ λαγόνια κι ἂν ἀγκαλιάσαμε
μ᾿ ὅλη τὴ δύναμή μας ἄλλους αὐχένες
κι ἂν σμίξαμε τὴν ἀνάσα μας μὲ τὴν ἀνάσα
ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου
κι ἂν κλείσαμε τὰ μάτια μας, δὲν ἦταν ἄλλη
μονάχα αὐτὸς ὁ βαθύτερος καημὸς νὰ κρατηθοῦμε
μέσα στὴ φυγή.

Πάνω σὲ μιὰ χειμωνιάτικη ἀχτῖνα

«Εἶπες ἐδῶ καὶ χρόνια:
«Κατὰ βάθος εἶμαι ζήτημα φωτός».
Καὶ τώρα ἀκόμη σὰν ἀκουμπᾷς
στὶς φαρδιὲς ὠμοπλάτες τοῦ ὕπνου
ἀκόμη κι ὅταν σὲ ποντίζουν
στὸ ναρκωμένο στῆθος τοῦ πελάγου
ψάχνεις γωνιὲς ὅπου τὸ μαῦρο
ἔχει τριφτεῖ καὶ δὲν ἀντέχει
ἀναζητᾷς ψηλαφητὰ τὴ λόγχη
τὴν ὁρισμένη νὰ τρυπήσει τὴν καρδιά σου
γιὰ νὰ τὴν ἀνοίξει στὸ φῶς.

Μένει να ξαναβρουμε τη ζωή μας, τώρα που δεν εχουμε πια τίποτα.
Φαντάζομαι, εκείνος που θα ξαναβρει τη ζωή, εξω απο τόσα χαρτιά,
τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες πολλὲς διδασκαλίες
θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρὸς στη μνήμη...

oι Αόρατες Πόλεις

2010-03-02T10:36:00.001-08:00

οι πόλεις κι η μνήμη 2

Ο καβαλάρης που ταξιδέυει μακριά, σε τόπους άγριους, νιώθει το πόθο για μιά πόλη. Τέλος, φτάνει στην Ισιδώρα, πόλη με κτίρια που έχουν ελικοειδείς σκάλες, επιστρωμένες με ελικοειδή όστρακα, όπου κατασκευάζονται τηλεσκόπια και βιολιά εξαίσιας τέχνης, όπου ο ξένος αν διστάσει ανάμεσα σε δυό γυναίκες, συναντά πάντα μιά τρίτη, όπου οι κοκορομαχίες καταλήγουν στο αιματοκύλισμα αυτών που στοιχηματίζουν.
Όλα αυτά σκεφτόταν, όταν ποθούσε μια πόλη.
Η Ισιδώρα είναι λοιπόν, η πόλη των ονείρων του, με μιά διαφορά: Η πόλη που ονειρευόταν, τον είχε μέσα της στα νιάτα του. Στην Ισιδώρα φτάνει στα γεράματα!
Στη πλατεία βρίσκεται το πεζούλι όπου κάθονται οι γέροι και κοιτάζουν τους νέους να διαβάινουν.
Κάθεται κι αυτός στη σειρά, ανάμεσά τους.
oι επιθυμίες είναι πια αναμνήσεις.

οι πόλεις και τα σημάδια 4

Απ' όλες τις μεταβολές της γλώσσας που ο ταξιδιώτης είναι αναγκασμένος να αντιμετωπίσει στους μακρινούς τόπους, καμιά δεν συγκρίνεται μ' αυτή που τον περιμένει στην πόλη Υπατία, γιατί δεν έχει να κάνει με τις λέξεις αλλά με τα πράγματα.
Μπήκα στην Υπατία ένα πρωί, ένας κήπος με μαγνόλιες καθρεφτιζόταν πάνω σε γαλάζιες λίμνες, εγώ προχωρούσα ανάμεσα σε φράχτες σίγουρος πως θ' ανακαλύψω όμορφες και νέες κυράδες να κάνουν το μπάνιο τους: όμως στο βάθος του νερού τα καβούρια κατέτρωγαν τα μάτια γυναικών που είχαν αυτοκτονήσει, με τη πέτρα δεμένη στο λαιμό και τα μαλλιά πράσινα από φύκια.
Ένιωσα εξαπατημένος και θέλησα να ζητήσω δικαιοσύνη απ' το σουλτάνο. Ανέβηκα τις σκάλες από πορφυρίτη του παλατιού με τους πανύψηλους θόλους, διέσχισα έξι αυλές από φαγιέντσα με συντριβάνια. Η αίθουσα στο κέντρο ήταν φραγμένη με κάγκελα: κατάδικοι με μαύρες αλυσίδες στο πόδι ανέβαζαν κομμάτια βασάλτη από ένα ορυχείο που ανοιγόταν κάτω απ' τη γη.
Δε μου απέμενε παρά να ρωτήσω τους φιλοσόφους. Μπήκα στη βιβλιοθήκη, χάθηκα ανάμεσα σε ράφια που κατέρρεαν κάτω από τα βαριά δεσίματα των περγαμηνών, ακολούθησα την αλφαβητική σειρά χαμένων αλφαβήτων, πάνω κάτω σε διαδρόμους, σκάλες και γέφυρες. Στον πιο απόμακρο θάλαμο με τους παπύρους, μέσα σ' ένα σύννεφο καπνού, μου παρουσιάστηκαν τα θολά μάτια ενός εφήβου ξαπλωμένου πάνω σε μια ψάθα, με το στόμα κολλημένο σε μια πίπα οπίου.
-''Πού είναι ο σοφός''; Ο καπνιστής έδειξε από το παράθυρο. Ήταν ένας κήπος με παιδικά παιχνίδια: μπάλες, κούνια, τραμπάλα.Ο φιλόσοφος καθόταν στο χορτάρι. Είπε:
-''Τα σημάδια φτιάχνουν μιά γλώσσα, αλλά όχι εκείνη που νομίζεις πως ξέρεις''.
Κατάλαβα ότι έπρεπε να ελευθερωθώ από τις εικόνες που ως τώρα μου είχαν προαναγγείλει τα πράγματα που ως τώρα αναζητούσα: μόνο τότε θα κατάφερνα να καταλάβω τη γλώσσα της Υπατίας.
Τώρα αρκεί ν' ακούσω το χλιμίντρισμα των αλόγων και το πλατάγισμα του μαστιγίου κι αμέσως με πιάνει μιά ερωτική ανησυχία: στην Υπατία πρέπει να μπεις στους σταύλους και στις σχολές ιππασίας γιά να δεις τις όμορφες γυναίκες που ανεβαίνουν στη σέλα με γυμνούς μηρούς και μόλις πλησιάζει ένας ξένος τον ρίχνουν στους σωρούς του άχυρου η των πριονιδιών και τον σφίγγουν πάνω στις σκληρές τους ρώγες.
Κι όταν η ψυχή δε ζητάει άλλη τροφή ή ερέθισμα εκτός από μουσική, ξέρω ότι πρέπει να ψάξω στα νεκροταφεία: οι μουσικοί κρύβονται στα μνήματα, τρίλιες φλάουτου, συγχορδίες άρπας, απαντούν από τον ένα τάφο στον άλλο.
Σίγουρα και στην Υπατία θα 'ρθει μια μέρα που η μοναδική μου επιθυμία θα είναι να φύγω.
Ξέρω πως τότε δε θα πρέπει να κατέβω στο λιμάνι αλλά ν' ανέβω στον πιο ψηλό οβελίσκο της ακρόπολης και να περιμένω μήπως κάποιο καράβι περάσει.
Όμως θα περάσει ποτέ;
Δεν υπάρχει γλώσσα χωρίς απάτη.

Italo Calvino

Ὁ γκρεμιστής

2010-03-01T10:35:00.000-08:00

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Κωστής Παλαμάς

πώς έγινα βλάκας

2010-01-09T09:34:00.000-08:00

Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Στο δημοτικό, η πιο απαίσια βρισιά είναι το να σε αποκαλέσουν διανοούμενο. Αργότερα, το να είσαι διανοούμενος γίνεται σχεδόν προτέρημα. Όμως αυτό είναι ψέμα: το να είσαι διανοούμενος είναι κουσούρι. Όπως οι ζωντανοί γνωρίζουνε πως θα πεθάνουν, ενώ οι νεκροί δε γνωρίζουνε τίποτα, πιστεύω πως το να είναι κανείς έξυπνος είναι χειρότερο από το να είναι βλάκας, γιατί ένας βλάκας δεν αντιλαμβάνεται τη βλακεία του, ενώ ένας έξυπνος, ακόμα κι αν είναι ταπεινός και μετριόφρων, ξέρει πως είναι έξυπνος, έτσι κι αλλιώς.

Λέει κάπου ο Εκκλησιαστής: όστις προσθέτει γνώσιν, προσθέτει πόνον. Μην έχοντας όμως ποτέ τη τύχη να πάω στο κατηχητικό μαζί με τα άλλα παιδιά, δε προειδοποιήθηκα έγκαιρα για τους κινδύνους που ενέχει η μελέτη. Είναι πολύ τυχεροί οι χριστιανοί που τόσο νέοι έχουν ήδη μάθει να φυλάγονται από τους κινδύνους της ευφυΐας. Θα ξέρουν έτσι για όλη τους τη ζωή πως να την αποφεύγουν. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Όσοι σκέφτονται πως η ευφυΐα εμπεριέχει κάτι το ανώτερο, σίγουρα δε διαθέτουν αρκετή για να αντιληφθούν πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κατάρα. Οι δικοί μου, οι συμμαθητές μου, οι καθηγητές μου, όλοι τους μ' εύρισκαν ευφυή, ανέκαθεν. Ποτέ δε κατάλαβα καλά το γιατί και το πως είχανε καταλήξει σ' αυτή την ετυμηγορία για το άτομό μου. Υπέφερα συχνά απ' αυτόν τον θετικό ρατσισμό, απ' αυτούς που συγχέουν την επιφανειακή ευφυΐα με την πραγματική και που σε καταδικάζουν, με μια προκατάληψη αναληθώς ευνοϊκή, να ενσαρκώνεις μια μορφή κύρους. Όπως ακριβώς η κοινή γνώμη εκστασιάζεται μπροστά στον νεαρό ή τη νεαρά που διαθέτουν το ύψιστο κάλλος, έτσι κι εγώ ήμουν το πανέξυπνο και καλλιεργημένο πλάσμα, προς σιωπηλή ταπείνωση εκείνων που ήταν λιγότερο προικισμένοι από τη φύση, απ' όσο εγώ. Πόσο πολύ απεχθανόμουν εκείνες τις συνεδρίες που συμμετείχα παρά τη θέλησή μου, με το να πληγώνω και να υποβιβάζω αγόρια και κορίτσια, που κρίνονταν ως λιγότερο ευφυή από μένα!

...Όλος ο κόσμος έχει να πει κάτι για τις γυναίκες, τους άντρες, τους μπάτσους, τους δολοφόνους. Γενικεύουμε όλοι, βασιζόμενοι στις προσωπικές μας εμπειρίες, σ' αυτά που μας βολεύουν, σύμφωνα με τα όσα μπορούμε να κατανοήσουμε με τα πενιχρά μέσα των νευρικών κυττάρων μας κι ανάλογα με την οπτική γωνία των απόψεών μας. Είναι μια ευκολία που μας επιτρέπει να σκεφτούμε γρήγορα, να κρίνουμε και να λάβουμε θέση. Αυτό δεν έχει καμμιάν αξία, κατά βάση, απλά πρόκειται για σήματα, για μικρές σημαιούλες που κουνά ο καθένας από μας. Κι όλοι μας υπερασπιζόμαστε την αλήθεια των συμφερόντων μας, του φύλου μας και των αγαθών μας.

Σε μια συζήτηση, οι γενικότητες προσφέρουν το πλεονέκτημα της απλότητας και της ρευστότητας των συλλογισμών, της εύκολης κατανόησής τους κι ως εκ τούτου έχουν τη μεγαλύτερη απήχηση στο ακροατήριο. Αν θέλουμε να μεταφράσουμε αυτή τη σκέψη σε μαθηματική γλώσσα, θα λέγαμε πως οι συζητήσεις που βασίζονται στις γενικότητες είναι οι προσθέσεις, οι απλές πράξεις, που επειδή ακριβώς είναι προφανείς, αποκτούν αξιοπιστία ως προς την ορθότητα τους. Ενώ μια σοβαρή συζήτηση θα έδινε μάλλον την εντύπωση μιας σειράς ανισώσεων με πολλαπλούς αγνώστους, ολοκληρώματα και ταχυδακτυλουργίες με πολύπλοκους αριθμούς.

Υπάρχει μια κινέζικη παροιμία που λέει, πάνω-κάτω, πως ένα ψάρι ποτέ δε ξέρει πότε κατουράει. Αυτό ταιριάζει τέλεια στους διανοούμενους. Γιατί είναι πεπεισμένοι πως είναι κι έξυπνοι επειδή χρησιμοποιούν το μυαλό τους. Ο κτίστης χρησιμοποιεί τα χέρια του, αλλά έχει επίσης μυαλό που μπορεί να του υποδείξει πως "αυτός ο τοίχος δεν είναι ίσιος κι έπειτα, ξέχασες να βάλεις τσιμέντο ανάμεσα στους τσιμεντόλιθους". Υπάρχει μια ανταλλαγή ανάμεσα στη χειρωνακτική δουλειά και στη σκέψη του. Ο διανοούμενος που δουλεύει με τη σκέψη, δε βιώνει αυτή την ανταλλαγή, τα χέρια του δε ζωντανεύουν για να του πουν: "Ε φιλαράκο, λάθος κάνεις! Η γη είναι στρογγυλή". Λείπει από τον διανοούμενο τούτη η διαφοροποίηση, έτσι λοιπόν νομίζει πως είναι ικανός να έχει μια εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα. Ο διανοούμενος είναι σα τον πιανίστα που επειδή χρησιμοποιεί τα χέρια του με δεξιοτεχνία, νομίζει πως διαθέτει εξίσου την ικανότητα για να γίνει εκ φύσεως χαρτοπαίκτης, μποξέρ, νευροχειρουργός και ζωγράφος.

Προφανώς η εξυπνάδα δεν αφορά μονάχα τους διανοούμενους. Γενικά, όταν κάποιος ξεκινά λέγοντας: "Δεν είναι ότι θέλω να γίνω δημαγωγικός αλλά...", τότε πράγματι θέλει να γίνει δημαγωγικός. Έτσι λοιπόν, δε ξέρω πως ακριβώς να εκφράσω κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως συγκαταβατικότητα. Είμαι πεπεισμένος πως η ευφυΐα είναι μια αρετή, που τη μοιράζεται το σύνολο του πληθυσμού, δίχως κοινωνική διάκριση: βρίσκουμε το ίδιο ποσοστό ευφυών ανθρώπων τόσο ανάμεσα στους καθηγητές ιστορίας και τους ψαράδες της Βρετάνης, όσο κι ανάμεσα στους συγγραφείς και στις δακτυλογράφους... Αυτό το συμπεραίνω εκ πείρας, μιας κι έχω συναναστραφεί πολύ με brain-builders, με στοχαστές και με καθηγητές, με χαζούς διανοούμενους και με φυσιολογικούς ανθρώπους, ευφυείς δίχως πιστοποιητικό ευφυΐας, δίχως τη θεσμική αύρα. Δε μπορώ να πω τίποτε άλλο. Πρόκειται για κάτι που είναι ακόμη πιο αμφισβητήσιμο, μιας κι είναι αδύνατον να μελετηθεί επιστημονικά. Δε θεωρούμε πως κάποιος είναι ευφυής, εχέφρων, ανάλογα με τα διπλώματά του: δεν υπάρχει τεστ ευφυΐας που να φανερώνει αυτό που θα μπορούσαμε ν' αποκαλέσουμε ευθυκρισία. Μου ξανάρχεται κατά νουν αυτό που έλεγε ο Μάϊκλ Χερ, ο σεναριογράφος του "Full Metal Jacket", στο καταπληκτικό βιβλίο του Μισέλ Σιμάν, για τον Κιούμπρικ: "Η βλακεία των ανθρώπων δεν οφείλεται στην έλλειψη ευφυΐας τους, αλλά στην έλλειψη θάρρους τους".

Κάτι που μπορούμε να παραδεχτούμε, είναι πως το να έρχεται κανείς συχνά σ' επαφή με τα μεγάλα έργα, το να χρησιμοποιεί το πνεύμα του, το να διαβάζει συγγράμματα μεγαλοφυών ανθρώπων, ίσως να μη τον κάνει απαραίτητα ευφυή, καθιστά όμως τον κίνδυνο αυτό, ακόμη περισσότερο. Υπάρχουν άνθρωποι φυσικά, που μπορεί να έχουν διαβάσει Φρόϋντ, Πλάτωνα, μπορεί να παίζουν στα δάχτυλα τα κουόρκ και να ξέρουν να ξεχωρίσουν ένα κυνηγετικό γεράκι από ένα τσιχλογέρακα, αλλά να είναι εντούτοις ανόητοι. Παρ' όλ' αυτά, δυνητικά, η ευφυΐα, ερχόμενη σ' επαφή με πολλαπλά ερεθίσματα κι αφήνοντας το πνεύμα όλο και πιο συχνά να βυθίζεται σε μιαν ατμόσφαιρα εμπλουτιστική, βρίσκει κατάλληλον έδαφος για ν' αναπτυχθεί, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αναπτύσσεται μια ασθένεια. Διότι η ευφυΐα είναι ασθένεια".

Martin Paz
αποσπάσματα απο το 'πώς έγινα βλάκας'
εκδόσεις Αστάρτη.

αυτό Είναι Όλο

2010-01-04T11:38:00.000-08:00

ζω στη φεγγοβολή
που προχωράει
ολόγιομα τα χέρια μου
με πόθους
κι ο κόσμος είναι όμορφος πολύ
μοσκοβολάει.

Τα μάτια μου λιμπίστηκαν
τα δέντρα
τα δέντρα που γιόμισαν ελπίδες
και ντύθηκαν τη πράσινη στολή
το λιόχαρο δρομάκι προχωράει
σ' ολόδροσο χαλί
κι απ' το φεγγίτη με καλεί
στις πράσινες νησίδες.

Κι ούτε μυρίζομαι τα φάρμακα
τ' αναρρωτήριο πια δε βρωμάει
-θ' ανοίξουν τα γαρούφαλα
η ώρα η καλή-

Τι τάχα αν είσαι φυλακή;
Να μη λυγάς!
αυτό είν' όλο.
Δεν είναι άλλη συμβουλή

Νazym Hikmet
1948

albatros

2010-01-04T11:16:00.000-08:00

Πολλές φορές οι ναυτικοί, την ώρα να περνάνε,

πιάνουν τους άλμπατρους -πουλιά της θάλασσας τρανά-

που ράθυμα, σα σύντροφοι του ταξιδιου, ακλουθάνε

το πλοίο που μες στα βάραθρα γλυστράει, τα πικρά.

Μα μόλις σκλαβωμένα κει στη κουπαστή τα δέσουν,

οι βασιλιάδες τ' ουρανού, σκυφτοί κι άχαροι πια,

τ' άσπρα μεγάλα τους φτερά τ' αφήνουνε να πέσουν,

και στα πλευρά τους θλιβερά να σέρνουνται κουπιά.

Αυτοί που 'ν' τόσον όμορφοι, τα σύννεφα σα σκίζουν,

πώς είναι τώρα κωμικοί κι άσκημοι και δειλοί!

'Αλλοι με πίπες αναφτές τα ράμφη τους κεντρίζουν,

κι άλλοι, για να τους μιμηθούν, πηδάνε σα κουτσοί.

Μ' αυτούς τους νεφοπρίγκηπες κι ο Ποιητής πως μοιάζει!

δε σκιάζεται τις σαϊτιές, τις θύελλες αψηφά·

μα ξένος μες στον κόσμο αυτό που γύρω του χουγιάζει,

σκοντάφτει απ' τα γιγάντιά του φτερά σα περπατά.

charles baudelaire

το Δηλητήριο

2010-01-04T11:07:00.000-08:00

Το κρασί ντύνει και τη πιο άθλια τρώγλη
με λαμπρή πολυτέλεια,
τη μεταμορφώνει σε χρυσό παλάτι
με τις χρυσές, τις πορφυρές λάμψεις του
που μοιάζουν ήλιο που δύει στην ομίχλη

Το όπιο μεταμορφώνει το απέραντο
μεγαλώνει το αέναο
μακραίνει τον καιρό,
επιμηκύνει τον καιρό,
βαθαίνει τη λαγνεία
και τις σκοτεινές,
τις ερεβώδεις ηδονές
οδηγεί τη ψυχή πέρα απ' τα σύνορα.

Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
μπροστά στο δηλητήριο που κυλά
από τα μάτια σου -τα πράσινά σου μάτια λίμνες
και μέσα τους ριγεί η ψυχή μου και ταράζεται
οι σκέψεις μου ορυμαγδός κι υψώνονται
πάνω από τις πικρές αβύσσους.

Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
μπροστά στο θαύμα το υπέροχο
του σάλιου σου που με σπαράζει

που ρίχνει στη λήθη τη ψυχή μου
στον ίλιγγο τη παρασύρει δίχως τύψεις
κι άπνοη τήνε σέρνει
στην όχθη του θανάτου...

charles baudelaire

μαντάμ Εντουαρντά

2009-11-05T11:53:00.000-08:00

ο καθαρός έρωτας μας γνωρίζει, ύπουλα, το βιαιότερο απ' όλα, το παραλήρημα εκείνο που οδηγεί στα όρια του θανάτου τις τυφλές ακρότητες της ζωής.

έαν όμως δε μεταφέραμε το φώς μέχρι το σημείο εκείνο που πέφτει η νύχτα.

είχαμε χαθεί σε μια ανεμοδαρμένη νύχτα με τη θάλασσα μπροστά μας.

το βιβλίο αυτό έχει ένα μυστικό, πρέπει όμως να το αποσωπήσω γιατί βρίσκεται πέρα απ' όλες τις λέξεις.

η ντροπή, η ντροπαλότητα, που συνοδεύουν το ισχυρό αίσθημα της ηδονής, πιστοποιούν και αυτές την έλλειψη κατανόσης που υπάρχει.

georges bataille

ζάν ζενέ, Ο σκοινοβάτης

2009-11-02T11:31:00.000-08:00

από τη μια η ανασφάλεια, η αγρύπνια και η ελπίδα, από την άλλη η βεβαιότητα, ο ύπνος και ο θάνατος.

Δεν θα εκπλαγώ αν πέσεις καθώς περπατάς στο δρόμο, και στραμπουλίξεις το πόδι σου. Το σκοινι θα σε στηρίζει καλύτερα, είναι ασφαλέστερο απο το έδαφος.

Στον πάγκο του μπάρ μπορείς να αστειευτείς μ' οποιονδήποτε, να τσουκρίσεις το ποτήρι σου μ' όποιον θέλεις. Μα ο Άγγελος αναγγέλει τον ερχομό του' μείνε μονάχος να τον υποδεχτείς. Και ο Άγγελος μας είναι η νύχτα που πέφτει στην εκθαμβωτική πίστα.

Όλα γίνονται βράδυ, για να΄ναι η γιορτή αμόλυντη, να ξετυλίγεται χωρίς κίνδυνο να τη διακόψει κάποια σκέψη, να τη χαλάσει κάποια πρακτική ανάγκη.

Να αναφλεγείς ήθελα, όχι να σε διδάξω.

ταξίδι στην άκρη της νύχτας

2009-08-14T01:54:00.000-07:00

ΣΕΛΙΝ ΛΟΥΙ-ΦΕΡΝΤΙΝΑΝ
ταξίδι στη άκρη της νύχτας
"voyage au bout de la nuit"
μτφρ¨Σεσιλ Ιγγλέση Μαργελλου
Εστία, 2007

η παρουσίαση της Άννας και της Χριστίνας με καλύπτουν απόλυτα. 'Αλλωστε τα δικά μου σχόλια θα ήταν πολύ φτωχά...

θα επανέλθω με αποσπάσματα του βιβλίου..

"Βυθίζεσαι , τρομάζεις στην αρχή μες στη νύχτα , μα θες παρ' όλα αυτά να καταλάβεις , και τότε δεν εγκαταλείπεις πια τα βάθη . Είναι όμως πολλά τα πράγματα που πρέπει να καταλάβεις ταυτόχρονα . Κι είναι πολύ σύντομη η ζωή . Δεν θες ν' αδικήσεις κανέναν . Έχεις ενδοιασμούς , διστάζεις να τα κρίνεις όλα μονομιάς και προπαντός φοβάσαι μην τυχόν αναγκαστείς να πεθάνεις ενόσω διστάζεις , γιατί τότε θα 'χεις έρθει τζάμπα στη γη . Ό,τι χειρότερο... Γυρεύεις να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω μας στη ζωή".

νικηφόρος Βρεττάκος

2009-04-28T05:40:00.000-07:00

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

'Eχω τρεις κόσμους.
Μια θάλασσα,
έναν ουρανό
κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.
Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις,
να σας έλεγα πού φτάνει ο καθένας τους.
Η θάλασσα, ξέρω.
Ο ουρανός, υποψιάζομαι.
Για τον πράσινο κήπο μου,
μη με ρωτήσετε

ΜΕΤΑΡΣΙΩΣΗ

Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα,
λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό.
Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό
το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα.
Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό.
'Hλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα,
κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,
που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό

οι στάχτες

2009-03-07T02:33:00.000-08:00

Σάντορ Μάραι
"οι στάχτες"
(A Gyertyak Csonkig Egnek)
μεταφρ¨ Μανουέλα Μπερκι
Ωκεανίδα, 1999

Σ' ένα πύργο κάπου στην Ουγγαρία, ένα βράδυ, κάποιος ηλικιωμένος άνθρωπός μετά από σαράντα ένα χρόνια υποδέχεται τις στάχτες του παρελθόντος, και περιμένει μέσα απο αυτές την λύτρωση του. Οι στάχτες έρχονται στο πρόσωπο του καλύτερού του φίλου που δε είχαν ανταμώσει, ούτε αλλάξει κουβέντα όλα αυτά τα χρόνια Χρόνια υπομονής και προσμονής για εκείνη τη στιγμή.

"Μια ζωή ολόκληρη ετοιμάζεται κανείς για κάτι. Στην αρχή πληγώνεται. Έπειτα θέλει να εκδικηθεί. 'Υστερα περιμένει.
Εκείνος περίμενε πολύ καιρό."

"Η δική τους φιλία ήταν τόσο σοβαρή και αμίλητη, όπως κάθε μεγάλο συναίσθημα."

"Εκείνος που δεν δέχεται λίγα κομμάτια, πιθανότατα τα θέλει όλα, ολόκληρα."

"Στη μοναξιά τα ξέρει κανείς όλα και δεν φοβάται πια τίποτα."

Ένα μυθιστόρημα για την φιλία και την προδοσία. Τη δύναμη της σιωπής και της αλήθειας. Της αλήθειας που μας στοιχειώνει. Την αλήθεια που μας λυτρώνει.

πέτρα, ψαλίδι, χαρτί

2009-02-21T09:08:00.000-08:00

Γιώργος Μπότσος
ΠΕΤΡΑ, ΨΑΛΙΔΙ, ΧΑΡΤΙ
τα δικαιώματα του παιδιού σε κόμικς
Μεταίχμιο, 2006

"Η Πέτρα έχει την ηλικία της Γης. Έχει καεί πολλές φορές. Κάθε της χαραγματιά μιλάει για ποταμούς από δάκρυα, για θάλασσες από αίμα. Γύρω από την Πέτρα είναι τυλιγμένο το Χαρτί. Είναι γεμάτο ψέματα, λάθη και αδικίες. Το Ψαλίδι είναι το δίκιο μας για να κόψουμε το Χαρτί και να ελευθερώσουμε τη Γη."

Ο Λευτέρης θέλει να πετάξει μαζί με ένα σμήνος πουλιά που ονειρεύτηκε, αλλά δεν έχει φτερά, μόνο το ποδήλατο του. Έτσι ξεκινάει το ταξίδι του, ένα ταξίδι γεμάτο χρώματα και αναπάντεχες συναντήσεις με παιδιά απ όλο το κόσμο Μέσα απο το παιχνίδι τους μιλάνε για την Ελπίδα τους, τους φόβους τους και διεκδικούν τα δικαιώματα τους.

Ένα βιβλίο θησαυρός στα χέρια μας. Γεμάτο όνειρα και αλήθεια. Εμπνευσμένο από τη σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (όλο το άρθρο αναλυτικά βρίσκεται στο τέλος του βιβλίου) ο συγγραφέας μα ταξιδεύει και μας ευαισθητοποιεί μέσα από τις λέξεις και τη ζωγραφική των κόμικ.

τάσος λειβαδίτης

2009-02-18T00:45:00.001-08:00

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις,
τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται
την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Ερωτας..
Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά-κοντά, γιά να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε.

οι νύχτες μου είναι πιο όμορφες απ΄τις μέρες σας

2009-02-08T08:44:00.000-08:00

Raphaele Billetdoux
οι νύχτες μου είναι πιο όμορφες απ΄τις μέρες σας
(Mes nuits sont plus belles que vos jours)
μετφρ¨'Εφη Κορομηλά
Νεφέλη, 1986

Το βιβλίο ήταν αυτό δώρο στη μητέρα μου πριν πολλά χρόνια. Το είχε σημειώσει σ' ένα κατάλογο για να το αγοράσει. Έτσι την πρόλαβα Στην βιβλιοθήκη μου δεν θυμάμαι πως βρέθηκε, αλλά το κοιτούσα και το προσπερνούσα ένω είχα προσπαθήσει να το ξεκινήσω.

Στο οπισθόφυλλο του γράφουν "οι νύχτες μου είναι πιο όμορφες απ΄τις μέρες σας" είναι το μυθιστόρημα μιας συνάντησης. Κάθε συνάντηση είναι ένας κίνδυνος..Η συγγραφέας συνδιάζει τη βία και τον αισθησιασμό σ' ένα στυλ πολύ προσωπικό γεμάτο χρώματα και εκλάμψεις.
Θα συμφωνήσω.

Στις παραλίες, αυτή τη φοβερή ώρα που ακόμα δεν πεινάς και που πρέπει να αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις να ζείς, άντρες και γυναίκες μαζεύουν τις τσάντες, τα φτυαράκια, τις πετσέτες..

τι ήταν το καλοκαίρι για έναν καλλιτέχνη, για τον οποίο ο ήλιος είναι σημάδι θανάτου.

δεν υπάρχουν δυο τρόποι να πεις αντίο.

υπάρχει εξαπάτηση στην ιστορία..για να χαρίσετε στα παιδιά δεκαπέντε χρόνια ευτυχίας, τους ετοιμάζετε πενήντα χρόνια γεμάτα χτυπήματα και απογοητεύσεις..

Ψάχνοντας στι δίκτυο για φωτογραφία του εξωφύλλου, ανακάλυψα οτι έγινε και ταινία. Η αλήθεια είναι οτι διαβάζοντας το, σκεφτόμουν οτι θα μπορούσε να γίνει..

βίλα αμαλία

2009-02-08T04:13:00.001-08:00

Pascal Quignard
Βίλα Αμαλία
(Villa Amalia)
μετφρ¨ Βάνα Χατζάκη
Άγρα, 2008

Η Βίλα Αμαλία είναι ένα μυθιστόρημα για μια γυναίκα που απογοητευμένη σχεδιάζει την "εξαφάνιση" της, δεν είναι όμως τόσο απλοϊκό όσο ακούγεται. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω γι' αυτο για μια ακόμα φορά θα αφήσω να μιλήσει από μόνο του, παραθέτοντας κομμάτια μέσα από το βιβλίο:

Η εστία (ο τόπος όπου τα σφάλματα μας συγχωρούνται, όπου οι αδυναμίες μας γίνονται αποδεκτές)...

Κοιτάζοντας τον εαυτό της..αναλογίστηκε πώς εγκαταλείποντας τα πάντα ήταν πιθανόν να στερηθεί και τον εαυτό της.

Ήταν η παλιά απόγνωση της μοναξιάς, το πιο αρχέγονο από όλα τα συναισθήματα.
Ο φόβος στην πιο καθαρή του μορφή.

Τα πόδια για το σώμα, οι αναμνήσεις για την καρδιά.

Αγαπώ, όπως αγαπάει κανείς τα παιδιά σημαίνει σώζω απ΄το θάνατο.

τελειώνοντας τη βίλα Αμαλία, το μυαλό μου πήγε στο προηγούμενο βιβλίο του ίδιου, την "Ταράτσα στη Ρώμη", το διάβαζα πηγαίνοντας στα Χανιά τον Μάρτιο του 2003, οι σημειώσεις - υπογραμμίσεις έγιναν 2 Απριλίου 2008:

Οι απελπισμένοι άνθρωποι ζούνε στο χείλος.
Όλοι οι ερωτευμένοι άνθρωποι ζούνε στο χείλος.
όλοι όσοι διαβάζουν βιβλία ζούνε στο χείλος.
Οι απελπισμένοι άνθρωποι ζούνε σκαλωμένοι σκαλωμένοι στο χώρο, όπως οι φιγούρες στις τοιχογραφίες, χωρίς να ανασαίνουν, χωρίς να μιλάνε, χωρίς να ακούν κανέναν.

Όλοι μας ακολουθούμε το κομμάτι της νύχτας όπου χανόμαστε.

Φτιάχνω εικόνες που βγαίνουν από το σκοτάδι.

Το να βρεις λόγο ισοπεδώνει την αγάπη.
Το να προσδίδεις λογική σ' αυτό που αγαπάς, σημαίνει ότι λες ψέματα.
Γιατί κανένας άνθρωπος δεν νιώθει άλλη χαρά απ΄αυτή που του προσφέρει η αίσθηση ότι είναι ζωντανός,
και μια είναι η ζωή.

Όταν χάνεται η μέρα μέσα στη χρυσή ακτινοβολία του ύστατου ήλιου, μέσα στη ευτυχία του να είσαι ελεύθερος και σ' εκείνη του να είσαι ζωντανός, ανάμεσα στο κρασί και στο όνειρο.

όσο πιο πολύ γερνάω, τόσο περισσότερο νιώθω καλά παντού.

Έρχεται κάποτε καιρός που δεν συναντάς πια τη ζωή, αλλά το χρόνο. Σταματάς να βλέπεις τη ζωή να ζεί.Βλέπεις το χρόνο που καταβροχθίζει τη ζωή, ωμή. Τότε η καρδιά μου σφίγγεται

Αυτό που είχα να κάνω στη ζωή μου το έκανα. Είδα δυο-τρια πράγματα για πρώτη φορά.

Πέθανε ώριμος για τα ουράνια, όχι για το θάνατο.

jacques ranciere

2009-01-26T06:11:00.000-08:00

η ιστορία του μικρού μούκ

2009-01-23T04:04:00.000-08:00

Λουί Φερντινάν Σελίν
η ιστορία του μικρού μούκ
(Histoire du petit Mouck)
Ψυχογιός, 1998

πρν ξεκινήσω το μεγάλο ταξίδι στη άκρη της νύχτας είπα να κλέψω λιγάκι και να διαβάσω Σελίν αλλα σε κάτι διαφορετικό. Ανακάλυψα λοιπόν την ιστορία του μικρού Μουκ και με μεγάλη χαρά σας το παρουσιάζω.

Ο Μουκ λοιπόν, ένα παιδάκι, το οποίο φαντάζομαι Πέρση, ξεκινάει το ταξίδι του όχι στην άκρη της νύχτας άλλα της μέρας με βοήθεια την καλή του τύχη και όχι μόνο.
Ένα ταξίδι γεμάτο από τα υπέροχα χρώματα της Ανατολής
Αν έχετε αδυναμία στα παιδικά βιβλία (όπως εγώ) να το διαβάσετε. Αν πάλι όχι μπορεί να αποκτήσετε!

the White Stripes

2009-01-22T05:53:00.000-08:00

Seven Nation Army

I'm gonna fight 'em off
A seven nation army couldn't hold me back
They're gonna rip it off
Taking their time right behind my back
And I'm talking to myself at night
Because I can't forget
Back and forth through my mind
Behind a cigarette
And the message coming from my eyes
Says leave it alone

Don't want to hear about it
Every single one's got a story to tell
Everyone knows about it
From the Queen of England to the hounds of hell
And if I catch it coming back my way
I'm gonna serve it to you
And that ain't what you want to hear,
But that's what I'll do
And the feeling coming from my bones
Says find a home

I'm going to Wichita
Far from this opera for evermore
I'm gonna work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding, and I'm bleeding, and I'm bleeding
Right before the lord
All the words are gonna bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood
Tell me go back home

από το αλμπουμ "Elephant", 2003

ο άνδρας που καθόταν στο διάδρομο

2009-01-22T02:52:00.000-08:00

Μαργκερίτ Ντυράζ
ο άνδρας που καθόταν στο διάδρομο
(L'homme assis dans le couloir)
μετφρ¨Δ. Δημητριάδης
Άγρα, 1980

32 σελίδες, σελίδες που τις διαβάζεις πάλι απο την αρχή και την δεύτερη φορά νομίζεις οτι διαβάζεις άλλο βιβλίο. 32 σελιδες που σε βάζουν μέσα τους ξανά και ξανά.

απόσπασμα:

Οι γάμπες της, που ώς τότε τις είχε μισοδιπλωμένες με μία φαινομενική αμέλεια, βλέπω τις μαζεύει πάλι, τις σφίγγει την μία πάνω στην άλλη όλο και πιο δυνατά με μία κίνηση συνειδητή, επώδυνη. Τις συσφίγγει τόσο δυνατά ώστε απ' αυτό παραμορφώνεται το σώμα της και χάνει εξαιτίας του σιγά σιγά τον συνηθισμένο όγκο του. Κι έπειτα βλέπω η προσπάθεια διακόπτεται απότομα• μαζί μ' αυτήν, και κάθε κίνηση. Και ξαφνικά, να που το σώμα έχει την ευθείαση μιας τελειωτικής εικόνας. Το κεφάλι έχει ξαναπέσει πάνω στο μπράτσο, έχει μείνει ακίνητο σ' αυτήν την στάση του ύπνου. Απέναντί της ο άνδρας που σωπαίνει.

ernesto sabato

2009-01-19T02:11:00.000-08:00

ξαναδιάβασα την "Αντίσταση" (εκδόσεις Γκοβόστη, 2001) και το "Πριν το Τέλος" (εκδόσεις Γκοβόστη, 2000). Για την ακρίβεια διάβασα της σημειώσεις μου πάνω στα δυο αυτά βιβλία. Ένας εξαιρετικός συγγραφέας που το έργο του με σημαδεύει κάθε φορα. Μας ξεδιπλώνει την ψυχή του για να μας ανοίξει τα μάτια.

«Nα κάτι για το οποίο αξίζει να υποφέρεις ακόμα και να πεθαίνεις μια κοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, για κείνη την ειρήνη ανάμεσα στους ηττημένους.
Ένας μόνο πύργος, ναι, αλλά αστραφτερός και άφθαρτος».

«Aπευθύνομαι σε σένα και, μέσω εσού, σε όλα αυτά τα νέα παιδιά που μου γράφουν ή με σταματούν στο δρόμο, ακόμα και σε κείνα που με παρατηρούν από τα άλλα τραπέζια σε κάποιο καφέ και που θέλουν να με πλησιάσουν, αλλά δεν τολμούν.
Δεν θέλω να πεθάνω χωρίς να σας πω αυτά τα λόγια.
Έχω πίστη σε σας. Σας έχω περιγράψει τόσα σκληρά περιστατικά και για ένα μεγάλο διάστημα δεν ήξερα αν θα σας ξαναέκανα λόγο για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο.
Tον κίνδυνο που διατρέχουμε όλοι οι άνθρωποι, πλούσιοι ή φτωχοί.
Γιατί τούτο είναι που αγνοούν όλοι αυτοί οι εξουσιαστές μας.
Δεν ξέρουν ότι και τα δικά τους παιδιά βρίσκονται στην ίδια άσχημη θέση.
Δεν μπορούμε όμως να πέσουμε στην κατάθλιψη, γιατί κατά κάποιο τρόπο είναι και αυτή μια πολυτέλεια που δεν μπορούν να την προσφέρουν οι πατεράδες στα παιδιά τους που πεθαίνουν από την πείνα.
Kαι δεν είναι δυνατόν να αμπαρωνόμαστε κάθε φορά με όλο και περισσότερη σιγουριά στα σπίτια μας.
Oφείλουμε ν’ ανοιχτούμε στον κόσμο. Nα πάψουμε να θεωρούμε ότι η καταστροφή βρίσκεται εκεί έξω, αλλά να καταλάβουμε ότι καίει σαν μια καλοταϊσμένη φωτιά μέσα στην ίδια την εστία των σπιτιών μας.
Eίναι η ζωή μας κι η γη μας που βρίσκονται σε κίνδυνο»

απο το Πριν το Τέλος.

ποιήματα

2009-01-19T01:47:00.000-08:00

Ναζίμ Χικμέτ
Ποιήματα
Προλογος - μεταφραση: Γ. Ρίτσος
Κέδρος, 1966

Για τη Ζωή

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
Δίχως απ' όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.
Δε θα 'χεις άλλο πάρεξ μονάχα να ζεις.

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο
με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ' αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα 'χεις δει το πρόσωπό τους
και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό απ' τη ζωή δεν είναι.

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτέυεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις
Όσο κι αν τον φοβάσαι
Μα έτσι γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά.

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
Δίχως απ' όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.
Δε θα 'χεις άλλο πάρεξ μονάχα να ζεις.
Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα
Κι αχ ό,τι πιο όμορφο θα 'θελα να σου πω
Δε στο 'πα ακόμα.

μοναδικός.

η ζωή είναι αγρίως απίθανη

2009-01-19T01:22:00.000-08:00

Μαργαρίτα Καραπάνου
Η ζωή είναι αγρίως απίθανη
Ωκεανίδα, 2008

Το προσωπικό ημερολόγιο της αγαπημένης Μαργαριτας Καραπάνου ξεκινάει το 1959, όταν ήταν 13 ετών και μας «αφήνει» κάπου στο 1979. Διαβάζοντας κάτι τόσο προσωπικό, σχεδόν ένοιωσα άσχημα Σε πολλά σημεία ταυτίστηκα κι’ όλας Όπως και να’ χει μας βάζει μέσα στη ψυχή της και οφείλουμε να το σεβαστούμε, μια σπουδαία συγγραφέας και ένας σπουδαίος άνθρωπος

Αυτή είναι η αιώνια καταδίκη μου; Να συγκρούομαι με την πραγματικότητα, μια πραγματικότητα πάντα διαφορετική από τα όνειρά μου; Τ’ όνειρο έχει και αυτό τις απαιτήσεις του, την ηθική του. Κι αν όλοι οι ποιητές είναι αδύναμοι, τότε ζήτω η Αδυναμία

Για τους μυημένους..καποιες στιγμές νόμιζα οτι διάβαζα το "Ναί".

έρως

2009-01-05T04:35:00.000-08:00

Helmut Krausser
Έρως
"Eros"
μετφρ¨ Δημήτρης Αθηνάκης
Ίνδικτος, 2008

Θα σας παραπέμψω στην παρουσίαση της αναγνώστριας που με εκφράζει απόλυτα.
και θα προσθέσω μέσα από το βιβλίο:

Ο καθένας έχει στο βίο του συγκεκριμένους βωμούς όπου θυσιάζει και θυσιάζεται.

Εκεί κάτω καίγεται η ζωή μου!
Ας' τη να καεί. Φτιάξε μια νέα.

Επιπλέον, η ζωή έχει το κακό συνήθειο να είναι κατά βάση απογοητευτική. Έκτός από κάποιες στιγμές.

Την αποφασιστικότητα την μαθαίνει κανείς μόνος του.

Θέλω να έχω την ελευθερία να τοποθετούμε τη μια έτσι και άλλη αλλιώς, διότι η σκέψη μου δεν μπαίνει σε καλούπια.

-και ένιωσα το στομάχι μου να αναδεύεται, καταλαβαίνοντας καλύτερα γιατί κάποτε θεωρούσαν ότι η θέση της ψυχής είναι εκέι.

Μπορούμε να αγαπηθούμε. Χωρίς να μιλάμε.
Πού?

περισσότερο σαν υποστήριξη της μνήμης παρά σαν εξομολόγηση.

Πάντα μπορούμε ν' αλλάξουμε κάτι. Παντού.

Μαγευτικό.

ωκεανός

2009-01-05T04:33:00.000-08:00

Αλεσσάντρο Μπάρικο
Ωκεανός
(Oceano mare)
μετφρ¨Λένα Ταχμαζίδου
Πατάκης, 1999

'Έξι άνθρωποι συναντιούνται μαζί με τις μοίρες τους στο πανδοχείο "Αλμάγερ" κάπου δίπλα στη θάλασσα Τι ζητάνε να βρουν? Το βιβλίο μας αφηγείται την ιστορία τους, μας ταξιδεύει σε μια απροσδιόριστη εποχή.

Θα έλεγε κανείς πως είναι άλλα τα πράγματα που σώζουν τους ανθρώπους: το καθήκον, η τιμιότητα, το να είσαι καλός, να είσαι δίκαιος. όχι. Οι επιθυμίες είναι που σώζουν. Είναι το μόνο αληθινό π΄πράγμα Μείνε μαζί τους για να σωθείς.

Τα πλοία είναι τα μάτια της θάλασσας.

έλεγε πάντα πως υπάρχουν τρεις τύποι ανθρώπων: εκείνοι που ζουν μπροστά στη θάλασσα, εκείνοι που φτάνουν μέσα στη θάλασσα κι εκείνοι που από τη θάλασσα καταφέρνουν να επιστρέψουν ζωντανοί.

όποιος δει την αλήθεια θα μείνει για πάντα απαρηγόρητος.

ποτέ δεν είσαι αρκετά μακρυά από τον άλλο για να μην τον βρεις, ποτέ αρκετά μακριά για να τον βρεις

Ίσως ο κόσμος να είναι ένα τραύμα και κάποιος το ράβει σ' αυτά τα δυο κορμιά που ανακατεύονται

δεν είναι θέμα χρωμάτων, αλλά μουσικής, καταλαβαίνεται?

Και ας γλιστρήσει μακρυά
αυτή η προσευχή,
με τη δύναμη των λέξεων,
πέρα από το κλουβί του κόσμου,
μέχρι ποιος ξέρει πού.
Αμήν.

Καλή Χρονιά

...

2008-12-29T04:27:00.000-08:00

Εφέτος άγρια μ’ έδειρεν η βαρυχειμωνιά
που μ’ έπιασε χωρίς φωτιά και μ’ ηύρε χωρίς νιάτα,
κι ώρα την ώρα πρόσμενα να σωριαστώ βαριά
στη χιονισμένη στράτα.

Κωστής Παλαμάς, "Ρόδου Μοσκοβόλημα", 1905

το σβήσιμο

2008-12-09T00:16:00.000-08:00

Περσιβαλ Έβερετ
Το σβήσιμο
(erasure)
μεταφρ" Χίλντα Παπαδημητρίου
Πόλις, 2004

Από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Δεν με άφησε στιγμή να πληξω. Γλωσσα απλή, σκληρή, δυνατή. Δεν είναι ενα απλο μυθιστόρημα ειναι ενα βιβλίο μεσα σ' ένα άλλο.
Όταν το ξεκίνησα δεν ειχα ιδέα περι τίνος πρόκειται και αυτο το έκανε ακόμα πιο ενδιαφέρον, ΄γι' αυτο το λόγο δεν θέλω να κανω περίληψη του βιβλίου, δεν εχει νοημα, αλλα δεν μπορω να μην σας παρεπέμψω σε δυο μπλογκ που διάβασαν και ενθουσιάστηκαν, σαν και εμένα, με το Σβήσιμο τον κριτικό τύπο , και το Λαπούτα .

Σε όσους αποφασίσουν να το διαβάσουν, καλή ανάγνωση.

ian brown

2008-12-07T23:52:00.001-08:00

For each a road
For everyman a religion
Find everybody and rue
F*** everything and rumble
Forget everything and remember
For everything a reason
Forgive everybody and remember

For each a road
For everyman a religion
Face everybody and rue
F*** everything and rumble
Forget everything and remember
For everything a reason

F.E.A.R
F.E.A.R
F.E.A.R
F.E.A.R

Finding eternity arouses reactions
Freeing excellence affects reality
Fallen empires are ruling
Find earth and reap

Fantastic expectations
Amazing revelations
Final execution and resurrection
Free expression as revolution
Finding everything and realizing

You got the fear
You got the fear
You got the fear
You got the fear
You got the fear

F.E.A.R.
F.E.A.R.
F.E.A.R.
F.E.A.R.

(Fantastic expectations
Amazing revelations
Finding everyone and reuniting
For everything a reason)

F.E.A.R.
F.E.A.R.
F.E.A.R.
F.E.A.R.

You got the fear
You got the fear
You got the fear
You got the fear

μαργαρίτα καραπάνου

2008-12-03T01:56:00.000-08:00

Σκοτάδι. Η θάλασσα μαύρη και πηχτή. Mαμά, είσαι γοργόνα. Eγώ είμαι ανεβασμένη στη μαύρη σου ουρά, τεράστια, και τρέχουμε, τρέχουμε. Δεν μιλάμε, μόνο ακούγονται τα κύματα. Eίναι η πρώτη φορά που σε έχω δικιά μου. Σφίγγω τα πόδια μου γύρω στην ουρά σου. H ουρά γίνεται ξαφνικά από ατσάλι, με πληγώνει. Γυρίζεις το κεφάλι και βλέπω τ' άσπρα φρύδια σου, τ' άσπρα μαλλιά σου, τα στενά σου χείλη. Mου κλείνεις το μάτι. Mέσα στα αίματα που έχω στα πόδια μου απ’ την ουρά σου, σ' το κλείνω κι εγώ. - Έτσι πρέπει να είναι, μου λες. Kαταλαβαίνω. Πηδάω μες στη θάλασσα. Tα κύματα με σκεπάζουν. Tώρα κολυμπάς με τεράστια ταχύτητα, εξαφανίζεσαι μέσα στα ατσάλινα κύματα, μέσα στο σκοτάδι. Bγαίνω στη στεριά. Eίμαι μόνη μου, μόνη μου... Πάω να σηκωθώ, αλλά δεν μπορώ. Έχω κι εγώ ατσάλινη ουρά γοργόνας. Bουτάω μέσα στα κύματα, κολυμπάω με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Θέλω να σε προφτάσω... Γύρω μου τα ψάρια με κοιτάνε με απορία, κλαίω καθώς κολυμπώ...

(απο το βιβλίο της "Μαμά, ωκεανίδα 2004)

ο χαμένος πίνακας του Καραβάτζο

2008-12-02T03:21:00.000-08:00

Χαρ Τζόναθαν
(The Lost Painting: The Quest for a Caravaggio Masterpiece)
μεταφρ¨Αγγελίδου Μαρία
Μοντέρνοι Καιροί, 2008

από το οπισθόφυλλο¨¨
Η κοπέλα από τη Ρώμη Η Φραντσέσκα Καπελέτι, μεταπτυχιακή φοιτήτρια της Ιστορίας της Τέχνης, κατεβαίνει την πέτρινη σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο ενός επιβλητικού παλάτσο. Κάτω από το αχνό φως μιας γυμνής λάμπας αναζητά στοιχεία για δύο πίνακες που αποδίδονται στον Καραβάτζο. Εκεί, ανάμεσα σε δερματόδετους τόμους, φακέλους γεμάτους έγγραφα και σκονισμένα χαρτοκιβώτια, βρίσκει σημαντικές αναφορές για τη Σύλληψη του Χριστού, ένα επί αιώνες χαμένο έργο του καλλιτέχνη. Ο Εγγλέζος Ο σερ Ντένις Μάχον, αυθεντία σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει μελετήσει όλα τα γνωστά έργα του Καραβάτζο. Συλλέκτες και μουσεία πληρώνουν αδρά για τη γνώμη του όσον αφορά την αυθεντικότητα αμφιλεγόμενων έργων του μεγάλου ζωγράφου. Ενθουσιάζεται με τα ευρήματα της νεαρής Φραντσέσκα Καπελέτι και την ενθαρρύνει να λύσει το μυστήριο γύρω από το χαμένο αριστούργημα. Ο συντηρητής Ο Σέρτζο Μπενεντέτι δουλεύει στο εργαστήριο συντήρησης της Εθνικής Πινακοθήκης της Ιρλανδίας. Όταν τον καλούν να καθαρίσει και να συντηρήσει κάποιους πίνακες στο αβαείο του Αγίου Ιγνατίου, αντικρίζει εφτά ή οχτώ έργα διαφόρων μεγεθών. Το βλέμμα του τραβά αμέσως ο μεγαλύτερος. Η επιφάνειά του καλύπτεται από μια παχιά στρώση σκόνης και βρομιάς και έχει λόγους να πιστεύει ότι τον φιλοτέχνησε ο ίδιος ο Καραβάτζο. Αν τα τρία αυτά πρόσωπα ενώσουν τις ψηφίδες των στοιχείων που κρατούν στα χέρια τους, τότε ο χαμένος πίνακας του Καραβάτζο θα έρθει στο φως ανοίγοντας ένα παράθυρο στη μυστηριώδη ζωή του αιρετικού καλλιτέχνη. Τον τελευταίο λόγο, ωστόσο, τον έχει η μοίρα...

Ακόμα ένας χαμένος πίνακας που βρέθηκε!
Το διάβασα μέχρι τέλους από σεβασμό στο συγγραφέα που έκανε μεγάλη έρευνα πάνω στο θέμα.

ian curtis

2008-12-02T03:08:00.001-08:00

isolation

In fear every day,m every evening,
He calls her aloud from above,
Carefully watched for a reason,
Painstaking devotion and love,
Surrendered to self preservation,
From others who care for themselves.
A blindness that touches perfection,
But hurts just like anything else.

Isolation, isolation, isolation.

Mother I tried please believe me,
I'm doing the best that I can.
I'm ashamed of the things I've been put through,
I'm ashamed of the person I am.

Isolation, isolation, isolation.

But if you could just see the beauty,
These things I could never describe,
These pleasures a wayward distraction,
This is my one lucky prize.

Isolation, isolation, isolation, isolation, isolation.

Ian Curtis, Joy Division, 1980

απάντηση

2008-12-02T02:56:00.000-08:00

ανοίγοντας το "σβήσιμο" του Περσιβαλ Έβερετ, εκδόσεις Πόλις (ακολουθεί παρουσίαση), διέκρινα αμέσως στοιχεία που είδα και στο βιβλίο της Όουτς "Λευκό Κορίτσι, Μαύρο Κορίτσι). Η αναφορά και των δυο στο ότι θέλουν να πουν τα γεγονότα όπως είναι και να αποφύγουν τα ψέματα του παρελθόντος με έκανε να πιστεύω ότι εκείνη ('Οουτς) επηρεάστηκε από τον Έβερετ και έγραψε το δικό της. Καθώς όμως η ανάγνωση προχωρούσε διαπίστωσα ότι το ένα βιβλίο δεν έχει καμιά σχέση με το άλλο ως προς την "υπόθεση" αλλά έχει άλλα κοινά στοιχεία όπως ο ρατσισμός, οι Μαύροι της Αμερικής και κάποια μικρά αποσπάσματα που υπογράμμισα (θα τα αντιγράψω και εδώ όταν παρουσιάσω το βιβλίο). Και τα δυο τα διάβασα απνευστί, τολμώ να πω 'όμως, ότι το "σβήσιμο" είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

ερώτηση

2008-10-17T05:08:00.000-07:00

Γινεται δυο συγγραφεις με εντελως διαφορετκη αντιληψη και γραφη, απο διαφορετικα μερη της γης να γραφουν σχεδον ταυτοχρονα για το ιδιο θέμα? Μηπως καποιος απ’ τους δυο εχει «κλέψει» απ΄ τον άλλο? Και πως θα ανακαλυψουμε εμεις τον «ένοχο» και αν φυσικά υπάρχει...
Αφορμη το τελευταιο βιβλίο που διάβασα (το απο κάτω) και το αμεσως επόμενο που επιασα στα χερια μου (σαν απο ένστικτο!) να διαβάσω..

μαύρο κορίτσι, λευκό κορίτσι

2008-10-17T04:52:00.000-07:00

Τζόϊς Κάρολ Οουτς
μαύρο κορίτσι, λευκό κορίτσι
(black girl, white girl)
μετφτ¨Αυγουστος Κορτώ
Καστανιώτης, 2008

Η ιστορία φαινομενικά γνωστή. Καθώς προχωράει η αφήγηση, η Οουτς σε εκπλήσσει όχι όμως όπως σε προηγούμενα βιβλία της. Δύο κορίτσια με διαφορετικό χρώμα δέρματος, με διαφορετικές αντιλήψεις. Η νέγρα Μινετ με πατέρα ιερέα και η Τζένα γόνος μεγάλης και ιστορικής οικογένειας της Αμερικής υπέρμαχο των δικαιωμάτων των νέγρων και των σκλάβων. Έρχεται η στιγμή που οι δυο κόσμοι θα ενωθούν μέσα σ’ένα φοιτητικό δωμάτιο...

Η ιστορία είναι ουσιαστικά ένα προσωπικό χρονικό της λευκής Τζένα για το συνέβη στο πανεπιστήμιο πριν το Θάνατο της Μινέτ. Μια δημόσια απολογία, μια έρευνα για το τι πραγματικά συνέβη στη συγκάτοικο της.

Σαν συμπερασμα της ιστορίας παραθέτω αυτη τη φράση απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου: Γιατί, πολλές φορές, η μισαλλοδοξία δεν είναι παρά η μορφή που δίνουμε στο μίσος που νιώθουμε για τον εαυτό μας…

στη γέφυρα

2008-10-15T02:10:00.000-07:00

Heinrich Böll, Στη γέφυρα

Μου τυλίξανε τα πόδια και μου 'δωσαν ένα πόστο να κάθομαι και να μετράω τους ανθρώπους που περνάνε απ' την καινούργια γέφυρα. Τους κάνει κέφι -ναι, ναι, τρελαίνονται!- ν' αποδεικνύουν την ικανότητά τους με αριθμούς· ενθουσιάζονται με το τίποτα, μεθούν με κάτι λίγα ανόητα νούμερα, κι όλη μέρα, όλη μέρα το στόμα μου πάει ροδάνι καθώς κάνει σωρούς τα νούμερα, το 'να πάνω στ' άλλο, για να τους χαρίσω το βράδυ τον θρίαμβο του τελικού αριθμού.

Όταν τους αναφέρω το αποτέλεσμα της βάρδιας μου, τα πρόσωπά τους λάμπουν, κι όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός, τόσο περισσότερο λάμπουν - κι έχουνε κάθε λόγο να πλαγιάσουν ικανοποιημένοι: τόσος κόσμος περνάει -χιλιάδες- κάθε μέρα από την καινούργια τους γέφυρα…

Οι στατιστικές τους μετρήσεις, όμως, δεν είναι σωστές. Λυπάμαι που το λέω, μα δεν είναι σωστές. Είμαι αναξιόπιστος άνθρωπος, μολονότι ξέρω καλά πώς να προξενώ την εντύπωση του απλοϊκού και του καλοκάγαθου.

Μεταξύ μας, τώρα, μ' αρέσει πού και πού μερικούς να μην τους μετράω καθόλου, και πάλι, όποτε νιώθω συμπάθεια, να τους χαρίζω μερικούς παραπάνω. Κρατάω στα χέρια μου την ευτυχία τους. Άμα είμαι θυμωμένος ή όταν δεν έχω να καπνίσω, τους δηλώνω απλώς τον μέσο όρο·όταν, όμως, είμαι χαρούμενος κι η καρδιά μου χτυπάει δυνατά, αφήνω τη γενναιοδωρία μου να κυλήσει και να φτάσει σ' έναν αριθμό πενταπλάσιο του πραγματικού. Κι είναι όλοι τους ευτυχισμένοι!

Μου βουτάνε ευγενικά απ' το χέρι το τελικό αποτέλεσμα, τα μάτια τους πετάνε σπίθες και με χτυπάνε φιλικά στον ώμο. Χαμπάρι δεν παίρνουν τίποτα! Αρχίζουν πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις, βγάζουν ποσοστά επί τοις εκατό, κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Λογαριάζουν πόσοι περνούν σήμερα απ' τη γέφυρα ανά λεπτό και πόσοι θα περνούν σε δέκα χρόνια. Λατρεύουν το δεύτερο μέλλον· το δεύτερο μέλλον είναι η ειδικότητά τους - μα την αλήθεια, πόσο λυπάμαι που είναι όλα λάθος…

Όποτε περνάει απ' τη γέφυρα η μικρή μου αγαπημένη -και περνάει δυο φορές την ημέρα- η καρδιά μου σταματάει να δουλεύει. Μέχρι τη στιγμή που θα στρίψει στην αλέα και θα χαθεί, το ακούραστο τικ-τακ της καρδιάς μου διακόπτεται. Οτιδήποτε συμβαίνει, σ' αυτό το χρονικό διάστημα, το αποσιωπώ, δεν τους το φανερώνω. Αυτά τα δύο λεπτά μου ανήκουν, μου ανήκουν αποκλειστικά, δεν τους επιτρέπω να μου τα πάρουν. Κι όταν πάλι, το βράδυ, γυρνάει απ' το παγωτατζίδικο όπου δουλεύει, καθώς περνάει απ' τ' άλλο πεζοδρόμιο, το στόμα μου που μετράει, και πρέπει να μετράει, βουβαίνεται κι η καρδιά μου σταματάει ξανά· μέτρημα ξαναπιάνω μόλις τη χάσω απ' τα μάτια μου. Οτιδήποτε θελήσει η μοίρα να παρελαύνει εκείνα τα δυο λεπτά μπροστά απ' τα τυφλά μου μάτια δεν εισέρχεται στην αιωνιότητα της στατιστικής: άντρες και γυναίκες φαντάσματα, ανύπαρκτα όντα που δεν πρόκειται να παρελάσουν ποτέ στο δεύτερο μέλλον της στατιστικής…

Ότι την αγαπώ, είν' ολοφάνερο. Δεν το ξέρει, αλλά κι εγώ δεν θα 'θελα να το μάθει. Δεν πρέπει να μάθει με ποιον τερατώδη τρόπο κατεβάζει το ύψος του αριθμού των διερχομένων· θέλω -χωρίς να 'χει καν ιδέα, αλλά και χωρίς να φταίει σε τίποτα- να προσπερνάει μπροστά μου με τα μικρά καστανά μαλλιά και τα καλλίγραμμα πόδια της, να πηγαίνει στο παγωτατζίδικο, να βγάζει μπόλικο πουρμπουάρ. Την αγαπώ… Ότι την αγαπώ, είν' ολοφάνερο - και κάτι παραπάνω.

Eσχάτως μου έκαναν έλεγχο. Ο εργάτης που κάθετ' απέναντι και μετράει τ' αυτοκίνητα με είχε ειδοποιήσει από πριν κι είχα τα μάτια μου δεκατέσσερα. Μέτραγα σαν τρελός, ούτε χιλιομετροφάγος να ήμουν. Ο ίδιος, μάλιστα, ο προϊστάμενος της Στατιστικής Υπηρεσίας ανέβηκε στη γέφυρα, πήγε και στάθηκε στην άλλη πλευρά και σύγκρινε το αποτέλεσμα μιας ώρας με τη δική μου ωριαία έκθεση. Μονάχα έναν είχαν λιγότερον από κείνον. Είχε περάσει η μικρή μου αγαπημένη και για τίποτα στον κόσμο δε θ' άφηνα αυτό το όμορφο κορίτσι να μπει στο δεύτερο μέλλον - η μικρή μου αγαπημένη δεν είναι για να πολλαπλασιαστεί, να διαιρεθεί και να μεταμορφωθεί σ' ένα τίποτα εκφρασμένο επί τοις εκατό. Μάτωσ' η καρδιά μου που έπρεπε να συνεχίσω το μέτρημα δίχως να μπορώ να την παρακολουθήσω με το μάτι· στον εργάτη απέναντι, που μέτραγε τ' αυτοκίνητα, χρωστώ δίχως άλλο μεγάλη ευγνωμοσύνη. Επρόκειτο για την ίδια μου την ύπαρξη.

Ο προϊστάμενος της Στατιστικής με χτύπησε στον ώμο και μου 'πε ότι είμαι καλός, σωστός και αξιόπιστος.

«Ένας παρακάτω την ώρα», πρόσθεσε, «δε χάθηκε δα κι ο κόσμος. Εμείς στην Υπηρεσία ούτως ή άλλως προσυπολογίζουμε πάντα μια σταθερή απώλεια. Θα προτείνω να μετατεθείτε στα ιππήλατα».

Τα ιππήλατα, φυσικά, είναι ο κόμβος. Τα ιππήλατα, εκεί είναι χάρμα. Υπάρχουν το πολύ εικοσιπέντε ιππήλατα την ημέρα και κάθε μισή ώρα θα προσθέτω ένα νούμερο στο προηγούμενο· χάρμα, σας λέω.

Στα ιππήλατα θα 'ναι χάρμα. Μεταξύ τέσσερις κι οχτώ δεν επιτρέπεται να περνούν ιππήλατα απ' τη γέφυρα, οπότε θα μπορώ άνετα να πηγαίνω βόλτα ή στο παγωτατζίδικο· θα με βλέπει αρκετή ώρα ή και θα με συνοδεύει στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι η μικρή μου -η καταμέτρητη αγαπημένη.

περ. Πολύτροπος 1 (Ιαν. 1997) 55-57. [μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής]

μικρά αγγλία

2008-10-14T00:51:00.001-07:00

Ιωάννα Καρυστιάνη
Μικρά Αγγλία
Καστανιώτης, 1997

Πόσο απέραντος είναι ο κόσμος της θάλασσας και οι ανθρώποι που ζουν απ' αυτή. Μια ιστορία για τους Ναυτικούς και εκείνους που μενουν πίσω και περιμένουν, για εκείνους που ταξιδευουν μαζί τους, για ένα νησί με παράδοση στη ναυτιλια. Ερωτες, ταξίδια..

Και παραθέτω το παρακάτω κείμενο που είναι αυτο ακριβώς που σκέφτομαι για το βιβλίο τούτο:

…Αρχικά, η γλώσσα του έργου σίγουρα ξαφνιάζει. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο γλωσσικό στυλ που αποτελεί την ταυτότητα, τη σφραγίδα, το διακριτικό αναγνωριστικό στοιχείο της συγγραφέως. Η Καρυστιάνη ξέρει να γράφει. Ο λόγος της δεν είναι στεγνός, ούτε περίτεχνος, φορτωμένος ή πλαδαρός. Η γραφή της είναι καίρια, ακριβής. Πέραν του αποθησαυρίσματος ενός εν αδρανεία γλωσσικού πλούτου, ο αναγνώστης βλέπει μπροστά του ένα ανάλαφρο γλωσσικό παιχνίδισμα και κάποιες μοναδικές γλωσσικές περιγραφικές συλλήψεις που σπανίως συναντά.
Η Καρυστιάνη επιχειρεί μια κατάδυση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και, τελικά, επιτυγχάνει την άρτια ψυχογράφηση των ηρώων της. Ήρωες και αντι-ήρωες, λοιπόν, φαντάσματα του παρελθόντος, γήινοι, αληθινοί, σπαρταρούν ολοζώντανοι στις σελίδες του έργου της.

Ιωάννα Κλεφτόγιαννη
Δημοσιογράφος
Περιοδικό ΑΝΤΙ, τεύχος 639, 4-7-1997

adrienne rich

2008-10-09T01:09:00.000-07:00

ΝΟΥΒΕΛΑ

Δύο άνθρωποι σ' ένα δωμάτιο συζητούν έντονα.Ο ένας σηκώνεται, βγαίνει να περπατήσει.
(Αυτός είναι ο άντρας).
Ο άλλος πάει δίπλα
και πλένει τα πιάτα• σπάει ένα.
(Αυτή είναι η γυναίκα).
Έξω σκοτεινιάζει.
Τα παιδιά τσακώνονται στη σοφίτα.
Δεν της έμεινε αίμα στη καρδιά.
Ο άντρας γυρίζει, το σπίτι σκοτεινό.
Το μόνο φως, στη σοφίτα.
Ξέχασε το κλειδί του.
Χτυπάει την ίδια του την πόρτα
κι ακούει λυγμούς στις σκάλες.
Ανάβουν στο σπίτι τα φώτα.
Η πόρτα κλείνει πίσω του.
Έξω απομονωμένα σαν τον κάθε νου
ανάβουν και τ' αστέρια.

μτφρ. Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

τίτος πατρίκιος

2008-10-08T05:07:00.000-07:00

Η Ακρογιαλιά

Δεν είχα για πάντα βυθιστεί
στα καταμαυρα νερά
βγήκα δύσκολα πάλι στον αφρό
είδα τον ουρανό να φέγγει
και πια δεν νοιαζόμον
για το ανεκπλήρωτο παρελθόν
δεν προσπαθούσα ξανά να κρατηθώ
απο ένα σχεδιασμένο μέλλον
κολύμπησα ως την πολυθόρυβη
γεμάτη κόσμο ακρογιαλιά
και ξάπλωσα στη μαλακή
χιλιοπατημένη άμμο.

Αναβολές

Αναβάλλουμε συνεχώς εκεινη τη στιγμή
που δεν θα ξανασυναντηθούμε πουθενά
στο μεταξυ πολλές φορές γελάμε
μ’ ένα σωρό απ’ αυτά που ζήσαμε
κάποτε κλαίμε μόμοι μας κρυφά

ανδρέας εμπειρίκος

2008-10-08T01:42:00.000-07:00

[Άτιτλο]

Εσείς που την ημέρα κυνηγάτε με βούρδουλα τα παιδιά και όλο το βράδυ παίζεται χαρτιά σε καφενέδες ή σαλόνια, ακόμα και στα θαλάσσια λουτρά , χωρίς να σας λένε τίποτα, το κύμα και ο γλάρος, χάρης χαρές της θάλασσας, προσέχετε, προσέχετε μη φέρετε το αναπότρεπτο χαρτί, πολύ πιο γρήγορα, νομίζοντας οτι κερδίζετε φός ρουαγιάλ, προσέχετε μήπως το χαρτί που θα σας έρθει, εκείνο το μαυρο χαρτί, το αδυσώπητο μαύρο, έχει και στις γωνιές το κάτι πάρα πολυ που θυμίζει εγγλέζικο φτυάρι, εκείνο το στυγνό χαρτί, κάλλιο ν’ αρ γήσει νά ‘ ρθει ο ερχομος του, εκείνο το μαυρο χαρτί, κυρίες και κύριοι που τα χαρτιά αγαπάτε, την ήβη σας πνίγοντας και των παιδιών σας, εκείνο το μαυρο χαρτι, προσέχετε το φάντη πίκα χάρο.

Joyce Mansour

2008-09-30T00:31:00.000-07:00

ΟΛΑ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ...

Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
την αγάπη μου σου διηγούμαι
στραγγαλίζω ένα λουλούδι
η φωτιά αργοσβήνει
χωνεμένη από θλίψη.
Μες στον καθρέφτη που η σκιά μου αποκοιμιέται
κατοικούνε πεταλούδες.
Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
μελετώ το μέλλον στων ετοιμοθάνατων
τα μάτια
την ανάσα μου ανακατώνω με της
κουκουβάγιας το αίμα
και με τους τρελούς μαζί η καρδιά μου
πιλαλάει κρεσέντο.

Τζόυς Μάνσουρ, 1928-1986(μτφ. Έκτωρ Κακναβάτος), "Κραυγές" (επιλογή), στον τόμο : . . . δεν άνθησαν ματαίως. Ανθολογία υπερρεαλισμού, (επιμ. Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου), Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1980

τα ψάθινα καπέλα

2008-09-29T06:31:00.000-07:00

Μαργαρίτα Λυμπεράκη
τα ψάθινα καπέλα
Καστανιώτης, 2004

ναι, το καλοκαίρι που μας πέρασε διαβασα επιτέλους τα Ψάθινα καπέλα με καθυστέρηση ίσως 15 ετών.. το απολαυσα όμως όπως και η Κατερίνα (μια απο τις 3 ηρωιδες του βιβλίου) απόλαυσε τα 3 καλοκαιρια που την σημαδεψαν.

Τρία κορίτσια, τρία ψάθινα καπέλα, τρία καλοκαίρια και μια γιαγια μυστήριο.
Ενα βιβλίο που μυρίζει καλοκαίρι, δροσιά, νιότη, βροχή, ήλιο. Και όπως ειπε και ο Α. Καμύ "ενα βιβλιο που φέρνει την άνοιξη"

Λένε οτι κάποια βιβλία πρέπει να τα διαβάσεις σε κάποια συγκεκριμένη στιγμη στη ζωη σου, σε συγκεκριμενη ηλικία. Τελικα δεν το πιστευω αυτο.

ο νάνος

2008-09-28T12:08:00.000-07:00

περ Λαγκερκβιστ
ο Νάνος
(Dvargen)
μετφ. Μ. Γεωργιάδου
αστάρτη, 1990

Ο νάνος έργο μεγάλου Σουηδού συγγραφέα Περ Λαγκερκβιστ (Νόμπελ λογοτεχνίας, 1951), απο τις πρώτς γραμμές βρίσκουμε στο Νάνο τα κυρίαρχα θέματα που στοιχείωνουν όλο το έργο του συγγραφέα, τη μοναξιά, την αγριότητα, την πιο ανελέητη απανθρωπιά που δεν ξυπνά παρά την αδιαφορία..
Ο νάνος είναι ψυχικά και σωματικά ένα τέρας. Μισεί, σιχαίνεται, κατασκοπευει, βασανίζει, σκοτώνει. Ειναι ανικανος να νοιώσει οίκτο, σεβασμό, αγάπη ή έστω μια απλή τρυφερότητα.
απο το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ανακάλυψα τον συγγραφέα και πραγματικά ενοιωσα αυτο που λένε σπουδαία λογοτεχνία. Ο τρόπος που γράφει, τόσο απλός, μικρες και καθαρές προτάσεις, όλες γεμάτες κάτι.. κατι που σε βάζει σε σκέψεις, προβληματισμό, ειναι ή δεν είναι ο νανος τέρας, αυτα που λέει, σκέφτεται και κάνει μηπως ειναι σωστά? Πως γίνεται η σκέψη του να ειναι αυτη?
Μπαίνεις καθαρα στη διαδικασία να σκεφτέις διαφορετικα..να ταυτιστέις.
δεν ξέρω αν είναι ή όχι, για μένα σιγουρα όμως ανηκει στην κατηγορία αριστούργημα.

..ένας ανθρωπος για τον οποιο μια απλή πέτρα έχει τόση αξία, θα πρέπει να περιστοιχίζεται από θησαυρούς, όπου και αν βρίσκεται..

το διάβασα απνευστη (ετσι δεν γράφεται?)

το θείο βρέφος

2008-09-28T11:46:00.000-07:00

Πασκάλ Μπρυκνερ
το Θείο βρέφος
(le divin enfant)
μετφρ. Λ. Αβαγιανού
αστάρτη, 1992

Αυτός ο συγγαφέας δε σταματά ποτέ να με εκπλήσει. Ποτέ όμως. Ξεκινώντας απο τα "Μαυρα φεγγάρια του Έρωτα", συνεχίζοντας με τους "κλέφτες της Ομορφιάς" και τώρα με το, μοναδικό, τολμώ να πω, ή μαλλον αναρχικό "θείο βρέφος". Δεν θέλω να πω τιποτα περισσότερο, ιδιαίτερα σε εκείνους που ίσως κάποτε το διαβάσουν.

..μονάχα το πνευμα μπορεί να μεταμορφώσει τη σάρκα, όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά μια υπόθεση κρέατος, κάπως χαλασμένου μάλιστα...

Τα εμπόδια δεν μειώνουν την ελευθερία μας, τη διευθετούν..

..ανοικουμε στον κόσμο που κατασκευάζουμε εμείς οι ίδοι, όχι σ' αυτόν που κατασκέυασαν οι άλλοι για μας.

Γιατί όλα τα βιβλία υποφέρουν σαν μένουν αδιάβαστα. και όχι μόνο τα βιβλία αλλα και οι πρόχειρες σημειώσεις, τα προσωπικά ημερολόγια, οι ιατρικές συνταγές, τα διαφημιστικά φυλλάδια..

Fr. Nietzsche

2008-06-24T05:27:00.000-07:00

«Σιχαίνομαι τις στενές ψυχές.
Μέσα τους δεν είναι τίποτα καλό,
και σχεδόν τίποτα κακό.»

να περιφέρεσαι στην τρέλα

2008-06-09T02:22:00.000-07:00

Charles Bukowski
να περιφέρεσαι στην τρέλα
μεταφρ¨Σώτη Τριανταφύλλου
Ηλέκτρα, 2006

χάθηκα στις σελίδες του.. παραθέτω το πρώτο ποίημα:

Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας

αν δεν βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων,
μην το κάνεις.
αν δεν έρθει απρόσκλητο απ' την καρδιά κι απ' το μυαλό κι από το στόμα κι από τα σωθικά σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη του υπολογιστή σουκαι την κοιτάζεις με τις ώρες
και γέρνεις σαν καμπούρης πάνω από τη γραφομηχανή σου,γυρεύοντας
με κόποτις λέξεις που δεν έρχονται,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά ή για τη δόξα,
άσ' το καλύτερα.

αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις γυναίκες
ή άντρες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι εκεί πέρα και γράφεις τα ίδια και τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν ζορίζεσαι όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,
τότε να μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις όπως κάποιος άλλος,
ξέχνα το. άσ' το καλύτερα.

αν μπορείς να περιμένεις να βγει από μέσα σου μου
γκρίζοντας, τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει μ' έναν βαθύ βρυχηθμό,κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα, στην γκόμενα
στον γκόμενο, στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλο,
δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες,
μη γίνεις σαν τόσους και τόσους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μη γίνεις γελοίος, πληκτικός, φαντασμένος, μην αφήσεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.
οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν τρελαθεί στο χασμουρητόμε το σινάφι σου.
μην προστεθείς κι εσύ σ' αυτούς.
μην το κάνεις.

αν δεν πετάγεται απ' την ψυχή σου σαν πύραυλος,
άσ' το καλύτερα.

κάν' το μονάχα όταν νιώσεις πως αν δεν το κάνεις θα τρελαθείς,
θ' αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις.
αλλιώς, μην το κάνεις.
αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος σου καίει μέσα σουτα σπλάχνα,μην το κάνεις.

όταν στ' αλήθεια έρθει η ώρα,κι αν έχεις το χάρισμα,
θα γίνειαπό μόνο του και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει ή να σβήσει.
άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
δεν υπάρχει.
δεν υπήρξε ποτέ.

βρώμικος κόσμος

2008-06-09T02:00:00.000-07:00

Charles Bukowski
βρωμικος κόσμος
μετφρ¨Γ. Μπλάνας, Ε. Καλλιφατίδη
Απόπειρα, 1988

Λος Άντζελες: τα σκοτεινά μπαρ, οι μοναχικές νύχτες, οι παράξενοι έρωτες της μεγαλούπολης.
Κάθονταν και ρουφούσαν τα ποτά τους.
Απ' έξω ακουγόταν ο θόρυβος των αυτοκινήτων που ανεβοκατέβαιναν τη λεωφόρο Χόλιγουντ.
Ο ήχος ήταν συνεχής σαν παλίρροια, σαν κύματα, σαν τον ωκεανό, κι ήταν στ' αλήθεια ωκεανός: εκεί έξω είχε καρχαρίες, μπαρακούντα, μέδουσες, χταπόδια, οστρακόδερμα, φάλαινες, μαλάκια, σφουγγάρια, δράκαινες και όλα τα παρόμοια.
Μέσα βρίσκονταν σ' ένα απομονωμένο ενυδρείο.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ιστορίες καθημερινές και αλλες ίσως οχι και τόσο. σ'ενα κόσμο βρώμικο και σκοτεινό, στον αληθινο κοσμο του Μπουκόφσκι.

nick cave

2008-06-01T10:54:00.000-07:00

do you love me?

Onward! And Onward! And Onward I go
Where no man before could be bothered to go
Till the soles of my shoes are shot full of holes
And it's all down
hill with a bullet
This ramblin' and rovin' has taken it's course
I'm grazing with the dinosaurs and the dear old horses
And the city streets crack and a great hole forces
Me down with my soapbox, my pulpit
The theatre ceiling is silver star spangled
And the coins in my pocket go jingle-jangle

Do you love me?
Do you love me?
Do you love me?
Do you love me?

There's a man in the theatre with girlish eyes
Who's holding my childhood to ransom
On the screen there's a death,there's a rustle of cloth
And a sickly voice calling me handsome
There's a man in the theatre with sly girlish eyes
On the screen there's an ape, a gorilla
There's a groan, there's a cough, there's a rustle of cloth
And a voice that stinks of death and vanilla
This is a secret, mauled and mangled
And the coins in my pocket go jingle-jangle

Do you love me?
Do you love me?
Do you love me?
Do you love me?

The walls in the ceiling are painted in blood
The lights go down, the red curtains come apart
The room is full of smoke and dialogue
I know by heart
And the coins in my pocket jingle-jangle
As the great screen crackled and popped
And the clock of my boyhood was wound down and stopped
And my handsome little body oddly propped
And my trousers ride down to my ankles
Yes, onward! And upward!
And I'm off to find love
Do you love me?
If you do, I'm thankful

Do you love me?
Do you love me?
Do you love me?
Do you love me?

This city is an ogre squatting by the river
It gives life but it takes it away, my youth
There comes a time when you just cannot deliver
This is a fact.
This is a stone cold truth.
Do you love me?
I love you, handsome.But do you love me?
Yes, I love you, you are handsome
Amongst the cogs and the wires, my youth
Vanilla breath and handsome apes with girlish eyes
Dreams that roam between truth and untruth
Memories that become monstrous lies
So onward! And Onward! And Onward I go!
Onward! And Upward!
And I'm off to find loveWith blue-black bracelets on my wrists and my ankles
And the coins in my pocket go jingle-jangle

Do you love me?
Do you love me?
Do you love me?
Do you love me?

leonard cohen

2008-06-01T10:27:00.000-07:00

Αυτό που με αιφνιδιασε

ένας γνωστός μου ειπε
πως ο μεγας σοφος
Νισαργκάττα Μαχαρατζά
του πρόσφερε τσιγάρο,
"Ευχαριστώ, κύριε, αλλά δεν καπνίζω".
"Δεν καπνίζεις?" είπε ο δάσκαλος,
"και τότε τι νόημα εχει η ζωη?"

Αν ήξερες

αν ήξερες πόσο σε αγαπάμε
θα κρυβόσουν
δεν θα τα έκανες όλα άνω-κάτω
με το πάθος
που σκότωσε τριακόσιες χιλιάδες ανθρώπους
στη Χιροσίμα
ή που μάζεψε τα βράχια στο φεγγάρι
για να τα κάνει σκόνη
αναζητώντας σε
αναζητώντας το χαμένο σου στήριγμα

Μια υπόσχεση

ποτέ δεν
θα επιστρέψω
το Άγιο Δισκοπότηρο
Στους
"Νομιμους του Δικαιούχους"

{Leonard choen, απο το βιβλίο, "το βιβλίο του Πόθου", "the book of Longing", μετφρ, Ιωαννα Αβραμίδου, Ιανός, 2008}

οι απόψεις ενός κλόουν

2008-05-26T03:23:00.000-07:00

Χάινριχ Μπέλ
οι απόψεις ενός κλόουν
(Ansichten eines Clowns)
μετφρ:τζένη Μαστοράκη
Γράμματα, 1986

Το θεωρώ αριστούργημα, και παραθέτω αυτα που έγραψε για το βιβλίο ο Α. Βιστωνίτης στο "Βήμα" στις 12/10/2003 , Σελ.: S02.
δεν θα μπορουσα να συμφωνω περισσότερο.

...Χάινριχ Μπελ, που μαζί με τον Γκύντερ Γκρας αποτελούν το μεγάλο δίδυμο της νεότερης γερμανικής πεζογραφίας. Μείζον μυθιστόρημα της αθωότητας και της ενοχής είναι Ο κλόουν (1963), που κατέχει κεντρικό ρόλο στην πεζογραφία του Μπελ.

Ο κλόουν Χανς Σνιρ είναι από τα αδρότερα πρόσωπα που μας έδωσε ο Μπελ - και από τους αφοπλιστικότερους αρνητικούς χαρακτήρες του μεταπολεμικού μυθιστορήματος. Γόνος εύπορης αστικής οικογενείας, αρνείται την τάξη του, τις παραδόσεις της, την υποκρισία, τον στρουθοκαμηλισμό, τις ενοχές και τις συλλογικές της ευθύνες για το χιτλερικό άγος. Διαλέγει τον ρόλο του παρείσακτου, αυτού που για να κατακτήσει την αθωότητα απορρίπτει όσα πλεονεκτήματα του προσφέρει η κοινωνία. Γίνεται κλόουν, ζει με τις νευρώσεις του, τις τραγικωμικές ευαισθησίες του, τις αρνήσεις του, που τον οδηγούν στη σωματική και στη συναισθηματική κατάπτωση, αρνούμενος κάθε συμβιβασμό και πληρώνοντας ακριβά το τίμημα της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητάς του. Πάνω στις «κοινωνικές» του αδυναμίες θεμελιώνεται το ηθικό του σθένος.

Υπερευαίσθητος σε βαθμό αυτοεξόντωσης, περνά τις ημέρες του τηλεφωνώντας δεξιά κι αριστερά και περιμένοντας να επιστρέψει κοντά του η γυναίκα με την οποία ζούσε, η οποία τον εγκατέλειψε γιατί δεν μπορούσε να αντέξει την αναποφασιστικότητά του και την άρνησή του τελικά να καταστεί οργανικό μέλος μιας κοινωνίας η οποία, παρά τη φαινομενική αισιοδοξία της, είναι βαθιά σημαδεμένη από τις συνέπειες του πολέμου. Η κοινωνία που απορρίπτει ο Σνιρ τον απορρίπτει και αυτή με τη σειρά της. Του στερεί ό,τι πολυτιμότερο για τον ίδιο: την αγάπη της γυναίκας που ως το τέλος του βιβλίου την περιμένει να γυρίσει κοντά του.

Οπως όλοι οι αθώοι, ο Σνιρ είναι κωμικός και αξιοθρήνητος, ένας εξ ορισμού αταίριαστος - γιατί μόνο έτσι μπορεί κανείς να παραμείνει συνεπής προς τον εαυτό του. Η κατάπτωσή του είναι ραγδαία. Ο κλόουν βαθιά μέσα του πιστεύει ότι η κατάντια του θα συγκινήσει τη γυναίκα που τον εγκατέλειψε και θα ξαναγυρίσει κοντά του. Απαλλαγμένος από προκαταλήψεις, από την ίδια την ιδέα του αυτοεξευτελισμού, τηλεφωνεί στους φίλους της και τους παρακαλεί να την πείσουν να επιστρέψει.

Δημιουργεί και ζει με διάφορες τρελές φαντασιώσεις. Ονειρεύεται ακόμη και την ίδια του την κηδεία, για να καταλήξει στο τέλος με την κιθάρα του στον σταθμό της Κολονίας περιμένοντας τη γυναίκα αυτή, που εκφράζει τη γνησιότερη εμπειρία της ζωής του, να επιστρέψει από το γαμήλιο ταξίδι της.

Σπανίως ο αναγνώστης αισθανεται όχι απλώς βαθύ οίκτο για έναν αποτυχημένο αλλά αγανάκτηση για μια κοινωνία που δηλητηριασμένη από τις ενοχές και τις τύψεις της οδηγεί τα γνησιότερα τέκνα της στον αυτοεξευτελισμό. Ο κλόουν όμως του Μπελ είναι και μια έμμεση αναφορά στον ανεξάρτητο δημιουργό που παραμένει συνεπής προς τον εαυτό του, αντικομφορμιστής και αθώος, πέραν του τραγικού και του κωμικού, στα έσχατα όρια όπου δοκιμάζονται και οι τελευταίες αντοχές του ανθρώπου.

Αφού η κοινωνία έχει χάσει τα τελευταία ψήγματα της αθωότητάς της, την έσχατη ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο θα την κρατήσουν ζωντανή άνθρωποι σαν τον Σνιρ, που δεν διστάζουν να πληρώσουν το αντίτιμο. Πρόκειται για τα μαύρα της πρόβατα, όσους διαλέγουν τη μοίρα - και την ελευθερία - του παρία. Γιατί το ανώτερο ηθικό επίπεδο είναι ακριβώς η έσχατη άρνηση, η ολοκληρωτική έξοδος από το σύστημα, η πτώση στο τελευταίο σκαλοπάτι.

αριστούργημα, ανακαλύψτε το.

bertolt brecht

2008-05-26T02:51:00.001-07:00

το κομμένο σχοινί

Το κομμένο σχοινί
μπορείς να το ξαναδέσεις
θα κρατήσει πάλι, ωστόσο
θα ‘ναι κομμένο.

Ίσως πάλι ν’ ανταμώσουμε
μα εκεί που μ’ άφησες
δεν πρόκειται ποτέ
να ξαναβρείς.

{μετάφραση: Πέτρος Μάρκαρης}

Μπρέχτ, φεβρουαριος 1898 - Αυγουστος 1956

ερωτικό λεξικό της ελλάδας

2008-05-22T03:20:00.000-07:00

Ζακ Λακαριέρ
ερωτικό λεξικό της Ελλάδας
(Dictionnaire amoureux de la Grece)
μετφρ:Χατζηνικολή, Ι. - Παπαδόπουλος, Χ.
Χατζηνικολής, 2002

Ενα ταξιδι σε πρόσωπα, τοπία, λέξεις..ολα συνδεδεμένα με την αγάπη του συγγραφέα για την ελλάδα. Ενα υπέροχο ταξίδι.

Ο ίδιος λέει, Ορκίστηκα, ενώπιον της σύναξης Ολυμπίων θεών και ορθοδόξων αγίων να μη γράψω ποτέ ξανά για την Ελλάδα. Αλλά γι' άλλη μια φορά υπέκυψα στη φωνή των σειρήνων εισβάλλοντας στον ωκεάνιο κόσμο των λεξικών. Όμως ο τίτλος είναι σαφής: "Ερωτικό Λεξικό". Ναι, είναι ο έρωτας ο έρωτας των λέξεων, των τόπων, των αντικειμένων, των ιδεών, των εικόνων, των ύμνων, των συγγραφέων, των φίλων και φιλενάδων θνητών, νυμφών και θεών που υπαγόρευσε την επιλογή των λημμάτων και του περιεχομένου τους.

Αμοργός
Αμοργός είναι το όνομα ενός νησιού των Κυκλάδων, διάσημου στην αρχαιότητα για τα ενδύματα που κατασκευάζονταν εκεί και πολύ αργότερα για τα πολυάριθμα κυκλαδικά ειδώλια από μάρμαρο. Ονειρευόμουν να πάω στην Αμοργό παρακινούμενος από τον παράξενο ήχο του ονόματός της. Όνειρο που το πραγματοποίησα το φθινόπωρο του 1958. Ταξίδι που έγινε ακόμα πιο ειδυλλιακό χάρη σε μία γοητευτική Ελληνίδα φοιτήτρια των Καλών Τεχνών που είχα γνωρίσει και με ακολούθησε. Και γνωρίσαμε λοιπόν ο ένας τον άλλον στις απόλυτα έρημες παραλίες του νησιού, περνώντας τις πιο όμορφες ερωτικές μας νύχτες κοντά σε μία σπηλιά που κατοικούσαν φώκιες και επιδίδονταν οπτικά ή μάλλον οπτικά σε ανάλογες νυχτερινές συνευρέσεις...

Έρως
Πώς ένα τέτοιο λεξικό θα απέκλειε τον θεό της ερωτικής επιθυμίας, της έλξης των φύλων, της συναισθηματικής δέσμευσης, με μία λέξη τον Έρωτα; Όταν τα άστρα και τα φώτα συναντώνται κι όταν αυτά χάνονται από τον ουρανό είναι ο Έρωτας. Όταν οι χυμοί ενός δένδρου ξεχύνονται την άνοιξη, είναι Έρωτας. Όταν δύο πλάσματα συναντώνται και σμίγουν για μία ώρα ή για μία ζωή, είναι πάντα ο Έρωτας. Πόσο θλιβερή θα ήταν η ύπαρξη χωρίς αυτόν. Μπορούμε να μην ανεβούμε στον ουρανό όπως έκανε ο Ίκαρος, αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε πλήρεις χωρίς τον Έρωτα...

πόνος και πάθος

2008-05-19T03:24:00.000-07:00

Ροντα Ζαμι
Φρίντα Κάλο
(Frida Kahlo)
Λιβάνης, 1996

«Γεννήθηκα μαζί με μια επανάσταση.
Αυτό ας το μάθουν όλοι.
Γεννήθηκα μέσα στη φωτιά·
πρωτοείδα τον κόσμο μέσα στη θέρμη του ξεσηκωμού.
Εκείνη η καυτή μέρα θα με κρατάει πάντα μες στην αγκαλιά της.
Ως παιδί, εκπυρσοκρότητα.
Ως ενήλικος, πυρπολήθηκα.
Είμαι χωρίς αμφιβολία παιδί αυτής της επανάστασης και ενός γέρου θεού που λάτρευαν οι πρόγονοί μας
Γεννήθηκα το 1910. Ήταν καλοκαίρι. Μετά από λίγο, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, el Gran Insurrecto, θα ξεσήκωνε το Νότο.»

Ήμουν, λοιπόν, τυχερή: το 1910 ήταν η χρονολογία γέννησής μου.

Στο Παρίσι, το 1939, τη Φρίντα Κάλο περιστοίχισε πλήθος θαυμαστών, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Πικάσο, ο Μπρετόν, ο Ντισάμπ, ο Καντίνσκι.Στη ζωή της, η γυναίκα και η ζωγράφος είναι αδιαχώριστες, οδηγούμενες από μια μοίρα που κυριαρχείται από τον πόνο και την αρρώστια.

Ο Ντιέγκο Ριβέρα έγραψε σχετικά: «Η Φρίντα είναι το μοναδικό παράδειγμα στην ιστορία της τέχνης κάποιου που κατακερμάτισε το στήθος και την καρδιά του για να δείξει τη βιολογική αλήθεια όσων αισθάνεται».

[...] Με σκοπό να εκφράσει τις ιδέες και τα συναισθήματά της, η Φρίντα Κάλο ανέπτυξε μια προσωπική εικονογραφική γλώσσα, χρησιμοποιώντας δικό της λεξιλόγιο και δικό της εικαστικό συντακτικό. Χρησιμοποιούσε σύμβολα που, καθώς σήμερα έχουν αποκρυπτογραφηθεί, προσφέρουν τη δυνατότητα ουσιαστικής και ακριβούς ερμηνείας και κατανόησης του έργου της, όπως και των συνθηκών που επικρατούσαν κατά τη δημιουργία του. Το μήνυμα είναι σαφές: τα έργα της πρέπει να γίνονται αντιληπτά ως μεταφορικές συμπυκνώσεις συγκεκριμένων εμπειριών. Η πλούσια φαντασία που χαρακτηρίζει τα έργα της Κάλο προέρχεται πρώτα και κύρια από τη μεξικανική λαϊκή τέχνη και τον Προκολομβιανό πολιτισμό. Επίσης, άντλησε έμπνευση από το καλλιτεχνικό ύφος των retablos, αφιερωματικών πινάκων με θέμα χριστιανούς αγίους και μάρτυρες. Αναφερόταν σε παραδόσεις που, όσο σουρεαλιστικές και αν ακούγονται στους Ευρωπαίους, συνεχίζουν να ανθούν στην καθημερινή ζωή του Μεξικού ακόμη και σήμερα. [...]

«πόδια? τι να τα κάνω αφου έχω φτερά και μπορώ να πετάω?»

Η ιστορία μιας γυναίκας που με συγκλονίζει με τη ζωή, το έργο της, μα προπάντων για την ψυχή της. Πρεπει να την ανακαλύψεις.

{Μαγκνταλένα Κάρμεν Φρίντα Κάλο Καλντερόν (Frida Kahlo) - (1907-1954), ζωγράφος, γεννήθηκε στο Μεξικό}

sylvia path

2008-05-13T00:43:00.000-07:00

πρωινό τραγούδι

Η αγάπη σε κούρντισε σαν βαρύ χρυσό ρολόι.
Η μαμή χτύπησε τις πατούσες σου και η γυμνή κραυγή σου
Πήρε τη θέση της ανάμεσα στα στοιχεία.

Οι φωνές μας αντιλαλούν, μεγεθύνοντας τον ερχομό σου.

Καινούρ-γιο άγαλμα.
Σ' ένα παγερό μουσείο, η γύμνια σου
Σκιάζει την ασφάλειά μας.
Στεκόμαστε τριγύρω ανέκφραστοι σαντοίχοι.

Δεν είμαι περισσότερο μάνα σου
Από το σύννεφο που διυλίζει έναν καθρέφτη για να αντανακλά την ική του αργή
Εξαφάνιση στο χέρι του ανέμου.

Όλη νύχτα σαν πεταλουδίτσα η ανάσα σου
Πεταρίζει ανάμεσα στα λεία ροζ τριαντάφυλλα.
Ξυπνώ ν' αφουγ-κραστώ:
Μια μακρινή θάλασσα σαλεύει μες στο αυτί μου.
Μια κραυγή, και σκουντουφλώ απ' το κρεβάτι, βαρειά σαν γελάδακαι λουλουδιασμένη
Μες στο βικτωριανό μου νυχτικό.

Το στόμα σου ανοίγει καθαρό σαν του γατιού.
Το τετράγωνο του παραθύρου
Ξασπρίζει και καταπίνει τα θολά του αστέρια.

Και τώρα δοκι-μάζειςΜια φουχτίτσα νότες·

Τα ξεκάθαρα φωνήεντα υψώνονται σαν μπαλόνια.

{Sylvia Plath, 1932 - 1963. μεταφρ. Κλαίτη Σωτηριάδου}

με τα δικά μου γράμματα

2008-05-12T04:19:00.000-07:00

Απαντώντας στην πρόσκληση του φιλου Nautilos παρουσιάζω κι εγώ ένα δικό μου χειρόγραφο :

Αντιγράφω επίσης από το Ναυτιλο τους κανονισμούς του παιχνιδιού:

Οι οδηγίες:

1. Γράψε (με το χέρι )

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )

3. Πόσταρε.

4. Ειδοποίησε ! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/

(επίσης υπάρχει το λινκ και δεξια όπως κοιτατε την οθόνη στα αγαπημένα μας ΙδιογράφΩς)

5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.

Προσκαλώ και εγω με τη σειρά μου τους:

Αποστόλη Αρτινό (LEXIMATA)
Δημήτρη Αθηνάκη
Πατριάρχη Φώτιο (ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ)

Roadartist
Zoulou (σχολικες περιπετειες σαλαμινας)
Akama

rainer maria rilke

2008-05-12T03:58:00.000-07:00

Σβήσε τα μάτια μου

Σβήσε τα μάτια μου·
μπορώ να σε κοιτάζω,
τ' αυτιά μου σφράγισέ τα,
να σ' ακούω μπορώ.
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ' εσένα,και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώμε το κεφάλι.
Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη,
εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι

{μτφρ. Κωστής Παλαμάς}

ο κήπος με τις μουριές

2008-05-09T04:38:00.001-07:00

Καίτη Οικονόμου
Ο κήπος με τις μουριές
Ωκεανίδα, 2006

Καθόμασταν με την Καίτη στο μικρο καφενιο της πλατείας και της ζήτησα να μου περιγράψει το βιβλίο. Την κοιτουσα με αγωνία όση ώρα μιλούσε περιμενα να ακουσω τη συνέχεια. Ήταν το πρώτο της βιβλίο (που γράφει, γιατι έχει μεταφράσει τοσα πολλά, κάποια από αυτά ειναι τα Χαρυ Πότερ) και συνεχώς ρωτουσα «και μετά?» . Εκείνη έλαμπε καθως μου το έλεγε, θυμάμαι χαρακτηριστικά που μου λεει «είχα σκεφτεί για τιτλο να βάλω η Γκαντέμω, αλλά δεν ακουγόταν όμορφα…»

Την Καιτούλα (την συγγραφέα) την ξέρω απο πάντα, την ξέρω πριν ακομα γεννηθω, παιδική φίλη της μαμας και πάντα έπερνα δυναμη απο εκείνη. Εχει τον τρόπο της. Ξερει να σε ανακουφιζει, να σε μαλώνει, να σε εμψυχώνει!

Το έχω διαβάσει καιρο το συγκεκριμένο βιβλίο και μολις σήμερα σκεφτηκα να γράψω για αυτο…Ένα βιβλίο σαν ταινία.

Να το διαβάσετε.

θα σε ξεχνάω κάθε μέρα

2008-05-09T04:13:00.000-07:00

Βασίλης Αλεξάκης
θα σε ξεχνάω κάθε μέρα
Εξάντας, 2005

Κάποιο μεσημέρι που έτρωγα μόνος μου στον Δημόκριτο, ένα εστιατόριο κοντά στο διαμέρισμά μου στην Αθήνα, εμφανίστηκες στην είσοδο του μαγαζιού και έριξες μια προσεκτική ματιά γύρω σου. Είχα τελειώσει το φαγητό μου και διάβαζα την εφημερίδα. Το βλέμμα σου με προσπέρασε όπως προσπέρασε και τους άλλους θαμώνες. Προσπάθησα να μετριάσω την απογοήτευσή μου. Συλλογίστηκα ότι είχαμε δώδεκα χρόνια να ιδωθούμε. Αναλογίστηκα όλες τις αλλαγές που είχε υποστεί στο διάστημα αυτό το πρόσωπό μου...Ατένισες για δεύτερη φορά την πελατεία. Με κοίταξες ξανά, πίστεψα ότι ήσουν έτοιμη να στραφείς στο διπλανό τραπέζι, αλλά το βλέμμα σου έμεινε επιτέλους σ' εμένα. Έκανες μερικά διστακτικά βήματα προς το μέρος μου. Σηκώθηκα για να σε υποδεχτώ.-Όπως βλέπεις, πήρα μερικά κιλά, σου είπα όσο πιο πρόσχαρα μπορούσα.Εσύ, που πάντα με έβρισκες υπερβολικά αδύνατο, που έκρινες ελλιπή τη διατροφή μου, μου απάντησες κάπως ξερά:-Το βλέπω.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

το διαβάσα, μου άρεσε και με συγκίνησε, πολύ!

yvan goll

2008-05-09T03:53:00.000-07:00

Μαλαισιανά τραγούδια

XVII

Είμαι το ρυάκι σου
που μέθυσε με δυόσμο

Σκύψε πάνω μου
για να σου μοιάσω

Κολύμπησε μέσα μου
να νιώσεις πως τρέμω

Φάε τα ψάρια μου
να μ’ αφανίσεις

Πιες με
να με στερέψεις

Αγάπησέ με
Θα σε συντρέξω να πνιγείς

XX

Στο φιλί σου πιο βαθύ κι απ’ το θάνατο
νιώθω τη λύσσα σου να ξαναμπείς στη γη
να γυρίσεις πίσω στο χάος σου

Λιώνεις
χάνεσαι
σύννεφο πέφτεις
ποτάμι τρέχεις στη θάλασσά σου

Κι σάρκα μου σε δέχεται σαν ένα μνήμα

XXV

Σκεπάστηκα με εφτά πέπλα
για να με ξεσκεπάσεις
εφτά φορές

Μυρώθηκα μ’ εφτά μύρα
για να με μυρίσεις
εφτά φορές

Σου είπα εφτά ψέματα
για να με αφανίσεις
εφτά φορές

Όταν ζυγώνεις η νύχτα όλη ανατριχιάζει
οι τοίχοι σαλεύουν

το γιασεμί μυρίζει πιο δυνατά
η θάλασσα ανασαίνει πιο γρήγορα

κι άνεμος ανάστατος
σιάζει τα μαλλιά μου

όπως σ' αρέσουν

{Ιβάν Γκόλ 1891-1950, Chansons Malaises, μετάφραση: Ε. Χ. Γονατάς}

το δέντρο που έδινε

2008-05-05T02:42:00.000-07:00

Σελ Σίλβερσταίν
Το Δέντρο που έδινε
(The giving Tree)
Δωρικός, 1998

Μια φορά ήταν ένα δέντρο που αγαπούσε ένα μικρό αγόρι.

Και κάθε μέρα το αγόρι θα ερχόταν και θα μάζευε τα φύλλα του και θα έφτιαχνε στέμματα παίζοντας τον βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό του και τραμπαλιζόταν στα κλαδιά του και έτρωγε τα μήλα του.

Και έπαιζαν κρυφτό.

Κι όταν κουραζόταν το αγόρι πλάγιαζε στη σκιά του δέντρου.

Και το αγόρι αγαπούσε το δέντρο πάρα πολύ.

Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

Μα ο χρόνος περνούσε.

Και το αγόρι μεγάλωσε.

Και το δέντρο έμενε συχνά μόνο του.

Τότε μια μέρα το αγόρι ήρθε στο δέντρο και το δέντρο είπε

"έλα, Αγόρι, έλα και σκαρφάλωσε στον κορμό μου, κάνε κούνια στα κλαδιά μου και φάε τα μήλα μου και παίξε στον ίσκιο μου και γίνε ευτυχισμένο."

"Είμαι πολύ μεγάλο για να σκαρφαλώνω και να παίζω", απάντησε το αγόρι."Θέλω να αγοράζω πράγματα και να περνάω καλά. Θα ήθελα κάποια χρήματα.

Μπορείς να μου δώσεις μερικά;"

"Λυπάμαι", είπε το δέντρο, "αλλά δεν έχω χρήματα. Μόνο φύλλα και μήλα έχω.

Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη.

Έτσι θα κερδίσεις χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένο."

Και το αγόρι σκαρφάλωσε στο δέντρο και αφού μάζεψε τα μήλα του τα πήρε μαζί του.

Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

Αλλά το αγόρι έμεινε μακριά από το δέντρο για πολύ καιρό...

και το δέντρο ήταν δυστυχισμένο.

Και τότε, μια μέρα, το αγόρι ήρθε πάλι πίσω και το δέντρο τραντάχτηκε από τη χαρά του και είπε "έλα, Αγόρι, σκαρφάλωσε στον κορμό μου και τραμπαλίσου στα κλαδιά μου και γίνε ευτυχισμένο."

"Έχω πολλές δουλειές για να σκαρφαλώνω σε δέντρα", είπε το αγόρι.

"Θέλω ένα σπίτι για να με ζεσταίνει", είπε."Θέλω μια γυναίκα και θέλω και παιδιά, γι' αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς εσύ να μου δώσεις ένα σπίτι;"

"Δεν έχω σπίτι να σου δώσω", απάντησε το δέντρο."Το δάσος είναι το σπίτι μου, αλλά μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα είσαι ευτυχισμένος."

Και έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά του δέντρου και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

Αλλά το αγόρι έλειψε για πολύ καιρό.

Και όταν επέστρεψε,το δέντρο ήταν τόσο ευτυχισμένο που μόλις που μπορούσε να μιλήσει."

Έλα, Αγόρι, έλα και παίξε."

"Είμαι πολύ γέρος και θλιμμένος για να παίξω", είπε το αγόρι.

"Θέλω μια βάρκα που να με πάει κάπου πολύ μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;""Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα" είπε το δέντρο. "Τότε θα μπορέσεις να ταξιδέψεις και να είσαι ευτυχισμένο."Τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό του δέντρου και έφτιαξε μια βάρκα και ταξίδεψε μακριά.

Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο....αλλά όχι αληθινά.

Μετά από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε."Λυπάμαι, Αγόρι, αλλά δεν έχω πια τίποτα να σου δώσω. Τα μήλα μου τέλειωσαν.""Τα δόντια μου είναι πολύ αδύναμα πια για μήλα", απάντησε το αγόρι."Τα κλαδιά μου κόπηκαν. Δε μπορείς να κάνεις κούνια σ' αυτά", είπε το δέντρο."Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια", είπε το αγόρι.

"Ο κορμός μου κόπηκε", είπε το δέντρο, "δε μπορείς να σκαρφαλώσεις"

"Είμαι πολύ κουρασμένος για να σκαρφαλώνω" , είπε το αγόρι."Λυπάμαι", απάντησε το δέντρο, "μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι.

Αλλά δε μου έχει μείνει πια τίποτα.

Είμαι μόνο ένα γερασμένο κούτσουρο.

Λυπάμαι..."

"Δε χρειάζομαι πολλά πια", είπε το αγόρι, "μόνο ένα ήσυχο μέρος να καθήσω και να ξεκουραστώ. Είμαι πολύ κουρασμένος.""Τότε" είπε το δέντρο ισιώνοντας όσο μπορούσε τον κορμό του, "ένα παλιό κούτσουρο είναι ένα καλό μέρος να καθήσεις και να ξεκουραστείς.

Έλα, Αγόρι, κάθισε. Κάθισε και ξεκουράσου."

Και το αγόρι κάθησε και ξεκουράστηκε.

Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.

για όσους ξέρουν να δίνουν, στον Άντρεα και τη Βάλια. .

lawrence ferlinghetti

2008-04-30T01:47:00.000-07:00

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
που και που όταν όλα πάνε καλά γιατί ακόμα και στον παράδεισο δεν τραγουδούν όλη την ώρα

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι
πεθαίνουν όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες στο κάτω κάτω δεν πειράζει αφού δεν είστε εσείς

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
αν δεν σας πολυνοιάζουν λίγα ψόφια μυαλά στις ψηλότερες θέσεις ή
μια δυο βόμβες που και που στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες απ’ τις οποίες
μαστίζεται η κοινωνία μας με τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους κληρικούς της και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες που η τρελή μας σάρκα θα κληρονομήσει

Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα
όπως το να κάνεις κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια
και να έχεις εμπνεύσεις

μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου

τον "ανακάλυψα" πρόσφατα! και σας τον εκθέτω..

vittorio sereni

2008-04-30T01:24:00.000-07:00

Η μνήμη μου μέσα σου

Η μνήμη σου μέσα μου είναι μόνον
ένας ανάλαφρος θόρυβος από ποδήλατα
που ήσυχα πηγαίνουν εκεί όπου
το ύψος του απομεσήμερου κατηφορίζει
στο πιο φλογερό σούρουπο
ανάμεσα σε κιγκλιδώματα και σπίτια
και κατωφέρειες γεμάτες στεναγμούς
από παράθυρα ξανανοιγμένα στο καλοκαίρι.
Του εαυτού μου επιμένει μόνον
ένα μακρινό κλάμα από τρένα,
ψυχών που απομακρύνονται.

Κι εκεί πανάλαφρη πετάς,
χάνεσαι μες στο βράδυ.

{vittorio sereni, 1913 - 1983, μετάφραση: Σωτήρης Παστάκας}

βίος ιδεόληπτος

2008-04-29T10:50:00.000-07:00

Αποστόλης Αρτινός
Βίος Ιδεοληπτος
Σμίλη, 1998

Καθώς διάβαζα είχα ένα μελαγχολκό χαμόγελο, συνέχεια.

Δεν μπορώ να πω τιποτα αλλο απο το να παραθέσω (όπως κανω με όποιο βιβλίο θαυμάζω) κάποια σημεία που υπογράμισα διάβαζοντας.

Και είδα αμέσως γύρω μας
πώς τα διάφορα αισθηματι-
κά αντικείμενα δέν ήταν πια
στή θέση τους.
Andre Breton

Γιατί μόνο ό,τι καθρεπτίζεται στη μοναξιά υπάρχει.

Η ευτυχία εδώ αναπνέει ένοχο αέρα. Η γραμμή της ζωής γίνεται χαντάκι για τη ροή της καρδιάς.

..με τα λόγια φθείρονται τα αισθήματα...

Μερικές φορές τα αισθηματα της ψυχής συνιστουν και τις μοναδικες περιπέτειες στη ζωή του ανθρώπου. Ιδαίτερα όταν αυτά δοκιμάζονται απο απουσίες και χίμαιρες θαλασσινές.

Και οι τοίχοι, μονο το χρώμα τους σταλλάζουν, όχι την προστασία τους.

Ο θάνατος δυσλεκτικός μπροστά στη μνήμη.

Μη φοβηθεις ποτέ ξανά για όσα ζήσαμε.

Ήρθες πάλι με όνειρα και με μια ζέστη στο στήθος.

Να σηκωθώ είπα.
Ν' αρχισω τις δουλειες της μέρας
μήπως ξεχαστώ.

Μερικές φορές ακόμα και οι λέξεις βγαινουν νεκρές μετα απο μια ερημική οδοιπορία.

Νύχτωσε πάλι
Με τόσες λέξεις.

LEXIMATA
Δεν θα γράψω τιποτα αλλο, επίτηδες, το είχα έτσι κι' αλλιώς σχεδον ολόκληρο υπογραμισει.

william carlos williams

2008-04-24T03:09:00.001-07:00

Το ανθισμένο Locust

Μέσα
στο
πράσινο

άκαρπο
γερασμένο
λαμπερό

σπασμένο
κλαδί
έλα

λευκέ
γλυκέ
Μάη

πάλι

{William Carlos Williams, 1883-1963 μετάφραση: Τάσος Κόρφης}

william blake

2008-04-23T01:45:00.000-07:00

Παροιμίες της κόλασης

Ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της Σοφίας.

Η σύνεση είναι μια πλούσια, άσχημη γριά γυναίκα που φλερτάρει με την ανικανότητα.

Εκείνος που επιθυμεί αλλά δεν πράττει, σπέρνει λοιμούς.

Βύθισε στο ποτάμι εκείνον που αγαπά το νερό.

Ο ηλίθιος δεν βλέπει το ίδιο δέντρο που βλέπει ο σοφός

Κανένα πουλί δεν πετάει πολύ ψηλα, αν πετάει με τα δικά του φτερά.

Το νεκρό σώμα δεν μπορεί να τραυματιστεί.

Εάν ο τρελός επέμενε στην τρέλα του θα γινόταν σοφός.

Οι φυλακές χτίζονται με τις πέτρες του νόμου, Τα μπουρδέλα με τούβλα της θρησκείας.

Η περηφάνια του παγονιού είναι η δόξα του θεού.
Η λαγνεία της κατσίκας είναι η γενναιοδωρία του Θεού.
Η οργή του λιονταριού είναι η σοφία του Θεού.
Η γύμνια της γυναίκας είναι το έργο του Θεού.

Οι χαρές γονιμοποιούν, οι Θλίψεις γεννούν.

Το πουλί τη φωλιά, η αράχνη τον ιστό, ο άνθρωπος τη φιλία.

Το ποντίκι, ο αρουραίος, η αλεπού, το κουνέλι βλέπουν Μονό τις ρίζες, το λιοντάρι, η τίγρης, το άλογο, ο ελέφαντας βλέπουν τους καρπούς.

Η αλεπού προνοεί για τον ευατό της, αλλά ο Θεός προνοεί για το λιοτάρι.

Μια σκέψη γεμίζει το άπειρο.

Το πρωί να σκέφτεσαι, το μεσημέρι να πράττεις, το απόγευμα τα τρως και το βράδυ να κοιμάσαι

Αυτός που σε έκανε να υποφέρεις, σε ξέρει καλά.

Να περιμένεις δηλητήριο απο το στάσιμο νερό.

Άκου προσεκτικά τις κατηγορίες του τρελού! Είναι βασιλικός τίτλος.

Λέγε πάντα ελεύθερα τη γνώμη σου και ο τιποτένιος θα σε αποφεύγει.

Για να γεννηθεί ένα αγριολούλουδο χρειάζεται τοκετός αιώνων

{επιλογές απο της παροιμίες της Κόλασης απο το "Οι γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης"}

μεταμόρφωση

2008-04-22T00:39:00.000-07:00

Φρανς Κάφκα
Μεταμόρφωση
(DIE VERWANDLUNG)
Μετφρ: Δημήτρης Δήμου
Ροές, 2001

Γιατί εμείς οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε και τις περισσότερες φορές αρνούμαστε να δούμε και κλείνουμε την πόρτα στο διαφορετικό?
Γιατί δεν μπορούμε να κοιτάξουμε πέρα από την εικόνα, να δούμε την ουσία?

Ο Γκρεγκορ Σάμσα, ένα πρωί σηκώθηκε από τον ύπνο του, και άρχισε να μεταμορφώνεται σ’ ένα γιγάντιο σκαθάρι.
Ήταν ο αυτός ο ίδιος, μονάχα που είχε αλλάξει η μορφή του. Γιατί κανείς δεν μπορούσε να δει πέρα από το απαίσιο σκαθάρι που είχε μεταμορφωθεί? Η ίδια του η οικογένεια, οι γονείς του, δεν αναγνώριζαν το παιδί τους, η αδερφή του δεν αναγνώριζε το κατά τ’ άλλα αγαπημένο της αδερφό
Ξαφνικά βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν ένα άγνωστο «τέρας» που δεν ήταν άλλο από τον Γκρεγκορ Σάμσα. Και όταν πεθαίνει απλά τον κοιτάζουν, σαν ένα ενοχλητικό και απαίσιο ζωύφιο που ξεφορτώθηκαν Πόσο τραγικό, να κείτεται εκεί, νεκρός, μόνος.

Το ιδιο συμβαίνει καθημερινά, σε πολλά σπίτια αντιμετωπίζουμε το ίδιο με τον Γρεγκορ Σαμσα. Όταν αλλάζουμε δεν μας δέχονται, όταν βλέπουν ότι είμαστε κάτι άλλο απ’ ότι θέλουν εκείνοι μας απορρίπτουν, μας διώχνουν. Ομως είμαστε εμείς, οι ίδιοι.

Πότε επιτέλους θα σταματήσουμε να βλέπουμε μόνο την εικόνα. Ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι, που φωνάζει. Φωνάζει να ανοίξουμε τα μάτια μας. Επιτέλους.

{το εξώφυλλο ειναι απο την πρωτη έκδοση του βιβλιου, 1915}

η ιστορία του ματιού

2008-04-21T04:00:00.000-07:00

Ζωρζ Μπατάιγ
Η Ιστορία του Ματιού
(Histoire de l’œil)
Μεταφρ. Δημήτρης Δημητριάδης
Αγρα, 1995

"Θα ήταν σοβαρό ατόπημα του μεταφραστή της Ιστορίας του ματιού το να επιχειρήσει να καθοδηγήσει προκαταβολικά ή ακόμα και να προετοιμάσει με κάποιο τρόπο τον αναγνώστη της. Αλλά θα ήταν σοβαρή παράλειψη και του αναγνώστη το να διαβάσει την «Ιστορία του ματιού» απροετοίμαστος, αγνοώντας δηλαδή ποιος είναι αυτός που την έγραψε και μέσα σε ποια πλαίσια ενός πολύ, απρόβλεπτα, ευρύτερου και πολυδιάστατου έργου εντάσσεται, λειτουργεί και αξιολογείται" γράφει στην εισαγωγή του βιβλίου ο μεταφραστής Δημητρης Δημητριαδης

Ενα βιβλίο γραμμένο απο τον Γάλλο «αιρετικό» Ζωρζ Μπατάιγ. Όχι δεν απευθύνεται σε ηδονοβλεψίες αλλά σε ανθρώπους που τα μάτια τους είναι ο καθρέφτης της ψυχής τους, που δεν ντρέπονται να τα ανοίξουν για να δουν την αλήθεια. Για εκείνους που δεν λογοκρίνουν ή κρίνουν, για εκείνους που δεν ντρέπονται να ξεγυμνώσουν την ψυχή τους.

Απόσπασμα
Με μεγάλωσαν εντελώς μόνο κι απ’ όσο θυμάμαι, κάθε τι που ‘χε σχέση με το σεξ, μου ‘φερνε αγωνία. Ήμουν γύρω στα δεκάξι όταν γνώρισα στη παραλία του χωριού Χ. ένα κορίτσι συνομήλικό μου, τη Σιμόν. Οι οικογένειές μας είχανε μακρινή συγγένεια, γι’ αυτό και τα πρώτα μας παρέδωσε, προχωρήσαμε πολύ γρήγορα. Τρεις μέρες μετά τη γνωριμία, βρεθήκαμε μόνοι οι δυο μας στη βίλα της. Φορούσε μαύρη ποδιά μ’ άσπρο κολαριστό γιακά. Είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ πως το άγχος που μ’ έπιανε όταν την έβλεπα, την έπιανε κι εκείνη με μένα, ένα άγχος που τη μέρα κείνη, ήταν ακόμα μεγαλύτερο επειδή έλπιζα πως κάτω από τη ποδιά της ήταν τελείως γυμνή.Φορούσε μαύρες μεταξωτές κάλτσες που φτάνανε πάνω από το γόνατο, ακόμα όμως δεν είχα καταφέρει να τη δω μέχρι τον κώλο (αυτή η λέξη, που χρησιμοποιούσαμε πάντα με τη Σιμόν, ήτανε για μένα το πιο ωραίο απ’ όλα τα ονόματα του σεξ). Φανταζόμουνα μόνο πως έτσι και σήκωνα λιγάκι τη ποδιά από πίσω, θα ‘βλεπα τ’ απόκρυφα μέρη της.Σε μια γωνιά του διαδρόμου ήταν αφημένο ένα πιάτο με γάλα για τη γάτα.-”Τα πιάτα είναι για να καθόμαστε”, είπε η Σιμόν. “Τι στοίχημα βάζεις ότι μπορώ να κάτσω μες στο πιάτο”;-”Βάζω στοίχημα πως δε θα τολμήσεις”, απάντησα σχεδόν με κομμένη ανάσα.Έκανε αφόρητη ζέστη. Η Σιμόν ακούμπησε το πιάτο σ’ ένα σκαμνάκι, στήθηκε μπρος μου και με τα μάτια της καρφωμένα στα δικά μου, κάθισε χωρίς να μπορώ να τη δω κάτω από τη ποδιά και μούσκεψε τους ζεματιστούς γλουτούς της στο δροσερό γάλα. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι κι άρχισα να τρέμω, ενώ αυτή κοίταζε το σηκωμένο πέος μου που πίεζε από μέσα το πανταλόνι μου. Έμεινα έτσι για λίγο ασάλευτος μπροστά της. Δε κουνήθηκε από τη θέση της και για πρώτη φορά, είδα τη ροδόμαυρη σάρκα της που δροσιζότανε μες στο κάτασπρο γάλα. Καθίσαμε σ’ αυτή τη στάση πολλήν ώρα κι είμασταν κι οι δυο συγκλονισμένοι…Ξαφνικά σηκώθηκε πάνω κι είδα το γάλα να τρέχει στα μπούτια της και να φτάνει ως τις κάλτσες. Σκουπίστηκε κανονικά μ’ ένα μαντίλι, όρθια πάνω από το κεφάλι μου, με το ‘να πόδι στο σκαμνάκι κι εγώ έτριβα μ’ όλη μου τη δύναμη τον πούτσο μου πάνω από το πανταλόνι, σφαδάζοντας από κάβλα, στο πάτωμα. Έτσι φτάσαμε σχεδόν ταυτόχρονα σ’ οργασμό χωρίς καν να ‘χουμε αγγιχτεί. Όταν όμως γύρισε η μητέρα της κι η Σιμόν χώθηκε τρυφερά στην αγκαλιά της, εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία και χωρίς να με δούν, επειδή καθόμουνα σε χαμηλή πολυθρόνα, σήκωσα από πίσω τη ποδιά κι έχωσα, ανάμεσα από τα καφτά της μπούτια, το χέρι μου βαθιά μες στον κώλο της.Γύρισα τρέχοντας σπίτι με τη λαχτάρα να τραβήξω κι άλλη μια μαλακία και τ’ άλλο βράδι, τα μάτια μου ήτανε τόσο κομμένα, που η Σιμόν, αφού πρώτα με κοίταξε καλά-καλά, έκρυψε το πρόσωπό της στον ώμο μου κι είπε σοβαρά:-”Δε θέλω να μαλακιστείς άλλη φορά χωρίς εμένα”.Έτσι, οι ερωτικές μας σχέσεις μ’ αυτό το κορίτσι, άρχισαν να γίνονται τόσο στενές κι αναπόφευκτες που σχεδόν δεν αντέχαμε να περάσει μια βδομάδα χωρίς να ειδωθούμε. Εντούτοις, γι’ αυτό το θέμα δεν έχουμε μιλήσει σχεδόν ποτέ. Καταλαβαίνω πως όταν με βλέπει, αισθάνεται αυτό που αισθάνομαι κι εγώ όταν τη βλέπω, μου ‘ναι σχεδόν αδύνατον όμως να εξηγήσω αυτό που μας συμβαίνει. Θυμάμαι μια μέρα που τρέχαμε σα παλαβοί με τ’ αυτοκίνητο, χτυπήσαμε μια ποδηλάτισσα που θα πρέπει να ‘τανε πολύ νέα κι όμορφη. Οι ρόδες του αυτοκινήτου μας, της είχαν κόψει το κεφάλι σε σημείο που της το ‘χανε χωρίσει από το σώμα. Μείναμε πολλήν ώρα στ’ αυτοκίνητο κοιτάζοντας μερικά μέτρα πιο κάτω, τη σκοτωμένη. Η φρίκη κι η απόγνωση που αισθάνεται κανείς μπροστά σε τόσες σάρκες βουτηγμένες στο αίμα, εν μέρει αηδιαστικές αλλά κι εν μέρει πανέμορφες, δε διαφέρουνε και πολύ απ’ αυτό που συνήθως νιώθουμε μεις οι δυο όταν κοιταζόμαστε. Η Σιμόν είναι ψηλή κι όμορφη. Η συμπεριφορά της γενικά είναι πολύ απλή, δεν υπάρχει τίποτα τ’ απελπισμένο ούτε στο βλέμμα, ούτε στη φωνή της. Στο σεξουαλικόν όμως, τη πιάνει ξαφνικά τέτοια βουλιμία για κάθε τι που συγκλονίζει, ώστε κι η παραμικρότερη διέγερση των αισθήσεων, κάνει μονομιάς το πρόσωπό της να παίρνει μιαν έκφραση που φέρνει αμέσως στο νου, όλα κείνα που ‘χουν να κάνουν με την ουσία της σεξουαλικότητας, το αίμα παραδείγματος χάρη, την ασφυξία, τον αιφνίδιο τρόμο, το έγκλημα, κάθε τι που καταστρέφει επ’ άπειρο την ανθρώπινη μακαριότητα κι εντιμότητα. Η πρώτη φορά που την είδα να τη πιάνει αυτή η βουβή και σύγκορμη σύσπαση, (που μ’ έπιασε και μένα), ήτανε τη μέρα που ‘κατσε στο πιάτο με το γάλα. Η αλήθεια είναι πως δε κοιταζόμαστε ίσια στα μάτια παρά μόνο σε τέτοιες στιγμές, τη γαλήνη όμως και την όρεξη για παιγνίδια τις βρίσκουμε μόνο λίγο μετά τον οργασμό, όταν χαλαρώνουμε.Πρέπει να πω πως παρ’ όλ’ αυτά, πέρασε πολύς καιρός ώσπου να κάνουμε έρωτα, εκμεταλλευόμασταν όμως όλες τις ευκαιρίες για να επιδοθούμε σ’ ασυνήθιστες πράξεις. Αυτό δε σημαίνει πως δεν είμασταν ντροπαλοί, κάθε άλλο μάλιστα, όμως κάτι ακατανίκητο μας έσπρωχνε και τους δυο να προκαλούμε ζευγαρωτά την αιδώ με τη μεγαλύτερη ξεδιαντροπιά…..

Δημοσιεύετικε το 1928 με το ψευδώνυμο Lord Auch.

επικίνδυνες μαγειρικές

2008-04-21T03:54:00.000-07:00

Ανδρέας Στάικος

Επικίνδυνες Μαγειρικές
Άγρα, 2002

Ο έρωτας περναει απο το στομάχι?

Δεκαεφτά απολαυστικά κεφάλαια, Δεκαεφτά λαχταριστες συνταγές μαγειρικής που καταλειγουν σε ερωτικά γεύματα, 2 νεαροί αντρες κάπου στο κέντρο της Αθήνας και η πλανεύτρα Νανά η μοναδική γυναίκα της ιστορίας μας.. για την οποία κονταροχτυπιούνται (ή καλύτερα κουταλοχτυπιούνται) οι ήρωες.

Και οι δύο (σύζηγος και εραστής) μάγειρες με φαντασία, κάθε τους γεύμα μια διαφορετικη απόλαυση, η τέχνη τους σαγεινευει οχι μόνο τον εισογαφο αλλα και άλλα αλλα μερη του σώματος προκαλλόντας αισθησιακες απολαυσεις.

Ποιος τελικά θα εινάι εκεινος που θα προσφέρει την καλύτερη δυνατή απόλαυση?

Ένα βιβλίο που μυρίζει μπαχάρια και φρεσκοκομένο πιπέρι, ένα βιβλίοπ που ξυπνά τις αισθήσεις

{απο το blog που σβήστηκε, 8α προσπαθήσω να ανεβάσω ότι ειχα σώσει, αν και είναι ελάχιστα}

τα μελένια λεμόνια*

2008-04-21T02:32:00.000-07:00

Θανάσης Τριαρίδης
τα μελενια λεμόνια *
* η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων
Τυπωθητω, 2007

Το κράτησα στα χέρια μου και το διάβασα σχεδόν αμέσως. Ένα βιβλίο «αιρετικό». Ενα βιβλίο που ο ίδιος ο συγγραφέας ήξερε οτι δεν θα εκδοθεί ποτε και γι’αυτό το έβγαλε στο ιντερνετ. Μπήκα να μάθω περισσότερα.

Ομως καλύτερα να το δείτε οι ιδιοι στο
http://www.triaridis.gr/melenialemonia/

σε πολλά σημεία διαφωνώ, δεν έχει όμως καμία σημασία. αξίζει να το διαβάσεις και μάλιστα να το διαβάσεις κρατώντας το στα χέρια και όχι μέσα από το ίντερνετ (όπως άλλωστε όλα τα βιβλία).